Επίκαιρη ερώτηση Τσίπρα προς Μητσοτάκη για «επιεική στάση της κυβέρνησης στα οικονομικά εγκλήματα και τη διαφθορά»

«Ανα­λά­βατε πρω­το­βου­λίες με τις οποίες υπάρχει κίν­δυ­νος να εμπε­δω­θεί στην κοινή γνώμη ότι δια­τη­ρού­νται προ­νο­μια­κές συνταγ­μα­τι­κές ρυθ­μί­σεις για το πολι­τικό προ­σω­πικό που θα μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν ακόμη και σε παρα­γραφή πράξεων», ανα­φέ­ρει σχετικά με την υπόθεση Novartis ο Αλέξης Τσίπρας, σε επί­καιρη ερώτησή του στον πρω­θυ­πουργό, με θέμα «Επιει­κής στάση της κυβέρ­νη­σης απέ­να­ντι στους δράστες οικο­νο­μι­κών εγκλη­μά­των και εγκλη­μά­των δια­φθο­ράς».

«Για ποιο λόγο αφαι­ρείτε από τους εισαγ­γε­λι­κούς λει­τουρ­γούς την αρμο­διό­τητα αυτε­πάγ­γελ­της δίωξης ακόμα και σε περι­πτώ­σεις βάσιμης καταγ­γε­λίας κακουρ­γη­μα­τι­κής απι­στίας τρα­πε­ζι­κών στε­λε­χώνς;», ρωτά μεταξύ άλλων ο πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ζητά διευ­κρι­νί­σεις για τις υπο­θέ­σεις που αφορούν τα δάνεια των κομ­μά­των

Ολό­κληρη η ερώτηση του Αλέξη Τσίπρα:

ΘΕΜΑ: Επιει­κής στάση της κυβέρ­νη­σης απέ­να­ντι στους δράστες οικο­νο­μι­κών εγκλη­μά­των και εγκλη­μά­των δια­φθο­ράς.

Αξιό­τιμε κ. πρω­θυ­πουργέ,

Τέσ­σε­ρις μήνες μετά την ανάληψη της δια­κυ­βέρ­νη­σης από τη Νέα Δημο­κρα­τία ενώ εν γένει εντεί­νετε την πολι­τική της επί­δει­ξης πυγμής και της ρητο­ρι­κής περί «νόμου και τάξης», ειδικά σε ό,τι αφορά τα «εγκλή­ματα του λευκού κολάρου», που τελού­νται από δράστες που προ­έρ­χο­νται και δρα­στη­ριο­ποιού­νται στους ανώ­τε­ρους πολι­τι­κούς και οικο­νο­μι­κούς κύκλους, με εκμε­τάλ­λευση της θέσης τους μέσα στα συστή­ματα εξου­σίας, έχετε επι­λέ­ξει να ακο­λου­θή­σετε τις πλέον επιει­κείς απόψεις. Ευνο­είτε έτσι όσους δεν δίστα­σαν στα χρόνια πριν ή κατά τη διάρ­κεια της κρίσης να μετέρ­χο­νται απατηλά μέσα και ιδιαί­τερα τεχνά­σματα και να κατα­χρώ­νται τις θέσεις εμπι­στο­σύ­νης που κατεί­χαν, προ­τάσ­σο­ντας τα ιδιο­τελή τους συμ­φέ­ρο­ντα και αξιο­ποιώ­ντας την προ­νο­μιακή πλη­ρο­φό­ρηση και τις ευκαι­ρίες που έδινε η συμ­με­τοχή τους σε ένα σύστημα δια­πλο­κής και θεσμι­κής και πολι­τι­κής προ­στα­σίας τέτοιων δρα­στη­ριο­τή­των, όπως ενδει­κτικά έγινε με την τιμο­λό­γηση των φαρ­μά­κων.

Τα προη­γού­μενα χρόνια έγινε κοινός τόπος ότι αυτές οι αντι­κοι­νω­νι­κές πρα­κτι­κές συνέ­βα­λαν, επίσης, καθο­ρι­στικά στο να εισέλ­θει η χώρα στη δημο­σιο­νο­μική περι­δί­νηση, ιδίως μέσω της επί­δρα­σης που είχαν στον τρόπο χορή­γη­σης των δανείων από τις τρά­πε­ζες («θαλασ­σο­δά­νεια»), αλλά και λόγω της εμπλο­κής σε τέτοιες πράξεις επι­φα­νών εκπρο­σώ­πων του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού της χώρας. Έχει λοιπόν κατα­στεί αυτο­νό­ητη η θέση ότι για την αντι­με­τώ­πισή τους απαι­τεί­ται η ρητή απο­σα­φή­νιση στο άρθρο 86 του Συντάγ­μα­τος αυτού που ήδη υπο­στη­ρί­ζε­ται ερμη­νευ­τικά, δηλαδή ότι η Βουλή δεν έχει αρμο­διό­τητα να ασκεί την ποινική δίωξη για τα εγκλή­ματα που τελού­νται απλώς επ’ ευκαι­ρία της άσκησης των υπουρ­γι­κών καθη­κό­ντων, όπως η δωρο­δο­κία. Είναι επίσης αυτο­νό­ητο ότι πρέπει στις τρά­πε­ζες που συνι­στούν μεγά­λους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς φορείς με κομβικό ρόλο στην οικο­νο­μία να δια­τη­ρη­θεί η αυτε­πάγ­γελτη ποινική δίωξη για τις πιο σοβαρές εγκλη­μα­τι­κές πράξεις που τελού­νται από στελέχη τους, όπως η κακουρ­γη­μα­τική απιστία και, τέλος, ότι η δέσμευση («πάγωμα») αρχικά και η δήμευση εν συνε­χεία των προ­σό­δων που απο­φέ­ρει το έγκλημα στον δράστη πρέπει να αξιο­ποιού­νται ως εργα­λείο «έξυπνης» αντε­γκλη­μα­τι­κής πολι­τι­κής, που συμ­βάλ­λει στην απαί­τηση «να επι­στρέ­ψουν πίσω τα κλεμ­μένα».

Παρόλα αυτά, ανα­λά­βατε πρω­το­βου­λίες με τις οποίες υπάρχει κίν­δυ­νος να εμπε­δω­θεί στην κοινή γνώμη ότι δια­τη­ρού­νται προ­νο­μια­κές συνταγ­μα­τι­κές ρυθ­μί­σεις για το πολι­τικό προ­σω­πικό που θα μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν ακόμη και σε παρα­γραφή πράξεων, ενώ προ­βλέ­πετε σε ΣχΝ του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης την κατ’ έγκληση δίωξη της κακουρ­γη­μα­τι­κής απι­στίας των τρα­πε­ζι­κών στε­λε­χών καθώς και ανώτατο χρονικό όριο στη δέσμευση περιου­σια­κών στοι­χείων προ­ερ­χό­με­νων από το έγκλημα που δια­τάσ­σει η Αρχή Κατα­πο­λέ­μη­σης της Νομι­μο­ποί­η­σης Εσόδων από Εγκλη­μα­τι­κές Δρα­στη­ριό­τη­τες, παρα­βλέ­πο­ντας τη συν­θε­τό­τητα των υπο­θέ­σεων δια­φθο­ράς και τις ελλεί­ψεις υπο­δο­μών και στε­λέ­χω­σης της Αρχής και, πάντως, χωρίς πρό­βλεψη μετα­βα­τι­κού δια­στή­μα­τος για τις εκκρε­μείς υπο­θέ­σεις.

Ερω­τά­ται ο κ. Πρω­θυ­πουρ­γός:

1.    Αντι­λαμ­βά­νε­στε τον κίνδυνο απα­ξί­ω­σης του πολι­τι­κού συστή­μα­τος στην περί­πτωση που η μη συμπε­ρί­ληψη ερμη­νευ­τι­κής δήλωσης στο άρθρο 86 Συντ. ευνο­ούσε εσφαλ­μέ­νες ερμη­νευ­τι­κές εκδοχές που θα οδη­γού­σαν σε παρα­γραφή πράξεων δια­φθο­ράς που τυχόν έχουν τελε­στεί από υπουρ­γούς, όπως στην «υπόθεση Νοβάρ­τις»;

2.    Για ποιο λόγο αφαι­ρείτε από τους εισαγ­γε­λι­κούς λει­τουρ­γούς την αρμο­διό­τητα αυτε­πάγ­γελ­της δίωξης ακόμα και σε περι­πτώ­σεις βάσιμης καταγ­γε­λίας κακουρ­γη­μα­τι­κής απι­στίας τρα­πε­ζι­κών στε­λε­χών, τη στιγμή που δεν τεκ­μη­ριώ­νε­ται με κανένα τρόπο ότι υφί­στα­ται δυσχέ­ρεια στις ανα­διαρ­θρώ­σεις «κόκ­κι­νων δανείων» οφει­λό­μενη στο ισχύον –ιδίως μετά και το ν. 4472/2017- νομο­θε­τικό πλαίσιο και όχι στην έλλειψη βού­λη­σης εκ μέρους των τρα­πε­ζών;

3.    Τι ωθεί την κυβέρ­νηση να θέσει ενιαίο χρονικό όριο στη διάρ­κεια της δέσμευ­σης περιου­σια­κών στοι­χείων στο πλαίσιο υπο­θέ­σεων που αφορούν «ξέπλυμα χρή­μα­τος», ανε­ξάρ­τητα από τις ανάγκες που γεν­νώ­νται σε κάθε υπόθεση και χωρίς να προ­βλέ­πε­ται μετα­βα­τική περί­ο­δος εφαρ­μο­γής, ώστε η αλλαγή να μην αιφ­νι­διά­σει την Αρχή;

4.    Βάσει όσων ανα­φέρ­θη­καν παρα­πάνω, και λαμ­βά­νο­ντας υπόψη την ανα­κοί­νωση της Ένωσης Εισαγ­γε­λέων Ελλάδας στις 15.10.2019, στην οποία γίνεται λόγος περί «ατι­μω­ρη­σίας» και «κιν­δύ­νου διε­θνούς έκθεσης της χώρας», που θα οδη­γή­σει πλήθος υπο­θέ­σεων στον «κάλαθο των αχρή­στων», ποιες υπο­θέ­σεις που εκκρε­μούν στη Δικαιο­σύνη αφορούν οι παρα­πάνω ρυθ­μί­σεις; Περι­λαμ­βά­νο­νται τα δάνεια που χορη­γή­θη­καν στη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και σε γνωστά ΜΜΕ;

5.    Ιδίως, αφαι­ρώ­ντας από τη Δικαιο­σύνη το δικαί­ωμα της αυτε­πάγ­γελ­της δίωξης στε­λε­χών σε τρα­πε­ζικά ιδρύ­ματα τα οποία έχουν επα­νει­λημ­μέ­νως ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­θεί από τον ελλη­νικό λαό, ποιος θα ανα­λά­βει τη ζημία που τυχόν θα προ­κλη­θεί στα περιου­σιακά στοι­χεία τους από θεσμικά ανέ­λεγ­κτες ενέρ­γειες στε­λε­χών τους;