Μητσοτάκης στον επικήδειο για τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη: Ηταν φτιαγμένος από το σπάνιο μέταλλο μιας άλλης εποχής

Το τελευ­ταίο αντίο είπε σήμερα ο πολι­τι­κός κόσμος στον Ιωάννη Βαρ­βι­τσιώτη. Η εξόδιος ακο­λου­θία του ιστο­ρι­κού στε­λέ­χους της Νέας Δημο­κρα­τίας (της οποίας υπήρξε αντι­πρό­ε­δρος) και επί μακρών δια­τε­λέ­σα­ντα υπουρ­γού σε τομείς πρω­ταρ­χι­κής σημα­σίας, όπως το Υπουρ­γείο Εθνικής Άμυνας, Παι­δείας, Εμπο­ρίου και Δικαιο­σύ­νης, έγινε στη Μητρό­πολη Αθηνών.

Μετά το τέλος της εξόδιου ακο­λου­θίας, εκφώ­νησε επι­κή­δειο εις μνήμην του Ιωάννη Βαρ­βι­τσιώτη ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης.

Μεταξύ άλλων ο πρω­θυ­πουρ­γός ανέφερε στον επι­κή­δειό του: «Ανέλαβε όποια απο­στολή του ζητή­θηκε. Ήταν παρών σε κάθε μάχη, όποτε χρειά­στηκε. Προ­σέ­φερε τις συμ­βου­λές του απλό­χερα. Απέ­δειξε έμπρα­κτα ότι μπορεί να υπάρξει δημιουρ­γική ζωή μετά την πολι­τική. Σεβαστέ μας Γιάννη, μας αφήνεις μια βαριά κλη­ρο­νο­μιά».

Ο επι­κή­δειος του Κυριά­κου Μητσο­τάκη

Ανα­λυ­τικά όσα είπε ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στον επι­κή­δειό του:

Απο­χαι­ρε­τούμε σήμερα έναν πολι­τικό που δεν πέρασε απλώς από τον δημόσιο βίο, αλλά, μαζί με άλλους της γενιάς του, τον δια­μόρ­φωσε.

Ο Γιάννης Βαρ­βι­τσιώ­της ήταν φτιαγ­μέ­νος από το σπάνιο μέταλλο μιας άλλης εποχής.

Υπήρξε ο τελευ­ταίος μιας μεγάλης πολι­τι­κής σχολής, που αντι­λαμ­βα­νό­ταν την πολι­τική όχι ως πεδίο πρό­σκαι­ρων εντυ­πω­σια­σμών, αλλά ως πεδίο προ­σφο­ράς και ευθύνης.

Συν­δύ­αζε δύο σπάνιες αρετές: έναν δημιουρ­γικό ριζο­σπα­στι­σμό και μια απόλυτη αίσθηση καθή­κο­ντος, στοι­χεία που του επέ­τρε­ψαν να υπη­ρε­τή­σει με συνέ­πεια τον τόπο και την παρά­ταξή του, την ενωμένη και νικη­φόρα Νέα Δημο­κρα­τία.

Υπη­ρέ­τησε από κάθε θέση που του ζητή­θηκε να ανα­λά­βει. Ήταν παρών σε κάθε δύσκολη μάχη, με κορυ­φαία ίσως τη συμβολή του στη συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση του 2001, ως ειση­γη­τής της μειο­ψη­φίας, όταν, χάρη και στην υπεύ­θυνη στάση της αντι­πο­λί­τευ­σης, επι­τεύ­χθηκε μια σημα­ντική θεσμική μεταρ­ρύθ­μιση.

Ο χαρα­κτή­ρας του τον έκανε αγαπητό τόσο στους φίλους όσο και στους πολι­τι­κούς του αντι­πά­λους. Ο σεβα­σμός προς το πρόσωπό του ήταν καθο­λι­κός, ιδιαί­τερα από τους νεό­τε­ρους. Ανάμεσά τους κι εγώ, που είχα την τύχη να τον παρα­κο­λου­θήσω από κοντά, στο πλευρό του πατέρα μου. Τις πολύ­τι­μες συμ­βου­λές του τις προ­σέ­φερε πάντα απλό­χερα. Τις άκουσα το 2017, στον πατρο­γο­νικό Μυστρά, όπου γνώρισα τον άνθρωπο πίσω από τον πολι­τικό.

Υπήρξε εξαί­ρε­τος νομικός, αλλά και βαθύς γνώστης και ανα­λυ­τής της ιστο­ρίας και του πολι­τι­σμού μας. Γι’ αυτό, όταν με θάρρος επέλεξε να απο­χω­ρή­σει από το πολι­τικό προ­σκή­νιο, παρα­χω­ρώ­ντας χώρο στη νέα γενιά, απέ­δειξε ότι υπάρχει δημιουρ­γική ζωή και μετά την ενεργό πολι­τική. Μετα­τρά­πηκε σε έναν ακού­ρα­στο περι­η­γητή της Ελλάδας και της ιστο­ρίας της.

Από το μυαλό, ιδιαί­τερα των νεό­τε­ρων, δεν πρό­κει­ται να σβήσει ποτέ η πορεία του στην πολι­τική. Βρέθηκε δίπλα στον Κων­στα­ντίνο Καρα­μανλή, ως ένας από τους στυ­λο­βά­τες της παρά­τα­ξης. Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε ένας άξιος οικο­γε­νειάρ­χης. Ευτύ­χησε να δει τα παιδιά του να προ­ο­δεύ­ουν, το καθένα στον δρόμο που επέλεξε.

Η μοίρα θέλησε να φύγει ανήμερα των γενε­θλίων του, βλέ­πο­ντας τη χώρα να προχωρά, παρά τις δυσκο­λίες, το κόμμα του να εξα­κο­λου­θεί να πρω­τα­γω­νι­στεί και τους απο­γό­νους του να φέρουν με υπε­ρη­φά­νεια το όνομά του.

Μας αφήνει μια βαριά πολι­τική παρα­κα­τα­θήκη: την προ­σή­λωση στις αξίες, την αίσθηση του καθή­κο­ντος και, πάνω απ’ όλα, την πολι­τική ευγέ­νεια. Αυτή είναι ίσως η μεγα­λύ­τερη κλη­ρο­νο­μιά του και εκείνη που σήμερα μας λείπει περισ­σό­τερο.

Για όλα αυτά, η Ελλάδα και η μεγάλη παρά­ταξη της Νέας Δημο­κρα­τίας σε ευχα­ρι­στούν.

Ο επι­κή­δειος του Κυριά­κου Μητσο­τάκη

Ανα­λυ­τικά όσα είπε ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στον επι­κή­δειό του:

Απο­χαι­ρε­τούμε σήμερα έναν πολι­τικό που δεν πέρασε απλώς από τον δημόσιο βίο, αλλά, μαζί με άλλους της γενιάς του, τον δια­μόρ­φωσε.

Ο Γιάννης Βαρ­βι­τσιώ­της ήταν φτιαγ­μέ­νος από το σπάνιο μέταλλο μιας άλλης εποχής.

Υπήρξε ο τελευ­ταίος μιας μεγάλης πολι­τι­κής σχολής, που αντι­λαμ­βα­νό­ταν την πολι­τική όχι ως πεδίο πρό­σκαι­ρων εντυ­πω­σια­σμών, αλλά ως πεδίο προ­σφο­ράς και ευθύνης.

Συν­δύ­αζε δύο σπάνιες αρετές: έναν δημιουρ­γικό ριζο­σπα­στι­σμό και μια απόλυτη αίσθηση καθή­κο­ντος, στοι­χεία που του επέ­τρε­ψαν να υπη­ρε­τή­σει με συνέ­πεια τον τόπο και την παρά­ταξή του, την ενωμένη και νικη­φόρα Νέα Δημο­κρα­τία.

Υπη­ρέ­τησε από κάθε θέση που του ζητή­θηκε να ανα­λά­βει. Ήταν παρών σε κάθε δύσκολη μάχη, με κορυ­φαία ίσως τη συμβολή του στη συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση του 2001, ως ειση­γη­τής της μειο­ψη­φίας, όταν, χάρη και στην υπεύ­θυνη στάση της αντι­πο­λί­τευ­σης, επι­τεύ­χθηκε μια σημα­ντική θεσμική μεταρ­ρύθ­μιση.

Ο χαρα­κτή­ρας του τον έκανε αγαπητό τόσο στους φίλους όσο και στους πολι­τι­κούς του αντι­πά­λους. Ο σεβα­σμός προς το πρόσωπό του ήταν καθο­λι­κός, ιδιαί­τερα από τους νεό­τε­ρους. Ανάμεσά τους κι εγώ, που είχα την τύχη να τον παρα­κο­λου­θήσω από κοντά, στο πλευρό του πατέρα μου. Τις πολύ­τι­μες συμ­βου­λές του τις προ­σέ­φερε πάντα απλό­χερα. Τις άκουσα το 2017, στον πατρο­γο­νικό Μυστρά, όπου γνώρισα τον άνθρωπο πίσω από τον πολι­τικό.

Υπήρξε εξαί­ρε­τος νομικός, αλλά και βαθύς γνώστης και ανα­λυ­τής της ιστο­ρίας και του πολι­τι­σμού μας. Γι’ αυτό, όταν με θάρρος επέλεξε να απο­χω­ρή­σει από το πολι­τικό προ­σκή­νιο, παρα­χω­ρώ­ντας χώρο στη νέα γενιά, απέ­δειξε ότι υπάρχει δημιουρ­γική ζωή και μετά την ενεργό πολι­τική. Μετα­τρά­πηκε σε έναν ακού­ρα­στο περι­η­γητή της Ελλάδας και της ιστο­ρίας της.

Από το μυαλό, ιδιαί­τερα των νεό­τε­ρων, δεν πρό­κει­ται να σβήσει ποτέ η πορεία του στην πολι­τική. Βρέθηκε δίπλα στον Κων­στα­ντίνο Καρα­μανλή, ως ένας από τους στυ­λο­βά­τες της παρά­τα­ξης. Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε ένας άξιος οικο­γε­νειάρ­χης. Ευτύ­χησε να δει τα παιδιά του να προ­ο­δεύ­ουν, το καθένα στον δρόμο που επέλεξε.

Η μοίρα θέλησε να φύγει ανήμερα των γενε­θλίων του, βλέ­πο­ντας τη χώρα να προχωρά, παρά τις δυσκο­λίες, το κόμμα του να εξα­κο­λου­θεί να πρω­τα­γω­νι­στεί και τους απο­γό­νους του να φέρουν με υπε­ρη­φά­νεια το όνομά του.

Μας αφήνει μια βαριά πολι­τική παρα­κα­τα­θήκη: την προ­σή­λωση στις αξίες, την αίσθηση του καθή­κο­ντος και, πάνω απ’ όλα, την πολι­τική ευγέ­νεια. Αυτή είναι ίσως η μεγα­λύ­τερη κλη­ρο­νο­μιά του και εκείνη που σήμερα μας λείπει περισ­σό­τερο.

Για όλα αυτά, η Ελλάδα και η μεγάλη παρά­ταξη της Νέας Δημο­κρα­τίας σε ευχα­ρι­στούν.

Πηγή: protothema.gr