73χρονη θα λαμβάνει την κύρια σύνταξη του αποθανόντος συζύγου της

Δεκτή έγινε από το 1ο Τμήμα του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου η προ­σφυ­γή μίας 73χρο­νης κα­τοί­κου Ρόδου για να λαμ­βά­νει την κύρια σύ­ντα­ξη του απο­θα­νό­ντος συ­ζύ­γου της.

Συ­γκε­κρι­μέ­να με την προ­σφυ­γή της η 73χρονη ζη­τού­σε την ακύ­ρω­ση της απορ­ρι­πτι­κής απο­φά­σε­ως της Το­πι­κής Διοι­κη­τι­κής Επι­τρο­πής του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Υπο­κα­τα­στή­μα­τος Ρόδου του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ επί της εν­στά­σε­ως που είχε κάνει η προ­σφεύ­γου­σα κατά της απο­φά­σε­ως του διευ­θυ­ντή του ίδιου Υπο­κα­τα­στή­μα­τος ο οποί­ος είχε απορ­ρί­ψει το αί­τη­μά της για τη χο­ρή­γη­ση σε αυτήν της ανα­πη­ρι­κής σύ­ντα­ξης του απο­βιώ­σα­ντος συ­ζύ­γου της.

Η 73χρονη είχε πα­ντρευ­τεί το έτος 2010 με τον σύ­ζυ­γό της ο οποί­ος ελάμ­βα­νε τη σύ­ντα­ξη ανα­πη­ρί­ας από το έτος 1980 έως και το θά­να­τό του το έτος 2014. Η προ­σφεύ­γου­σα είχε πα­ντρευ­τεί σε τρίτο γάμο το 1981 ο οποί­ος λύ­θη­κε το 2009 με αμε­τά­κλη­τη από­φα­ση. Η αί­τη­σή της λοι­πόν για απο­νο­μή σύ­ντα­ξης λόγω θα­νά­του του συ­ζύ­γου της απορ­ρί­φθη­κε από τον διευ­θυ­ντή του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ διότι ο θά­να­τος του συ­ζύ­γου της επήλ­θε προ της πα­ρό­δου πέντε ετών από την τέ­λε­ση του γάμου τους, όπως απαι­τεί ο νόμος και επο­μέ­νως έκρι­νε ότι δεν δι­καιού­νταν σύ­ντα­ξη χη­ρεί­ας. Κατά αυτής της από­φα­σης η 73χρονη είχε υπο­βά­λει έν­στα­ση η οποία και απορ­ρί­φθη­κε, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι αυτή και ο σύ­ζυ­γός της συμ­βί­ω­ναν από το έτος 1989 και ο λόγος που δεν είχαν πα­ντρευ­τεί νω­ρί­τε­ρα έγκει­το στο ό,τι συ­νέ­τρε­χαν νο­μι­κά κω­λύ­μα­τα λόγω μη λύ­σε­ως των προη­γού­με­νων γάμων τους, όπως και οι­κο­νο­μι­κές δυ­σχέ­ρειες.

Το Δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτό τον ισχυ­ρι­σμό της προ­σφεύ­γου­σας ότι η προ­σβαλ­λό­με­νη εκ­δό­θη­κε κατ’εσφαλ­μέ­νη ερ­μη­νεία του Νόμου καθώς δεν συ­ντρέ­χει κίν­δυ­νος κα­τα­στρα­τη­γή­σε­ως των δια­τά­ξε­ων της ασφα­λι­στι­κής νο­μο­θε­σί­ας εφό­σον μπο­ρεί να θε­με­λιω­θεί το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό δι­καί­ω­μα της χήρας του ασφα­λι­σμέ­νου, χωρίς να έχει συ­μπλη­ρω­θεί κατά το χρόνο του θα­νά­του το εκ του νόμου χρο­νι­κό διά­στη­μα από την τέ­λε­ση του γάμου, αν έχει προη­γη­θεί μα­κρο­χρό­νια συμ­βί­ω­ση των συ­ζύ­γων, χωρίς να έχει τε­λε­σθεί αυτός εξαι­τί­ας νο­μι­κού απο­κλει­στι­κώς κω­λύ­μα­τος που τον εμπό­δι­ζε και τε­λέ­σθη­κε μόλις εξέ­λι­πε το κώ­λυ­μα αυτό. Μά­λι­στα το Δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτό τον ισχυ­ρι­σμό της 73χρο­νης, τον οποίο στή­ρι­ξε σε πλειά­δα απο­δει­κτι­κών εγ­γρά­φων, ότι με τον θα­νό­ντα σύ­ζυ­γό της βρί­σκο­νταν σε μα­κρο­χρό­νια συμ­βί­ω­ση από το έτος 1989 στην οικία της πλην όμως υπήρ­χε νο­μι­κό κώ­λυ­μα για τη σύ­να­ψη του γάμου τους συ­νι­στα­μέ­νου στην ύπαρ­ξη προη­γού­με­νου γάμου της ο οποί­ος λύ­θη­κε το 2009, ο δε γάμος τε­λέ­στη­κε αμέ­σως μόλις εξέ­λι­πε το νο­μι­κό αυτό κώ­λυ­μα και αφού προη­γου­μέ­νως απέ­κτη­σαν οι­κο­νο­μι­κή ευ­χέ­ρεια κερ­δί­ζο­ντας ένα με­γά­λο χρη­μα­τι­κό ποσό στο λα­χείο. Για αυ­τούς τους λό­γους το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε δεκτή την προ­σφυ­γή, ακύ­ρω­σε την από­φα­ση της Το­πι­κής Διοι­κη­τι­κής Επι­τρο­πής του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Υπο­κα­τα­στή­μα­τος Ρόδου του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και απο­φάν­θη­κε ότι η προ­σφεύ­γου­σα έχει δι­καί­ω­μα να λάβει κύρια σύ­ντα­ξη λόγω θα­νά­του του συ­ζύ­γου της.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Ηλίας Ζω­γρα­φί­δης.