Ποινή ισόβιας κάθειρξης στον Ευάγγελο Κουλιανό για την δολοφονία του πατέρα του Γιώργου Καριώτη!

-Δεν του ανα­γνω­ρί­στηκε ελα­φρυ­ντικό.

Ποινή ισόβιας κάθειρ­ξης επέβαλε το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Κω στον Ευάγ­γελο Κου­λιανό του Σπύρου, 40 ετών  για την δολο­φο­νία του 75χρονου πατέρα του Γιώργου Καριώτη τον περα­σμένο Ιούνιο στη Μεσαιω­νική Πόλη.

Το δικα­στή­ριο δεν του ανα­γνώ­ρισε ελα­φρυ­ντικό.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ο 40χρονος αιφ­νι­δί­ασε τον πατέρα του εκ των όπισθεν, φρά­ζο­ντάς του την μύτη και το στόμα με μία πετσέτα, τον έριξε εν συνε­χεία πρη­νη­δόν στο πάτωμα της οικίας του και αφού ανέβηκε πάνω του, πιέ­ζο­ντας τον κορμό του στο έδαφος με το βάρος του σώματός του για να τον ακι­νη­το­ποι­ή­σει, χτύπησε με δύναμη επα­νει­λημ­μένα το πρόσωπό του στο πάτωμα, επι­φέ­ρο­ντάς του κακώ­σεις σε αυτό και κάμ­πτο­ντας έτι περαι­τέρω την αντί­στασή του, του έδεσε πισθά­γκωνα τα χέρια και περιέ­σφιξε σχοινί γύρω από το λαιμό του τρα­βώ­ντας και πιέ­ζο­ντάς το από πίσω, έως ότου επέφερε διά στραγ­γα­λι­σμού τον ασφυ­κτικό του θάνατο.

Απο­λο­γού­με­νος παρου­σία του συνη­γό­ρου του κ. Δήμου Μουτάφη ο 40χρονος ισχυ­ρί­στηκε ότι δεν έχει οποια­δή­ποτε σχέση με την δολο­φο­νία του πατέρα του.

Προ­έ­κυψε ωστόσο ότι η τσάντα του κατη­γο­ρου­μέ­νου (κίτρι­νου χρώ­μα­τος, μάρκας POLO) βρέθηκε πάνω στον κατα­ψύ­κτη και δίπλα της μία πετσέτα ποτι­σμένη με το αίμα του θύματος, ίχνη του οποίου βρέ­θη­καν και στην τσάντα του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Ένα που­κά­μισο με ίχνη αίματος του θύματος βρέθηκε μπροστά από τον κατα­ψύ­κτη, ενώ ο γιακάς του που­κα­μί­σου είχε σχιστεί και βρι­σκό­ταν σφη­νω­μέ­νος στο σημείο που έκλεινε ο κατα­ψύ­κτης στην πάνω επι­φά­νεια του οποίου βρέ­θη­καν επίσης ερυθρά ίχνη.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος ρωτή­θηκε στην προ­α­να­κρι­τική του απο­λο­γία γιατί στην τηλε­ο­πτική εκπομπή “Φως στο τούνελ” είχε δηλώσει ότι είχε ανα­γνω­ρί­σει το σχοινί που βρέθηκε στον λαιμό του θύματος, ότι ο πατέρας του το χρη­σι­μο­ποιούσε και το είχε τοπο­θε­τη­μένο στην αποθήκη της οικίας του.

Η απά­ντηση του κατη­γο­ρου­μέ­νου έρχεται σε αντί­φαση με τον προη­γού­μενο ισχυ­ρι­σμό του, καθώς είχε ως εξής: “Δεν ξέρω από πού μπορεί να προ­έρ­χε­ται το σχοινί. Απλά ο πατέρας μου είχε ένα σχοινί στο τρί­κυ­κλο και μπορεί να είχε και άλλα σχοινιά στην αποθήκη.

Σίγουρα είναι δια­φο­ρε­τικό από αυτό που ήταν πάνω στο τρί­κυ­κλο”.

Κρίθηκε από το δικα­στικό συμ­βού­λιο επίσης πως ο κατη­γο­ρού­με­νος υπέπεσε σε πολλές ανα­κρί­βειες ή και αντι­φά­σεις, όπως παρα­δέ­χθηκε και ο ίδιος στις απο­λο­γίες του, προ­σπα­θώ­ντας να τις απο­δώ­σει σε προ­βλή­ματα μνήμης του και αφού κάνει ειδική μνεία σ’ αυτές τονίζει ότι η παρου­σία του στην Μεσαιω­νική Πόλη, προ­κύ­πτει αδιά­σει­στα από ανάλυση του υλικού των κεραιών κινητής τηλε­φω­νίας.

Όπως έκρινε η Εισαγ­γε­λέας και υιο­θέ­τησε το δικα­στικό συμ­βού­λιο οι αιτιο­λο­γίες που προ­βάλ­λει για τις αντι­φά­σεις και ανα­λή­θειες στις οποίες υπέπεσε, μεταξύ δε αυτών και κενά μνήμης λόγω παλιό­τε­ρου τραυ­μα­τι­σμού του σε τροχαίο ατύχημα, αντι­κρού­ο­νται από το γεγονός ότι ταυ­τό­χρονα υπο­δει­κνύει στις αρχές λεπτο­μέ­ρειες που υπέ­πε­σαν στην αντί­ληψή του για να στρέψει τις υποψίες αλλού, οι οποίες όμως είναι ασαφείς και αόρι­στες και δεν βοηθούν στην εξι­χνί­αση του εγκλή­μα­τος.

Κρίθηκε παρα­πέρα ότι την παρου­σία του κατη­γο­ρου­μέ­νου, ως τελευ­ταίου ατόμου που επι­σκέ­φθηκε την οικία του θανό­ντος, επι­βε­βαιώ­νουν εκτός από μάρτυρα και κεραίες κινητής τηλε­φω­νίας και οι εξής επι­πλέον ενδεί­ξεις:

-Δύο τμήματα δακτυ­λι­κών απο­τυ­πω­μά­των που βρέ­θη­καν στην επι­φά­νεια γυά­λι­νου ποτη­ριού με την ένδειξη “HAVANA CLUB”, που βρι­σκό­ταν πάνω σε ξύλινο τρα­πε­ζάκι εντός της οικίας του θανό­ντος που ανήκουν στον δεξιό δείκτη και τον δεξιό μεσαίο του κατη­γο­ρου­μέ­νου,

-Αποτύπωμα του αρι­στε­ρού παρά­με­σου του κατη­γο­ρου­μέ­νου στο ποδα­ρικό του κρε­βα­τιού δίπλα στο οποίο ανευ­ρέθη νεκρό το θύμα, ήτοι σε σημείο που δεν δικαιο­λο­γεί­ται από μία συνήθη επί­σκεψη του κατη­γο­ρου­μέ­νου στην οικία του πατρός του και που ο ίδιος ανα­ξιό­πι­στα αιτιο­λό­γησε άλλοτε σε παλιό­τερη προ­σπά­θειά του να καθα­ρί­σει, άλλοτε να μετα­κι­νή­σει το κρεβάτι.

Επι­πλέον κανείς από τους μάρ­τυ­ρες δεν κατέ­θεσε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος βοη­θούσε τον πατέρα του στην καθα­ριό­τητα, ενώ ο τόπος του εγκλή­μα­τος βρέθηκε ακά­θαρ­τος.

Σε ό,τι αφορά στην απά­ντηση του κατη­γο­ρου­μέ­νου για το πώς βρέθηκε το αίμα στην τσάντα του αρχικώς απέδωσε το αίμα σε παλιό­τερο τραυ­μα­τι­σμό του και για να γίνει πιο πει­στι­κός ανα­φέ­ρε­ται στα τσιρότα που είχε μέσα στο σακίδιό του.

Στην συμπλη­ρω­μα­τική απο­λο­γία του, το απο­δί­δει στο ό,τι είχε ακου­μπή­σει το σακίδιό του, δίπλα σε μία πετσέτα ποτι­σμένη με το αίμα του θύματος.