Να έχουμε τ’ αυτιά μας ανοιχτά

Ενας πατέρας βίαζε την κόρη του από την ηλικία των 11 ετών. Και ξαφνικά απο­κα­λύ­πτε­ται ότι το κορίτσι αυτό κρα­τού­ταν σε ένα σπίτι από αστυ­νο­μικό.  Την κρα­τούσε και την εξέδιδε. Πραγ­μα­τικά δεν μπορούν να ειπω­θούν πολλά για ένα τέτοιο γεγονός. Δεν μπορεί κανείς να δια­βά­σει ή να παρα­κο­λου­θή­σει αυτή την υπόθεση και να μην αισθαν­θεί αηδία και οργή.  Βρήκε το θάρρος αυτό το κορίτσι και κατέ­φυγε σε μια καφε­τέ­ρια, ζήτησε βοήθεια από μια σερ­βι­τόρα, με την ελπίδα ότι μπορεί να αρχί­σεις κάποτε να ανα­σαί­νεις. Μακάρι κάθε κακο­ποι­η­μένη γυναίκα να έβρισκε στον δρόμο της μια σερ­βι­τόρα σαν αυτή που βοήθησε αυτό το κορίτσι. Που την πίστεψε,  που πήγε μάρ­τυ­ρας, που δεν εγκα­τέ­λειψε στιγμή, που δεν έκλεισε τα αυτιά της, που δεν κοίταξε τη δου­λί­τσα της, που δεν της πέρασε από το μυαλό πως «θα μπλέξει».  Ένα παρά­δειγμα, ένα μήνυμα πως πρέπει να στα­μα­τή­σουμε τα γνωστά «Που να μπλέ­κουμε τώρα;». «Κάτι είχαμε ακούσει, αλλά που να τα βάζουμε τώρα με ξένες οικο­γέ­νειες». «Και τι μας νοιάζει εμάς;». Να έχουμε τ’ αυτιά μας ανοιχτά στους δρόμους, στη διπλανή πόρτα, στους χώρους εργα­σίας μας, στις κοι­νω­νι­κές συνα­να­στρο­φές μας. Να στε­κό­μα­στε αλλη­λέγ­γυοι σε όλα τα βασα­νι­σμένα πλά­σματα.