Μανώλης Κεφαλογιάννης: «Η Ευρώπη είναι μια τεράστια δύναμη που δυστυχώς υποβαθμίζεται γεωπολιτικά»

Υπάρχει διάχυτη η ανη­συ­χία στην Ευρώπη με την στάση που τηρεί ο Αμε­ρι­κα­νός Πρό­ε­δρος, Ντό­ναλντ Τραμπ για μια σειρά από θέματα όπως οι δασμοί. Πώς πρέπει να αντι­δρά­σει η ευρω­παϊκή οικο­γέ­νεια απέ­να­ντι στις προ­κλή­σεις των ΗΠΑ;

Δυστυ­χώς, πλέον, ζούμε σε ένα κόσμο που αλλάζει ραγδαία, δρα­μα­τικά. Οι γεω­πο­λι­τι­κές ανα­τα­ρά­ξεις είναι τερά­στιες. Οι παγκό­σμιες στα­θε­ρές χάνο­νται. Με τη λήξη του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμίου Πολέμου του πιο αιμα­τη­ρού πολέμου με τα εκα­τομ­μύ­ρια αθώα θύματα δημιουρ­γή­σαμε τον Οργα­νι­σμό Ηνω­μέ­νων Εθνών προ­σβλέ­πο­ντας στην ειρη­νική επίλυση των όποιων δια­φο­ρών. Συνυ­πο­γρά­ψαμε όλοι, 193 κράτη, τον Κατα­στα­τικό του Χάρτη. Δημιουρ­γή­σαμε την Ευρω­παϊκή Ένωση και μάλιστα ορί­στηκε ως έδρα του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου το Στρα­σβούργο που ήταν το κυρίως θέατρο των πολε­μι­κών επι­χει­ρή­σεων και η δια­φι­λο­νι­κού­μενη περιοχή μεταξύ Γαλλίας και Γερ­μα­νίας. Δημιουρ­γή­σαμε την Ατλα­ντική Συμ­φω­νία, το γνωστό σε όλους μας ΝΑΤΟ, με σκοπό την άμυνα και την ασφά­λεια της Ευρώπης. Δυστυ­χώς σε αυτό το κομμάτι της άμυνας και της ασφά­λειας βασι­στή­καμε κυρίως στους Αμε­ρι­κα­νούς και εμείς ως Ευρω­παίοι επα­πα­να­παυ­τή­καμε στην ομπρέλα προ­στα­σίας των ΗΠΑ.

Και πράγ­ματι ζήσαμε 80 χρόνια ειρήνης και ευη­με­ρίας στην ήπειρό μας. Με δύο θλι­βε­ρές εξαι­ρέ­σεις. Τη στρα­τιω­τική εισβολή και την παρά­νομη κατοχή στην Κύπρο μας από τα τουρ­κικά στρα­τεύ­ματα και τη στρα­τιω­τική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία.

Σε αυτό τον κόσμο της ανι­σορ­ρο­πίας οι καθη­με­ρι­νές κι εν πολλοίς οι αντι­κρουό­με­νες δηλώ­σεις του Αμε­ρι­κα­νού Προ­έ­δρου ασφαλώς και δεν συμ­βάλ­λουν στη στα­θε­ρό­τητα. Πορευ­τή­καμε 80 χρόνια με Αρχές και Αξίες. Με γνώμονα το Διεθνές Δίκαιο, τον Κατα­στα­τικό Χάρτη του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών, τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας. Ζούμε σε ένα κόσμο που κου­μά­ντο πρέπει να κάνει η Διπλω­μα­τία. Η ειρη­νική επίλυση των δια­φο­ρών. Δεν μπορεί να κάνει κου­μά­ντο, να επι­βάλ­λει την αποψή της ούτε η γεω­πο­λι­τική ισχύς, ούτε η στρα­τιω­τική ισχύς, ούτε η οικο­νο­μική ισχύς.

Οι γονείς μας, παπ­πού­δες μας μας κλη­ρο­νό­μη­σαν 80 χρόνια ειρήνης, δημο­κρα­τίας και ευη­με­ρίας. Οφεί­λουμε να τα παρα­δώ­σουμε ακέραια και καλύ­τερα και στα παιδιά μας.

Ο νέος πρό­ε­δρος του Eurogroup, Κυριά­κος Πιερ­ρα­κά­κης δήλωσε πρό­σφατα ότι μέσα σε ένα ιδιαί­τερα ασταθές γεω­πο­λι­τικό περι­βάλ­λον, η ευρω­παϊκή ενότητα, ο διά­λο­γος και ο συντο­νι­σμός είναι απα­ραί­τητα για την προ­ά­σπιση των αρχών της κυριαρ­χίας και του διε­θνούς δικαίου. Είναι θετική η συγκυ­ρία της προ­ε­δρίας του κ. Πιερ­ρα­κάκη για την χώρα μας και ποιες προσ­δο­κίες μπο­ρούμε να έχουμε;

Η Ευρω­παϊκή Ένωση όσο δεν προ­χω­ράει στην ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση θα παρα­μέ­νει ένας οικο­νο­μι­κός γίγα­ντας και ένας πολι­τι­κός νάνος. Η Ευρώπη προ­χώ­ρησε σε μία οικο­νο­μική ένωση μετά τον Δεύτερο Παγκό­σμιο Πόλεμο. Αλλά πολι­τικά δεν έχει ενωθεί. Δεν ακο­λού­θησε το όραμα των εμπνευ­στών της και παρα­μέ­νει ανο­λο­κλή­ρωτη. Δεν προ­χώ­ρησε σε μία πολι­τική ένωση. Με κοινή απόφαση στην εξω­τε­ρική πολι­τική, με κοινές πολι­τι­κές άμυνας και ασφά­λειας. Και παρα­μέ­νει, ακόμα και σήμερα σε αυτό το ασταθές γεω­πο­λι­τικό περι­βάλ­λον, μία Ευρώπη των πολλών φωνών και των πολλών ταχυ­τή­των. Η Ευρώπη είναι μια τερά­στια δύναμη που δυστυ­χώς υπο­βαθ­μί­ζε­ται γεω­πο­λι­τικά. Και όσο δεν προ­χω­ράει με γρήγορα βήματα προς την ευρω­παϊκή της ολο­κλή­ρωση θα παρα­μέ­νει απλώς παρα­τη­ρη­τής των εξε­λί­ξεων που οι άλλοι θα δια­μορ­φώ­νουν για αυτή.

Πώς κρί­νε­ται η ανάληψη της Προ­ε­δρίας της Κύπρου σε μια ιδιαί­τερα κρίσιμη γεω­πο­λι­τική συγκυ­ρία για την Ευρω­παϊκή Ένωση και με δεδο­μέ­νους τους δεσμούς με την Ελλάδα;

Η Κυπριακή Δημο­κρα­τία ανα­λαμ­βά­νει την προ­ε­δρία της Συμ­βου­λίου Κορυφής της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης σε μία πολύ δύσκολη και ιδιαί­τερα κρίσιμη γεω­πο­λι­τική συγκυ­ρία. Με πάρα πολλά ανοικτά θέματα.

Αλλά αυτό το εξάμηνο της Κυπρια­κής προ­ε­δρίας είναι μία μεγάλη ευκαι­ρία για την Τουρκία να μας εκπλή­ξει, όλους στην Έυρώπη, ευχά­ρι­στα. Αν η Τουρκία επι­θυ­μεί να κατα­στεί ένας παρά­γο­ντας ειρήνης, ασφά­λειας και στα­θε­ρό­τη­τας στην περιοχή θα πρέπει να είναι έτοιμη και να απο­δε­χθεί την πρό­σκληση που θα της απευ­θύ­νει η Κυπριακή Δημο­κρα­τία να παρα­στεί ως υπό ένταξη κράτος μέλος στην Ευρω­παική Ένωση στις Συνό­δους των ηγετών που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν αυτό το εξάμηνο στη Λευ­κω­σία. Μία παρου­σία σε ανώτατο πολι­τικό επίπεδο που θα απο­τε­λέ­σει ασφαλώς μία έμμεση ανα­γνώ­ριση της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας από πλευράς της Τουρ­κίας. Όπως επίσης, ανα­μέ­νουμε και τις αντι­δρά­σεις της Τουρ­κίας σε μία ενδε­χό­μενη αίτηση της Κύπρου για ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Θα ήθελα με την ευκαι­ρία αυτή να σταθώ και σε ένα πολύ σημα­ντικό γεγονός. Την οριο­θέ­τηση Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης μεταξύ της Κύπρου και του Λιβάνου. Μία σημα­ντική συμ­φω­νία βασι­σμένη στη Σύμβαση του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας που διεμ­βο­λί­ζει τις τουρ­κι­κές βλέψεις που κατά παρά­βαση του Διε­θνούς Δικαίου δεν ανα­γνω­ρί­ζει κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα, δικαιώ­ματα Απο­κλει­σι­τι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης τόσο στην Κύπρο όσο και στα ελλη­νικά νησιά παρά μόνο κυριαρ­χία επί των χωρικών μας υδάτων.

Στα δικά μας, η εμφά­νιση της κας Καρυ­στια­νού στην πολι­τική σκηνή και η επα­νεμ­φά­νιση του κ. Αλέξη Τσίπρα, φαί­νε­ται ότι ανα­κα­τεύ­ουν την ‘τράπουλα’. Τι θα μπο­ρού­σαν να κατα­φέ­ρουν τέτοιες κινή­σεις, την στιγμή που τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης μετρούν πολύ χαμηλά ποσοστά στις δημο­σκο­πή­σεις;

Αυτό που απο­τυ­πώ­νε­ται σε όλες τις δημο­σκο­πι­κές μετρή­σεις είναι οι χαμηλές πτήσεις των κομ­μά­των της αντι­πο­λί­τευ­σης μετά από 7 χρόνια δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας από την Νέα Δημο­κρα­τία. Αυτό ασφαλώς δεν είναι πρό­βλημα για το κόμμα της Νέας Δημο­κρα­τίας και την κυβέρ­νηση αλλά για τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης. Θα πρέπει να βρουν γιατί ο λόγος τους και οι όποιες προ­τά­σεις τους δεν πείθουν την ελλη­νική κοι­νω­νία να τους εμπι­στευ­τεί. Γιατί δεν απο­τε­λούν εναλ­λα­κτική πρόταση δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Ασφαλώς και δεν θα μπο­ρούσα να μην σχο­λιάσω την επα­νεμ­φά­νιση του πρώην αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ στην πολι­τική σκηνή. Με ύφος «μεσσία» ο Αλέξης Τσίπρας προσ­δοκά να ενώσει «υπό τη σκέπη του και τις φτε­ρού­γες του» όλα τα κόμματα του λεγό­με­νου προ­ο­δευ­τι­κού χώρου. Ως μοχλό για αυτές του τις επι­διώ­ξεις είναι η παρου­σί­αση του βιβλίου του. Όπου μέσα σε 700-800 σελίδες δεν αισθά­νε­ται την ανάγκη να ζητήσει μία συγ­γνώμη για τα έργα και τα πεπραγ­μένα της δια­κυ­βέρ­νη­σής του. Σε ένα βιβλίο όπου εμφα­νί­ζε­ται «ως έχων το αλάθητο του Πάπα» και για όλα φταίνε οι άλλοι. Τώρα αν αυτοί οι άλλοι είναι οι συνερ­γά­τες που ο ίδιος επέλεξε αυτό έχει μικρή σημασία.

Αλλά αυτό που μου κάνει τη μεγα­λύ­τερη εντύ­πωση είναι ότι με τερά­στιο πολι­τικό θράσος στην προ­με­τω­πίδα των πολι­τι­κών του κινή­σεων έχει βάλει ορόσημο τη Δικαιο­σύνη. Αυτός που ως πρω­θυ­πουρ­γός εξύφανε τη μεγα­λύ­τερη σκευω­ρία κατά των πολι­τι­κών του αντι­πά­λων, και προ­σπά­θησε να τους οδη­γή­σει στο Ειδικό Δικα­στή­ριο, τη σκευω­ρία NOVARTIS.

Ο κ. Τσίπρας δεν είναι απλά «ξανα­ζε­στα­μένο φαγητό» για την ελλη­νική πολι­τική σκηνή. Αλλά «καμένο φαγητό». Η δια­κυ­βέρ­νησή του παρα­λίγο να οδη­γή­σει τη χώρα στα βράχια. Εκτός Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και της ζώνης του ευρώ. Ενώ «η σκληρή του δια­πραγ­μά­τευση» των 17 ωρών, που στο τέλος «υπέ­γραψε και τις χαρ­το­πε­τσέ­τες» οδήγησε σε ένα τρίτο αχρεί­α­στο μνη­μό­νιο που κόστισε στον ελλη­νικό λαό που πλήρωσε το λογα­ρια­σμό πάνω από 100 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Κλεί­νο­ντας, τα πολι­τικά κόμματα δεν είναι μονο­θε­μα­τικά. Πρέπει να παρου­σιά­σουν πρό­γραμμα, θέσεις και ιδέες και με βάση αυτά να κριθούν στην πολι­τική κονί­στρα και να αντι­πα­ρα­τε­θούν με υπό­λοιπα κόμματα.