Ο άνθρωπος που είδε τη Ρόδο πριν τη δει η Ρόδος

Ο Ιάκωβος Γερο­νι­κό­λας ανήκε σε εκείνη τη γενιά που δεν περί­μενε το κράτος να της υπο­δεί­ξει πού βρί­σκε­ται το μέλλον. Επέ­στρεψε από την Αυστρα­λία, κοίταξε ένα νησί με ιτα­λι­κές υπο­δο­μές, δρόμους και δύο λιμάνια, και έβγαλε ένα συμπέ­ρα­σμα που τότε ελά­χι­στοι δια­τύ­πω­ναν φωναχτά. Το Interopa Tours και η στροφή στη σκαν­δι­να­βική αγορά δεν ήταν τυχερό χτύπημα, ήταν ανά­γνωση της αγοράς πριν υπάρξει αγορά. Και η απόφαση να που­λή­σει τη συμ­με­τοχή του στα καύσιμα, μια δρα­στη­ριό­τητα κερ­δο­φόρα και ασφαλή, για να χρη­μα­το­δο­τή­σει το Royal, το Eden Rock και το Olympic Palace, είναι ακριβώς το είδος του ρίσκου που σήμερα περι­γρά­φε­ται ως όραμα και τότε λεγόταν απλώς τόλμη.

Η ουσία όμως δεν βρί­σκε­ται στα ξενο­δο­χεία. Βρί­σκε­ται στην τελευ­ταία του παρα­κα­τα­θήκη, στην προ­τροπή προς τους ξενο­δό­χους να μην πουλούν τις μονάδες τους γιατί απο­τε­λούν περιου­σία στρα­τη­γι­κής σημα­σίας για την ίδια τη χώρα. Είναι μια θέση που ηχεί σχεδόν προ­κλη­τική σε μια εποχή που το ροδιακό του­ρι­στικό απόθεμα αλλάζει χέρια και περνά σε ξένα funds με ταχύ­τητα ρεκόρ. Το ίδιο δείχνει και η στάση του στη ΔΑΝΕ, όπου πίεσε για πολύ μεγα­λύ­τερη αύξηση κεφα­λαίου από όση τελικά εγκρί­θηκε, και στην ΠΑΕ Ρόδος, όπου έθεσε ευθέως το δίλημμα ότι αν έφευγε ο προ­πο­νη­τής θα έφευγε και ο ίδιος. Άνθρω­ποι που έβαζαν όρους και τους τηρού­σαν.

Το του­ρι­στικό θαύμα της Ρόδου δεν το έχτισαν εγκύ­κλιοι, το έχτισαν άνθρω­ποι που ρίσκα­ραν δικά τους λεφτά.