Γεωργιάδης: Ισχυρά οικονομικά συμφέροντα δεν θέλουν τον Μητσοτάκη – Τα Τέμπη δεν είναι έγκλημα, είναι δυστύχημα οφειλόμενο ανθρώπινα λάθη

Ο Άδωνις Γεωρ­γιά­δης τοπο­θε­τή­θηκε μέσα από μια ανάρ­τησή του στο Facebook για την πρόταση μομφής σε βάρος της κυβέρ­νη­σης με αφορμή την υπόθεση των Τεμπών.

Όπως σημειώ­νει ο υπουρ­γός Υγείας, πρό­κει­ται για μια «χυδαία πολι­τική εκμε­τάλ­λευση και εργα­λειο­ποί­ηση της τρα­γω­δίας των Τεμπών». Ενώ, τονίζει πως «πλέον είναι προ­φα­νές ότι ισχυρά Οικο­νο­μικά Συμ­φέ­ρο­ντα δεν επι­θυ­μούν ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης να έχει την Πολι­τική ισχύ που του έδωσε ο Λαός στις πρό­σφα­τες Εθνικές Εκλογές. «Γύρω από αυτά τα Συμ­φέ­ρο­ντα συνα­σπί­στηκε η Αντι­πο­λί­τευση και όλοι μαζί αντί για πολι­τικά επι­χει­ρή­ματα προ­βά­λουν τους συγ­γε­νείς τον νεκρών, ενώπιον των οποίων όλοι μας υπο­χω­ρούμε διότι έτσι πρέπει να κάνουμε», γράφει.

Όπως δε σημειώ­νει, «ως απο­τέ­λε­σμα αυτού ο Ελλη­νι­κός Λαός έχει πιστέ­ψει στην συντρι­πτική του Πλειο­ψη­φία στο «Έγκλημα των Τεμπών» και στην «συγκά­λυψη του εγκλή­μα­τος». Ούτε Έγκλημα υπάρχει στα Τέμπη ούτε Συγκά­λυψη. Ένα τραγικό δυστύ­χημα ήταν οφει­λό­μενο σε δια­δο­χικά ανθρώ­πινα λάθη. Μας πονάει; Ναι! Μας Εξορ­γί­ζει; Ναι! Αλλά δεν πρέπει να κατα­στρέ­ψουμε την Χώρα και την Δημο­κρα­τία μας επι­τρέ­πο­ντας σε όσους εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τον ανθρώ­πινο πόνο για ίδιους πολι­τι­κούς σκοπούς!».

Στη συνέ­χεια παρα­θέ­τει το παρά­δειγμα της Δίκης των Αργι­νουσ­σών από την Αρχαία Ελλάδα όταν οι Δημα­γω­γοί εκμε­ταλ­λευ­θή­καν το πένθος και τον πόνο των νεκρών μιας Ναυ­μα­χίας και κυρίως τις συνέ­πειες που τελικώς είχε αυτό για την Αθήνα τότε.

Η ανάρ­τηση του Άδωνι Γεωρ­γιάδη

«Όλβιος όστις ιστο­ρίας έσχε μάθησιν» η συμ­βουλή του Ευρι­πί­δου και η Πολι­τική Εκμε­τάλ­λευση της τρα­γω­δίας των Τεμπών….

Ανήμερα της Εθνικής επε­τείου της 25ης Μαρτίου σκέ­φθηκα να γράψω ένα άρθρο δανει­σμένο από την ιστορία μας και την γνώση που η Ιστορία μας προ­σφέ­ρει.

Όταν ο Ευρι­πί­δης έγραφε αυτή του την διάσημη φράση, για το ότι δηλ είναι «Ευτυχής όποιος γνω­ρί­ζει την Ιστορία», εννο­ούσε ότι η Ιστο­ρική Γνώση σε προ­στα­τεύει από το να επα­να­λαμ­βά­νεις σφάλ­ματα που έπραξαν κάποιοι άλλοι στο παρελ­θόν και άρα να απο­φεύ­γεις και τις δρα­μα­τι­κές τους συνέ­πειες.

Βλέ­πο­ντας λοιπόν την χυδαία πολι­τική εκμε­τάλ­λευση και εργα­λειο­ποί­ηση της τρα­γω­δίας των Τεμπών, σκέ­φθηκα ότι θα έπρεπε να βρω το ιστο­ρικό ανάλογο ώστε να κάνουμε τις συγκρί­σεις.

Νομίζω η Δίκη που ακο­λού­θησε στην Αρχαία Αθήνα τον θρίαμβο των Αθη­ναίων στη ναυ­μα­χία των Αργι­νουσ­σών και ειδικά η χυδαία πολι­τική εκμε­τάλ­λευση του πένθους των συγ­γε­νών των ναυαγών για πολι­τι­κούς λόγους μας δίνει τις κατάλ­λη­λες ιστο­ρι­κές ανα­λο­γίες.

Συγκε­κρι­μένα όσοι ήθελαν τότε να ανα­τρέ­ψουν την Κυβέρ­νηση των Αθηνών έδωσαν δημόσιο βήμα στους συγ­γε­νείς των νεκρών, αυτοί λογικά κλαί­γο­ντας κατη­γο­ρού­σαν τους αρχη­γούς του Κράτους (τους Στρα­τη­γούς δηλ) διότι οι συγ­γε­νείς λογικό είναι να κάνουν, σε όλους τους αιώνες και τις εποχές ο ανθρώ­πι­νος πόνος είναι ο ίδιος. Η δημόσια όμως προβολή του πόνου των συγ­γε­νών των ναυαγών επη­ρέ­ασε την συντρι­πτική πλειο­ψη­φία του Αθη­ναϊ­κού Λαού, ο οποίος απο­φά­σισε, υπό το βάρος αυτού του Πένθους, να ανα­τρέ­ψει και να κατα­δι­κά­σει την Κυβέρ­νηση του για το «Έγκλημα των Αργι­νου­σών»….ήρθαν τελικά στην εξουσία οι Δημα­γω­γοί και 2 χρόνια μετά η Αθήνα είχε κατα­στρα­φεί…

Ο Αθη­ναϊ­κός Λαός το μετά­νιωσε βέβαια μετά και κατα­δί­κασε τους Δημα­γω­γούς που τον είχαν παρα­σύ­ρει, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά και για την Αθήνα και για τον ίδιο…

Σήμερα πλέον είναι προ­φα­νές ότι ισχυρά Οικο­νο­μικά Συμ­φέ­ρο­ντα δεν επι­θυ­μούν ο Kyriakos Mitsotakis να έχει την Πολι­τική ισχύ που του έδωσε ο Λαός στις πρό­σφα­τες Εθνικές Εκλογές. Γύρω από αυτά τα Συμ­φέ­ρο­ντα συνα­σπί­στηκε η Αντι­πο­λί­τευση και όλοι μαζί αντί για πολι­τικά επι­χει­ρή­ματα προ­βά­λουν τους συγ­γε­νείς τον νεκρών, ενώπιον των οποίων όλοι μας υπο­χω­ρούμε διότι έτσι πρέπει να κάνουμε. Ως απο­τέ­λε­σμα αυτού ο Ελλη­νι­κός Λαός έχει πιστέ­ψει στην συντρι­πτική του Πλειο­ψη­φία στο «Έγκλημα των Τεμπών» και στην «συγκά­λυψη του εγκλή­μα­τος»….

Ούτε Έγκλημα υπάρχει στα Τέμπη ούτε Συγκά­λυψη. Ένα τραγικό δυστύ­χημα ήταν οφει­λό­μενο σε δια­δο­χικά ανθρώ­πινα λάθη. Μας πονάει; Ναι! Μας Εξορ­γί­ζει; Ναι! Αλλά δεν πρέπει να κατα­στρέ­ψουμε την Χώρα και την Δημο­κρα­τία μας επι­τρέ­πο­ντας σε όσους εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τον ανθρώ­πινο πόνο για ίδιους πολι­τι­κούς σκοπούς!

Παρα­κάτω παρα­θέτω μία σύνοψη του γεγο­νό­τος στο οποίο ανα­φέ­ρο­μαι, δηλ στην Δίκη των Στρα­τη­γών των Αργι­νουσ­σών. Πώς έγινε. Ποιοι το διορ­γά­νω­σαν. Πώς εκμε­ταλ­λευ­θή­καν το πένθος και τον πόνο των νεκρών και κυρίως τις συνέ­πειες που τελικώς είχε όλα αυτό για την Αθήνα τότε και ελπίζω όχι και για την Ελλάδα τωρα….

Η Δίκη των Αργι­νουσ­σών

Μετά τη νίκη στις Αργι­νού­σες οι στρα­τη­γοί έπρεπε να υπο­βά­λουν στον Δήμο έκθεση των γεγο­νό­των. Φυσικά η νίκη των Αθη­ναίων, οι απώ­λειες των Σπαρ­τια­τών και η απαλ­λαγή του Κόνωνα από την πολιορ­κία ήταν πολύ σημα­ντικά ,όμως ένας από τους στρα­τη­γούς ο Διο­μέ­δων υπο­στή­ριξε ότι όλος ο στόλος έπρεπε να ασχο­λη­θεί με την περι­συλ­λογή των ναυαγών και των νεκρών. Τελικά στην έκθεση, μετά από επιμονή του Διο­μέ­δο­ντα και του Περικλή, οι στρα­τη­γοί έγραψαν ότι η κακο­και­ρία μετά τη ναυ­μα­χία δεν επέ­τρεψε να γίνει περι­συλ­λογή όλων των νεκρών και των ναυαγών. Αρχικά στην Αθήνα επι­κρά­τησε πανη­γυ­ρικό κλίμα. Όμως η ολι­γαρ­χική φατρία και οι δημα­γω­γοί που κυριαρ­χού­σαν στην πόλη φρό­ντι­σαν να εκμε­ταλ­λευ­θούν πολι­τικά το γεγονός αυτό. Οι στρα­τη­γοί ανα­γκά­στη­καν να στεί­λουν νέα έκθεση στην οποία χωρίς να αναι­ρούν την προη­γού­μενη, τόνιζαν ότι αν υπήρξε ευθύνη για τα γεγο­νότα, αυτή βάρυνε τον Θηρα­μένη και τον Θρα­σύ­βουλο. Οι κατή­γο­ροι των στρα­τη­γών άδραξαν την ευκαι­ρία και επη­ρέ­α­σαν τον Δήμο ο οποίος απο­φά­σισε την καθαί­ρεση όλων των στρα­τη­γών εκτός από τον Κόνωνα στον οποίο έστει­λαν νέους στρα­τη­γούς τον Αδεί­μα­ντο και τον Φιλοκλή.

Οι οκτώ στρα­τη­γοί μόλις έμαθαν την απόφαση του Δήμου ετοι­μά­στη­καν να επι­στρέ­ψουν στην Αθήνα. Δύο όμως από αυτούς, ο Πρω­τό­μα­χος και ο Αρι­στο­γέ­νης επειδή φοβή­θη­καν τη δύναμη των συκο­φα­ντιών, προ­τί­μη­σαν να αυτο­ε­ξο­ρι­στούν. Οι υπό­λοι­ποι έξι επειδή ήταν βέβαιοι για την αθω­ό­τητά τους ή επειδή δεν ήθελαν να αφήσουν τους εαυτούς τους ανυ­πε­ρά­σπι­στους επέ­στρε­ψαν στην Αθήνα. Με την άφιξή τους άρχισε η δίκη τους που εξε­λί­χθηκε σε πολι­τικό δράμα.

Πρώτο θύμα αυτής της σκευω­ρίας. ήταν ο Ερα­σι­νί­δης που κατη­γο­ρή­θηκε από τον δημα­γωγό Αρχί­δημο για παρά­λειψη ταφής των νεκρών και κατά­χρηση δημο­σίου χρή­μα­τος και φυλα­κί­στηκε. Ένας άλλος δημα­γω­γός, ο Τιμο­κρά­της πέτυχε τη σύλληψη και των άλλων πέντε στρα­τη­γών. Πρω­τερ­γά­της της δίωξης των στρα­τη­γών ήταν ο Θηρα­μέ­νης που είχε συντε­λέ­σει στην κατά­λυση των τετρα­κο­σίων αλλά μάλλον είχε πέσει στην αφάνεια, γι’ αυτό στις Αργι­νού­σες ήταν απλός τρι­ή­ρα­χος. Στην απο­λο­γία τους οι στρα­τη­γοί τόνισαν ότι άφησαν την περι­συλ­λογή νεκρών και ναυαγών σε ικανούς άντρες. Αν κάποιοι έπρεπε να τιμω­ρη­θούν, είπαν, αυτοί ήταν οι τρι­ή­ραρ­χοι. Πρό­σθε­σαν όμως πως ούτε αυτοί ευθύ­νο­νται καθώς λόγω της σφοδρής τρι­κυ­μίας ήταν αδύνατο να κάνουν κάτι. Ο Δήμος φαί­νε­ται ότι πεί­στηκε για την αθω­ό­τητα των στρα­τη­γών, όμως ο Θηρα­μέ­νης και οι συνερ­γά­τες του βλέ­πο­ντας την άσχημη γι’ αυτούς εξέλιξη ζήτησαν και πέτυχαν να ανα­βλη­θεί η ψηφο­φο­ρία που γινόταν με ανάταση των χεριών καθώς είχε αρχίσει να σκο­τει­νιά­ζει και όπως είπαν δεν θα ήταν ευδιά­κριτο τι ψηφίζει ο καθένας.

Στην ευόδωση των σχεδίων των κατη­γό­ρων των στρα­τη­γών όμως, έπαιξε σημα­ντικό ρόλο ο εορ­τα­σμός των Απα­του­ρίων εκείνη την περίοδο. Ο Θηρα­μέ­νης φρό­ντισε μερικοί άνθρω­ποι να εμφα­νι­στούν στα Απα­τού­ρια μαυ­ρο­ντυ­μέ­νοι και με ξυρι­σμένα τα κεφάλια τους, ως δήθεν συγ­γε­νείς των ναυαγών. Το θέαμα αυτό συγκί­νησε τους Αθη­ναί­ους. Ο δημα­γω­γός Καλ­λί­ξει­νος επω­φε­λή­θηκε και ζήτησε την παρα­πο­μπή όλων των στρα­τη­γών στην ίδια δίκη, κάτι που ήταν παρά­νομο. Ξαφνικά εμφα­νί­στηκε κάποιος που είπε ότι ήταν ναυαγός της ναυ­μα­χίας των Αργι­νου­σών και σώθηκε καθώς πιά­στηκε από ένα κάδο!

Ισχυ­ρί­στηκε ότι οι άλλοι ναυαγοί του ζήτησαν, αν σωθεί, να καταγ­γεί­λει τους στρα­τη­γούς γιατί δεν φρό­ντι­σαν να σώσουν εκεί­νους που ανα­δεί­χθη­καν ανδρειό­τα­τοι για την πατρίδα. Η πλά­στιγγα άρχισε να γέρνει προς την κατα­δίκη των στρα­τη­γών. Όμως οι πρυ­τά­νεις που διηύ­θυ­ναν τις εργα­σίες της Εκκλη­σίας του Δήμου θεώ­ρη­σαν τη δια­δι­κα­σία παρά­νομη, ανα­γκά­στη­καν όμως να υπο­χω­ρή­σουν κάτω από πιέσεις που δέχθη­καν. Ο μόνος που αντέ­δρασε ήταν ο μεγάλος φιλό­σο­φος Σωκρά­της που είπε ότι δεν πρό­κει­ται να παραβεί σε καμία περί­πτωση τον νόμο. Τους στρα­τη­γούς υπο­στή­ριξε με θέρμη και ο Ευρυ­πτό­λε­μος, γιος του Πει­σιά­να­κτα, χωρίς όμως απο­τέ­λε­σμα. Ο Ευρυ­πτό­λε­μος τόνιζε ότι κατη­γο­ρού­με­νος θα έπρεπε να είναι ο Θηρα­μέ­νης.

Τελικά μετά από ψηφο­φο­ρία δι’ ανα­τά­σεως των χειρών οι έξι στρα­τη­γοί (Αρι­στο­κρά­της, Διο­μέ­δων, Ερα­σι­νί­δης, Λυσίας, Θρά­συλ­λος και Περι­κλής) κατα­δι­κά­στη­καν σε θάνατο και εκτε­λέ­στη­καν διότι «ουκ ανεί­λο­ντο τους ναυα­γούς».

Τι έγινε μετά την εκτέ­λεση των έξι στρα­τη­γών;

Η κατα­δίκη σε θάνατο των έξι Αθη­ναίων στρα­τη­γών έδειξε πόσο εύκολο ήταν να επη­ρε­α­στεί ο αθη­ναϊ­κός Δήμος από ρήτορες και δημα­γω­γούς. Είχε μεν την εξουσία, αλλά δεν μπο­ρούσε πάντα να δια­κρί­νει ποιο ήταν το σωστό και ποιο το λάθος. Οι Αθη­ναίοι όπως και σε ανά­λο­γες περι­πώ­σεις, μετά­νιω­σαν για την απόφασή τους και στρά­φη­καν ενα­ντίον αυτών που τους εξα­πά­τη­σαν. Υπεύ­θυνο για την απάτη θεώ­ρη­σαν τον δημα­γωγό Καλ­λί­ξεινο και τέσ­σε­ρις συνερ­γά­τες του και τους φυλά­κι­σαν. Αυτοί όμως κατόρ­θω­σαν να δρα­πε­τεύ­σουν. Όταν δόθηκε αμνη­στία ο Καλ­λί­ξει­νος επέ­στρεψε στην Αθήνα (403 π.Χ.). Όμως οι Αθη­ναίοι που έτρεφαν μεγάλο μίσος γι’ αυτόν τον τιμώ­ρη­σαν με πολύ σκληρό τρόπο αφή­νο­ντάς τον να πεθάνει. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Καλ­λί­ξει­νος αυτο­κτό­νησε. Ο οργα­νω­τής της σκευω­ρίας όμως, ο Θηρα­μέ­νης δεν τιμω­ρή­θηκε καθώς δρούσε παρα­σκη­νιακά και δεν υπήρχαν απο­δει­κτικά στοι­χεία ενα­ντίον του.

Η συνέ­χεια είναι γνωστή. Οι Αθη­ναίοι ανα­λω­νό­με­νοι σε δια­μά­χες μεταξύ τους και οδη­γώ­ντας στον θάνατο έξι σπου­δαί­ους στρα­τη­γούς, δεν εκμε­ταλ­λεύ­θη­καν τη νίκη τους στις Αργι­νού­σες. Οι Σπαρ­τιά­τες ανα­διορ­γα­νώ­θη­καν με επι­κε­φα­λής τον Λύσαν­δρο και με τη βοήθεια του Πέρση Κύρου θριάμ­βευ­σαν στους Αιγός Ποτα­μούς το 405 π.Χ. Τον επόμενο χρόνο ο Θηρα­μέ­νης (τραγική ειρω­νεία) υπό­γραψε μια ταπει­νω­τική Συνθήκη Ειρήνης για την Αθήνα με την οποία τερ­μα­τί­στηκε ο Πελο­πον­νη­σια­κός Πόλεμος (431-404 π.Χ.) που έβλαψε πάνω απ’ όλα την Ελλάδα γιατί έφθειρε τις ζωτικές δυνά­μεις και αξίες του Ελλη­νι­σμού…

Ζήτω το Ελλη­νικό Έθνος! Ζήτω η 25η Μαρτίου!

Πηγή: Reporter.gr