Μανώλης Κεφαλογιάννης: «Η Τουρκία παραμένει μία ακραία αναθεωρητική χώρα»

Θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε από τις εξε­λί­ξεις στα δύο πολε­μικά μέτωπα, στη Γάζα και στην Ουκρα­νία που παρα­μέ­νουν ανοιχτά τα τελευ­ταία χρόνια. Από τη μία η παρέμ­βαση των ΗΠΑ για εκε­χει­ρία στη Γάζα είναι σε εξέλιξη, ενώ στην Ουκρα­νία δεν φαί­νε­ται ακόμη ελπίδα για ειρήνη. Θα ήθελα μια γενική εκτί­μηση -και πόσο αυτά επη­ρε­ά­ζουν την Ευρώπη και την οικο­νο­μία.

Οι γενιές μας υπήρξαν από τις τυχερές γενιές της Ευρώπης. Μετά τη λήξη του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμίου Πολέμου το 1945 η Ευρώπη γνώρισε μία μακρά περίοδο ειρήνης και ευη­με­ρίας. Από τότε κάναμε πολλά βήματα μπροστά με την Ευρω­παϊκή Ένωση.

Αλλά δυστυ­χώς, μέχρι σήμερα, βήματα ημιτελή. Δεν προ­χω­ρή­σαμε στην ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση. Προ­χω­ρή­σαμε σε μία οικο­νο­μική ένωση αλλά δεν κάναμε θαρ­ρα­λέα βήματα για την πολι­τική ολο­κλή­ρωση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Η Ευρω­παϊκή Ένωση δεν έχει κατα­φέ­ρει ακόμη να απο­κτή­σει κοινές γραμμές σε σειρά θεμάτων. Δεν έχουμε κοινή εξω­τε­ρική πολι­τική. Δεν έχουμε κοινή πολι­τική άμυνας και ασφά­λειας. Δεν έχουμε ευρω­παϊκό στρατό που θα υπε­ρα­σπί­ζε­ται τα κοινά μας ευρω­παϊκά σύνορα. Με απο­τέ­λε­σμα η Ευρώπη να είναι, ασφαλώς, ένας οικο­νο­μι­κός γίγα­ντας αλλά να παρα­μέ­νει ένας πολι­τι­κός νάνος.

Ασφαλώς, στα θέματα της άμυνας τα τελευ­ταία χρόνια, με αφορμή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρα­νία, κάνουμε βήματα μπροστά και απο­φα­σί­σαμε να δαπα­νή­σουμε χρήματα για την άμυνα και την ασφά­λεια της Ευρώπης. Αλλά δεν είναι αρκετά. Πρέπει άμεσα να προ­χω­ρή­σουμε στην ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση. Αλλιώς μοιραία θα έχουμε το τέλος των δει­νο­σαύ­ρων που δεν «εκσυγ­χρο­νί­στη­καν» και εξα­φα­νί­στη­καν…

Σε κάποιες χώρες της Ευρώπης, οι κυβερ­νή­σεις προ­ε­τοι­μά­ζουν τον κόσμο για ενδε­χό­μενο πολε­μι­κής σύρ­ρα­ξης με τη Ρωσία –ειδικά, έπειτα από τις κυβερ­νο­ε­πι­θέ­σεις που σημειώ­θη­καν πρό­σφατα. Πώς είναι το κλίμα και πώς πρέπει να αντι­δρά­σει η Ευρώπη;

Στην Ολο­μέ­λεια του Στρα­σβούρ­γου η Κοι­νο­βου­λευ­τική Ομάδα του ΕΛΚ κάλεσε την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή να περάσει από τα λόγια στα έργα και να υπε­ρα­σπι­στεί τον εναέριο χώρο της Ευρώπης, προει­δο­ποιώ­ντας ότι οι κλι­μα­κού­με­νες υβρι­δι­κές επι­θέ­σεις της Ρωσίας ενα­ντίον κρατών-μελών της ΕΕ απαι­τούν άμεση, συντο­νι­σμένη ευρω­παϊκή αντί­δραση.

Η Ρωσία δοκι­μά­ζει την απο­φα­σι­στι­κό­τητα της Ευρώπης. Η απειλή είναι άμεση. Καλούμε την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή και το Συμ­βού­λιο να προ­τεί­νουν μέτρα για να στα­μα­τή­σει η αυξα­νό­μενη ρωσική επι­θε­τι­κό­τητα εντός της ΕΕ και να γεφυ­ρω­θεί το χάσμα που έχει προ­κύ­ψει μεταξύ των ρωσικών ενερ­γειών και των συμ­βα­τι­κών στρα­τιω­τι­κών επι­χει­ρή­σεων.

Η ασφά­λεια της Ευρώπης απο­τε­λεί πλέον επεί­γουσα ανάγκη. Η απειλή αυξά­νε­ται. Η δυνα­τό­τητα μη επαν­δρω­μέ­νων αερο­σκα­φών της ΕΕ χρειά­ζε­ται ένα ταχέως εφαρ­μο­σμένο σχέδιο δράσης, υπο­στη­ρι­ζό­μενο από σοβαρή χρη­μα­το­δό­τηση από την ΕΕ. Οι Βρυ­ξέλ­λες πρέπει να συνερ­γα­στούν με την αμυ­ντική βιο­μη­χα­νία διπλής χρήσης. Δεν υπάρχει πλέον δικαιο­λο­γία για την καθυ­στέ­ρηση μιας πλήρως ολο­κλη­ρω­μέ­νης αερά­μυ­νας της ΕΕ.

Στη Γαλλία σημειώ­νε­ται πρω­το­φα­νής πολι­τική αστά­θεια για τα δεδο­μένα της χώρας. Πόσο μπορεί να επη­ρε­ά­σει αυτή η κατά­σταση την ευρω­παϊκή οικο­γέ­νεια;

Δεν είναι, ασφαλώς, καλό για την Ευρω­παϊκή Ένωση να βρί­σκε­ται ένα από τα μεγα­λύ­τερα κράτη-μέλη, μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες οικο­νο­μίες της Ευρώπης σε πολι­τική ανα­τα­ραχή. Αλλά αυτές οι πολι­τι­κές ανα­τα­ρά­ξεις που σημειώ­νο­νται στη Γαλλία θα έπρεπε να μας προ­βλη­μα­τί­σουν και να μας ενερ­γο­ποι­ή­σουν. Να δια­βά­σουμε σωστά την Ιστορία. Γιατί δυστυ­χώς όποιος δεν δια­βά­ζει σωστά την Ιστορία είναι κατα­δι­κα­σμέ­νος να την ζήσει στη χει­ρό­τερή της μορφή. Φοβάμαι ότι δεν έχουμε διδα­χθεί από την περίοδο του Μεσο­πο­λέ­μου που οδήγησε την Ευρώπη σε έναν Δεύτερο Παγκό­σμιο Πόλεμο, με τα εκα­τομ­μύ­ρια αθώα θύματα. Από την απο­τυ­χία της Δημο­κρα­τίας της Βαϊ­μά­ρης που οδήγησε τον Χίτλερ και το ναζι­στικό κόμμα στην άνοδό τους στην εξουσία.

Τα τελευ­ταία χρόνια οι δυνά­μεις των άκρων απο­κτούν και πάλι εκλο­γική δύναμη σε όλη την Ευρώπη. Οι κραυγές του λαϊ­κι­σμού βρί­σκουν ευήκοα ώτα. Αυτό γιατί συμ­βαί­νει; Γιατί η Δημο­κρα­τία δεν δίνει λύσεις σε βασικά προ­βλή­ματα των πολιτών. Δεν απαντά πει­στικά στις αγωνίες τους. Με απο­τέ­λε­σμα οι κοι­νω­νίες να ακούν «ευχά­ρι­στα» τους ακραί­ους λαϊ­κι­στές που τους τάζουν «λαγούς και πετρα­χή­λια». Να στρέ­φο­νται στα άκρα και στις ακρό­τη­τες. Και δυστυ­χώς πολύ σύντομα, αν δεν ενερ­γο­ποι­η­θούμε άμεσα, το πρό­βλημα δεν θα το έχουν τα κόμματα του δημο­κρα­τι­κού τόξου αλλά θα το έχει η ίδια η Δημο­κρα­τία και η λει­τουρ­γία της.

Στα δικά μας, οι γεί­το­νες συνε­χί­ζουν τις προ­κλή­σεις χωρίς να έχουν αλλάξει ατζέντα απέ­να­ντι στη χώρα μας. Πώς θα συνε­χι­στεί αυτή η κατά­σταση και ποιες κινή­σεις ανα­λαμ­βά­νει η Αθήνα;

Η Τουρκία παρα­μέ­νει μία ακραία ανα­θε­ω­ρη­τική χώρα. Με ένα απί­στευτο κρε­σέ­ντο μεγα­λοϊ­δε­α­τι­σμού νεο­θω­μα­νι­κής προ­έ­λευ­σης. Ασκεί πολι­τι­κές και προ­χω­ράει σε ενέρ­γειες που δεν στέ­κο­νται πουθενά στη βάση Διε­θνούς Δικαίου και της Σύμ­βα­σης του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας. Υπο­νο­μεύει σταθερά με τις παρά­νο­μες ενέρ­γειές της την ειρήνη, την ασφά­λεια και τη στα­θε­ρό­τητα στην περιοχή του Αιγαίου και της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Υπό­γραψε με τη Λιβύη το παρά­νομο και άκυρο τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο. Και οι τρεις Θεσμοί της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης το έχουν κατα­δι­κά­σει απε­ρί­φρα­στα καθώς παρα­βιά­ζει τα δικαιώ­ματα τρίτων κρατών, δεν συμ­μορ­φώ­νε­ται με το Δίκαιο της Θάλασ­σας και δεν μπορεί να έχει νομικές συνέ­πειες για τρίτα κράτη, απο­δε­χό­με­νοι πλήρως την τρο­πο­λο­γία που είχαμε κατα­θέ­σει στο Ψήφισμα για την κατά­σταση στη Λιβύη το 2022 μαζί με τον Μάν­φρεντ Βέμπερ.

Ένα παρά­νομο και άκυρο τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο που παρα­βιά­ζει τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της Ελλάδας και το δικαί­ωμα των νησιών μας σε Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη. Κάτι που ρητά ορίζει το Άρθρο 121 της Σύμ­βα­σης για το Δίκαιο της Θάλασ­σας που σαφώς ορίζει ότι τα νησιά με οικο­νο­μική ζωή έχουν το ίδιο δικαί­ωμα σε ΑΟΖ με τις ηπει­ρω­τι­κές περιο­χές.

Η Τουρκία και οι ανώ­τα­τοι πολι­τι­κοί της αξιω­μα­τού­χοι συνε­χί­ζουν να απο­κα­λούν τη θρη­σκευ­τική μειο­νό­τητα της Θράκης σαν τουρ­κική. Η Συνθήκη της Λωζάνης, μία Διεθνής Συνθήκη που υπο­γρά­φηκε από σειρά κρατών, ρητά ανα­φέ­ρει ότι η μειο­νό­τητα στην Κων­στα­ντι­νού­πολη είναι Ελλη­νική Εθνική Μειο­νό­τητα και η θρη­σκευ­τική μειο­νό­τητα στη Θράκη είναι μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητα. Δεν είναι ασφαλώς τουρ­κική.

Μία μειο­νό­τητα που πριν από 100 χρόνια αριθ­μούσε 110.000 άτομα και σήμερα 130.000. Σε αντί­θεση με την Ελλη­νική Εθνική Μειο­νό­τητα στην Κων­στα­ντι­νού­πολη που αριθ­μούσε 120.000 άτομα και σήμερα παρα­μέ­νουν στην Πόλη μόνο 3.000 Έλληνες. Αυτό και ως απά­ντηση για τις τουρ­κι­κές αιτιά­σεις περί κατα­πί­ε­σης της μου­σουλ­μα­νι­κής μειο­νό­τη­τας στη Θράκη.

Να υπεν­θυ­μίσω, επίσης, ότι η Συνθήκη της Λωζάνης με τρο­πο­λο­γία που είχα την τιμή να κατα­θέσω μαζί με τον πρόεδρο της Κ.Ο. του ΕΛΚ Μάν­φρεντ Βέμπερ κατέστη κοι­νο­τικό κεκτη­μένο.

Ενώ, τέλος, συνε­χί­ζει να επι­μέ­νει, πρό­σφατα το είπε και ο Τούρκος πρό­ε­δρος στη Γενική Συνέ­λευση του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών, στη «λύση δύο κρατών» στην Κύπρο. Μία λύση που αντι­βαί­νει κατά­φωρα τις απο­φά­σεις του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του ΟΗΕ για δικοι­νο­τική, διζω­νική ομο­σπον­δία.

Η χώρα μας ενι­σχύ­ο­ντας τις στρα­τη­γι­κές της συμ­μα­χίες στην περιοχή, με χώρες κλειδιά όπως το Ισραήλ και η Αίγυ­πτος, επε­κτεί­νο­ντας την κυριαρ­χία της στο Ιόνιο στα 12 ναυτικά μίλια, οριο­θε­τώ­ντας Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη με την Ιταλία, την Αίγυπτο έστω και μερική, θωρα­κί­ζο­ντας τις Ένοπλες Δυνά­μεις μας αποκτά ισχυρό γεω­πο­λι­τικό και διπλω­μα­τικό απο­τύ­πωμα.

Με ενέρ­γειες που βασί­ζο­νται στη διπλω­μα­τία και εναρ­μο­νι­ζό­μενη πάντα στο Διεθνές Δίκαιο και στη Σύμβαση του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας.