Ποιοι είναι οι «δολοφόνοι» τελικά;

Μια 50χρονη μητέρα δύο παιδιών κατα­σπα­ρά­χθηκε από τα τρία σκυλιά γείτονά της και έφερε πάλι στην επι­φά­νεια τη συζή­τηση για τους «σκύλους-δολοφόνους». Ακόμη και σε όσους δεν είχαν ποτέ ζώο συντρο­φιάς, είναι γνωστό, πως ακόμα και το πιο μικρό σκυλί σαλο­νιού χρειά­ζε­ται κάποια εκπαί­δευση. Δια­φο­ρε­τικά μπορεί να αποβεί επι­κίν­δυνο για τους άλλους. Φοβάμαι, ότι πολύς κόσμος αγο­ρά­ζει σκυλιά χωρίς μετά να ασχο­λη­θεί με την εκπαί­δευσή τους ή με την ασφά­λεια των υπο­λοί­πων. Είναι δε γνωστό πως  αρκετά σκυλιά, κυρίως συγκε­κρι­μέ­νων ρατσών, απο­κτώ­νται από ανθρώ­πους, οι οποίοι τα αντι­με­τω­πί­ζουν σα θηρία ανήμερα και αδια­φο­ρούν για τους κιν­δύ­νους από αυτή την ανα­τροφή τους. Μόνο ο άνθρω­πος μπορεί να φέρει τα σκυλιά σε τέτοια κατά­σταση που να δολο­φο­νή­σουν. Το απο­τέ­λε­σμα είναι, ότι δεν σπα­νί­ζουν οι περι­πτώ­σεις επί­θε­σης σκυλιών σε ανθρώ­πους  που έχουν οδη­γή­σει σε σοβα­ρούς τραυ­μα­τι­σμούς, αλλά και θανά­τους, ενή­λι­κες αλλά και παιδιά. Ο σκύλος είναι μέλος της οικο­γέ­νειάς μας. Δεν είναι γλάστρα για το μπαλ­κόνι, δεν είναι συνα­γερ­μός για το σπίτι, δεν είναι κούκλα για τα παιδιά. Είναι ζωντα­νός οργα­νι­σμός, με συναι­σθή­ματα και ανάγκες. Αν υιο­θε­τή­σουμε έναν σκύλο, υπο­χρε­ού­μα­στε να καλύ­ψουμε όλα τα παρα­πάνω. Ειδάλ­λως, θα αρχί­σουν τα προ­βλή­ματα. Δεν φταίει ο σκύλος, δεν φταίει η ράτσα. Φταίνε οι άνθρω­ποι, που υιο­θέ­τη­σαν ένα ζώο χωρίς να ανα­λο­γι­στούν τις ευθύνες. Ποιοι είναι οι «δολο­φό­νοι» τελικά; Οι σκύλοι ή τα… αφε­ντικά τους;