Στο εφετείο η υπόθεση εκβίασης με ποινή φυλάκισης 16 μηνών στη Ρόδο

• Για τις 8 Απρι­λίου 2027 προσ­διο­ρί­στηκε η εκδί­καση της έφεσης κατά της από­φα­σης του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου, που είχε επι­βά­λει σε ημεδαπό ποινή φυλά­κι­σης 16 μηνών και χρη­μα­τική ποινή 1.100 ευρώ για εκβίαση και εξύ­βριση

Σε δεύτερο βαθμό οδη­γεί­ται η υπόθεση της εκβί­α­σης και της εξύ­βρι­σης που απα­σχό­λησε το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, καθώς, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η έφεση που ασκή­θηκε κατά της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης προσ­διο­ρί­στηκε να εκδι­κα­στεί στις 8 Απρι­λίου 2027. Μέχρι τότε, η υπόθεση παρα­μέ­νει ανοιχτή σε δικα­στικό επίπεδο, με το εφετείο να καλεί­ται να επα­νε­ξε­τά­σει συνο­λικά το απο­δει­κτικό υλικό και τους ισχυ­ρι­σμούς των δύο πλευρών.

Η πρω­τό­δικη απόφαση είχε εκδοθεί στις 27 Φεβρουα­ρίου 2026, όταν το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου κατέ­ληξε σε κατα­δι­κα­στική κρίση για τον ημεδαπό κατη­γο­ρού­μενο, επι­βάλ­λο­ντάς του ποινή φυλά­κι­σης 16 μηνών για τα αδι­κή­ματα της εκβί­α­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση και της εξύ­βρι­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση με λόγο, καθώς και χρη­μα­τική ποινή ύψους 1.100 ευρώ. Την ίδια στιγμή, το δικα­στή­ριο τον έκρινε αθώο για την πράξη της συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μι­σης, απο­δε­χό­μενο ότι για το συγκε­κρι­μένο σκέλος δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται ποινική ευθύνη.

Το χρονικό της υπό­θε­σης

Τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που εξε­τά­στη­καν πρω­το­δί­κως τοπο­θε­τού­νται χρονικά από τις 3 Μαρτίου 2022 έως και τις 19 Μαρτίου 2022 στη Ρόδο, με επί­κε­ντρο την άσκηση πιέσεων και τη δια­τύ­πωση απειλών με στόχο την απο­κό­μιση χρη­μά­των, καθώς και λεκτι­κές προ­σβο­λές σε βάρος του εγκα­λού­ντος.

Η πρώτη χρονικά αναφορά του κατη­γο­ρη­τη­ρίου αφο­ρούσε στις 3 Μαρτίου 2022. Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να απεί­λησε τον εγκα­λού­ντα απευ­θύ­νο­ντάς του τις φράσεις «θα το πλη­ρώ­σεις που με απέ­λυ­σες» και «θα σε ρημάξω», ζητώ­ντας του παράλ­ληλα την κατα­βολή χρη­μα­τι­κού ποσού, το ύψος του οποίου απο­τυ­πώ­νε­ται ως αδιευ­κρί­νι­στο. Κατά την κατη­γο­ρία, ο εγκαλών φοβή­θηκε για τη σωμα­τική του ακε­ραιό­τητα και κατέ­βαλε 900 ευρώ, χωρίς να υφί­στα­ται οποια­δή­ποτε νόμιμη αξίωση.

Το δεύτερο επει­σό­διο τοπο­θε­τή­θηκε στις 19 Μαρτίου 2022, όταν, με τη χρήση των ίδιων απειλών, ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να απέ­σπασε από τον εγκα­λού­ντα επι­πλέον 300 ευρώ, επίσης χωρίς νόμιμη αξίωση.

Στο ενδιά­μεσο διά­στημα, και συγκε­κρι­μένα στις 14 Μαρτίου 2022, το κατη­γο­ρη­τή­ριο περιέ­γραφε τρίτη πράξη, η οποία απο­δό­θηκε ως από­πειρα εκβί­α­σης. Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να απεί­λησε τον εγκα­λού­ντα με τις φράσεις «θα στείλω άτομα να σε τακτο­ποι­ή­σουν» και «έρχομαι να σε βρω», εφόσον δεν του κατέ­βαλε το ποσό των 20.000 ευρώ. Σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, η πράξη δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε όχι από υπα­να­χώ­ρηση του ίδιου, αλλά επειδή ο εγκαλών δεν κατέ­βαλε το ποσό και απευ­θύν­θηκε στις αρχές.

Οι λεκτι­κές προ­σβο­λές

Δεύτερο σκέλος της υπό­θε­σης απο­τέ­λεσε η κατη­γο­ρία της εξύ­βρι­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση με λόγο, με χρο­νι­κές ανα­φο­ρές στις 3 Μαρτίου 2022 και στις 14 Μαρτίου 2022. Ειδι­κό­τερα, για την πρώτη ημε­ρο­μη­νία απο­δό­θηκε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος απηύ­θυνε στον εγκα­λού­ντα τους χαρα­κτη­ρι­σμούς «κωλό­παιδο» και «αλήτη», ενώ για τη δεύτερη απο­δό­θηκε η φράση «μπά­σταρδε». Κατά το κατη­γο­ρη­τή­ριο, με τον τρόπο αυτό προ­σβλή­θηκε η τιμή και η υπόληψη του εγκα­λού­ντος, στοι­χείο που το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο έκρινε ότι συνιστά ποινικά κολά­σιμη συμπε­ρι­φορά, συνυ­πο­λο­γί­ζο­ντάς το στη συνο­λική ποινή που επι­βλή­θηκε.

Η αθώωση για τη συκο­φα­ντική  δυσφή­μιση

Το τρίτο σκέλος της δίωξης, για το οποίο ο κατη­γο­ρού­με­νος κρίθηκε αθώος, αφο­ρούσε στη συκο­φα­ντική δυσφή­μιση. Το επίμαχο περι­στα­τικό τοπο­θε­τού­νταν στις 3 Μαρτίου 2022, σε επι­χεί­ρηση χρω­μά­των που δια­τη­ρούσε ο εγκαλών. Κατά την κατη­γο­ρία, ενώπιον υπαλ­λή­λων της επι­χεί­ρη­σης και πελατών αγνώ­στων στοι­χείων, ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να ισχυ­ρί­στηκε ότι ο εγκαλών δήθεν του όφειλε χρήματα τα οποία είχε δανει­στεί, παρου­σιά­ζο­ντάς τον ως αφε­ρέγ­γυο οφει­λέτη. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο ανέφερε ότι ο ισχυ­ρι­σμός ήταν ψευδής και ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος γνώριζε την ανα­λή­θειά του, καθώς δεν υπήρχε δανει­σμός ούτε οικο­νο­μι­κές εκκρε­μό­τη­τες μεταξύ των δύο ανδρών. Το δικα­στή­ριο, ωστόσο, έκρινε ότι για τη συγκε­κρι­μένη πράξη δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται ποινική ευθύνη και κατέ­ληξε σε αθω­ω­τική κρίση.

Την υπε­ρά­σπισή του στην πρω­το­βάθ­μια δίκη είχε ανα­λά­βει ο κ. Νικη­φό­ρος Παπα­νι­κό­λας.