Η Ροδίτισσα ηθοποιός και χορεύτρια Μαρία Μανιώτη συντελεστής στην ιστορική έκθεση για τη Ζουζού Νικολούδη, στο 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας

Τι μπορεί να απο­κα­λύ­ψει ένα αρχείο χορο­γρά­φου για τον τρόπο σκέψης και την καλ­λι­τε­χνική της φιλο­σο­φία; Τι κάνει μία χορο­γράφο σημα­ντική στον χρόνο; Σε αυτά τα σπου­δαία ερω­τή­ματα επι­χει­ρεί να απα­ντή­σει η νέα, μεγάλης κλί­μα­κας έκθεση που είναι αφιε­ρω­μένη στο έργο της σπου­δαίας χορο­γρά­φου Ζουζούς Νικο­λούδη, της εμβλη­μα­τι­κής προ­σω­πι­κό­τη­τας της τέχνης του σύγ­χρο­νου χορού στην Ελλάδα. Σε αυτό το κορυ­φαίο πολι­τι­στικό γεγονός, ξεχω­ρί­ζει η καθο­ρι­στική συμβολή της δικής μας, Ροδί­τισ­σας δασκά­λας χορού και θεάτρου, Μαρίας Μανιώτη.

Η έκθεση, που πραγ­μα­το­ποιεί­ται σε συνερ­γα­σία με του Αρχείου Παρα­στα­τι­κών Τεχνών του Μου­σείου Μπενάκη, στο πλαίσιο του 32ου Διε­θνούς Φεστι­βάλ Χορού της Καλα­μά­τας, δεν αντι­με­τω­πί­ζει το αρχείο ως ένα στατικό σύνολο τεκ­μη­ρίων, αλλά ως ένα ενεργό πεδίο γνώσης. Στόχος είναι να μπει το κοινό στον «εργα­στη­ριακό» χώρο της δημιουρ­γίας της Νικο­λούδη, παρα­κο­λου­θώ­ντας τις παρ­τι­τού­ρες, τα σημειω­μα­τά­ρια και τη διδα­κτική της πρα­κτική.

Κομβικό ρόλο στην υλο­ποί­ηση αυτού του απαι­τη­τι­κού εγχει­ρή­μα­τος δια­δρα­μά­τισε η Μαρία Μανιώτη. Ως χορεύ­τρια που γαλου­χή­θηκε καλ­λι­τε­χνικά δίπλα στη Ζουζού Νικο­λούδη, βιώ­νο­ντας από πρώτο χέρι την αυστηρά δομη­μένη μεθο­δο­λο­γία της δασκά­λας της, η συμβολή της υπήρξε ανε­κτί­μητη. Η βαθιά της γνώση πάνω στη ρυθμική ανάλυση της μου­σι­κής και στη σωμα­τική μετά­φραση του λόγου –στοι­χεία που χαρα­κτή­ρι­ζαν τη Νικο­λούδη– απο­τέ­λεσε γέφυρα για την επι­στη­μο­νική και καλ­λι­τε­χνική ομάδα της έκθεσης.

Διόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι οι διορ­γα­νω­τές απευ­θύ­νουν θερμές και ειδικές ευχα­ρι­στίες στη Μαρία Μανιώτη, τονί­ζο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά στο επίσημο κείμενο πως πρό­κει­ται για ένα από τα πρόσωπα «χωρίς την πολύ­τιμη βοήθεια των οποίων η έκθεση δεν θα είχε κατα­στεί εφικτή».

Το υψηλό επίπεδο της διορ­γά­νω­σης υπο­γρά­φε­ται από κορυ­φαί­ους συντε­λε­στές: την καλ­λι­τε­χνική διεύ­θυνση έχει ανα­λά­βει η Τζένη Αργυ­ρίου (Διευ­θύ­ντρια του Διε­θνούς Φεστι­βάλ Καλα­μά­τας), τη μου­σειο­γρα­φική επι­μέ­λεια η αρχιτέκτων-μουσειολόγος Ερατώ Κουτσουδάκη-Γερολύμπου, και την επι­στη­μο­νική τεκ­μη­ρί­ωση η Επί­κουρη Καθη­γή­τρια Στε­ριανή Τσιν­τζι­λώνη. Η έκθεση υλο­ποιεί­ται με την ευγε­νική χορηγία των εγγονών της Ζουζούς Νικο­λούδη (Ελίζας, Ιωάννας και Μαρίνας Προ­κο­πίου) και με παρα­χώ­ρηση υλικού από σημα­ντι­κούς φορείς και προ­σω­πικά αρχεία.

Η παρου­σία της Μαρίας Μανιώτη σε αυτή την έκθεση απο­δει­κνύει πως το νησί μας συνε­χί­ζει να εξάγει πολι­τι­σμό και να τρο­φο­δο­τεί τις τέχνες με δημιουρ­γούς που αφήνουν ανε­ξί­τηλο το στίγμα τους. Απο­τε­λεί τιμή το γεγονός ότι μια ροδί­τισσα καλ­λι­τέ­χνις, που τιμά τις ρίζες της και δρα­στη­ριο­ποιεί­ται ενεργά στο νησί της, λει­τουρ­γεί ως θεμα­το­φύ­λα­κας της μνήμης μιας εκ των σημα­ντι­κό­τε­ρων μορφών του σύγ­χρο­νου ελλη­νι­κού χορού.