- Ο Γιώργος Χατζημάρκος επισημαίνει ότι η μεταναστευτική πίεση προς τη Θέουτα είναι εργαλείο πίεσης κατά των κρατών και όχι απλώς ένα φυσικό φαινόμενο.
- Τονίζει τη νοοτροπία που θεωρεί ότι οι επιτυχίες είναι αυτονόητες, ενώ οι αποτυχίες δείχνουν ανικανότητα, κάτι που ακυρώνει την έννοια της ευθύνης.
- Η διαχείριση κρίσεων απαιτεί γνώση και εμπειρία, κάτι που δεν κατανοούν όλοι όσοι απλώς σχολιάζουν τις καταστάσεις.
- Οι κρίσεις που αποφεύγονται δεν γίνονται ποτέ αντικείμενο δημοσιότητας, με αποτέλεσμα να παραμένουν ξεχασμένες.
Ο Γιώργος Χατζημάρκος θέτει το δάχτυλο σε ένα σημείο που η δημόσια συζήτηση αποφεύγει συστηματικά. Η εικόνα των δεκάδων χιλιάδων μεταναστών που ωθούνται προς τη Θέουτα δεν είναι μεταναστευτικό φαινόμενο, είναι εργαλείο πίεσης σε βάρος ενός κράτους, και όποιος το ονομάζει αλλιώς είτε δεν κατάλαβε είτε δεν θέλει να καταλάβει. Ο Έβρος του Φεβρουαρίου 2020 ήταν ακριβώς το ίδιο σενάριο, με τη διαφορά ότι εκείνη τη φορά η στοχευμένη χώρα ήταν η Ελλάδα και το αποτέλεσμα δεν ήταν καθόλου προδιαγεγραμμένο.
Το ουσιαστικό όμως στην τοποθέτησή του είναι η παρατήρηση για τη νοοτροπία του αυτονόητου. Υπάρχει πράγματι ένας τρόπος δημόσιας κριτικής που θεωρεί ότι όσα πήγαν καλά θα πήγαιναν έτσι κι αλλιώς, ενώ κάθε δυσκολία αποδεικνύει ανικανότητα, και αυτή η ασυμμετρία δεν είναι ουδέτερη. Ακυρώνει την ίδια την έννοια της ευθύνης, γιατί όποιος πιστεύει ότι οι κρίσεις λύνονται από μόνες τους δεν θα αναγνωρίσει ποτέ ούτε το κόστος ούτε το ρίσκο μιας απόφασης. Και όποιος έχει διοικήσει νησιά που σήκωσαν το βάρος των ροών επί χρόνια ξέρει τη διαφορά ανάμεσα στο να σχολιάζεις μια κρίση και στο να τη διαχειρίζεσαι.
Οι κρίσεις που αποτράπηκαν δεν γράφουν ποτέ τίτλους, γι’ αυτό και ξεχνιούνται πρώτες.
Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add Dimokratiki.gr on Google ↗ Ακολουθήστε μας στο Google News ★ ↗Στο Google News πατήστε ★ Ακολουθήστε
.gif)
