Νοσταλγίες

Αχ…που είναι εκείνος ο  Ιούλιος του 2010 που έλεγε στους υπουρ­γούς ο τότε πρω­θυ­πουρ­γός μετά την ψήφιση του πρώτου  Μνη­μο­νίου: «Κάποιες μέρες ξεκού­ρα­σης είναι απα­ραί­τη­τες και όχι απλώς τις συνιστώ, αλλά τις απαιτώ από όλους σας χωρίς ενοχές. Νομίζω έχουμε δου­λέ­ψει σκληρά και το δικαιού­μα­στε. Είναι και προ­ϋ­πό­θεση για τις επό­με­νες μάχες τις οποίες θα δώσουμε, που αλλιώς δεν θα μπο­ρέ­σουμε να τις δώσουμε με απο­τε­λε­σμα­τικό τρόπο» Τι θυμάμαι θα πείτε. Δεν είχα πρόθεση… Οι άδειeς παρα­λίες από Ελληνες, φίλοι που δεν θα πάνε (και φέτος) δια­κο­πές, οικο­γέ­νειες που τα παιδιά τους, εάν δεν έχουν παπ­πού­δες και για­γιά­δες σε κάποιο χωριό, βράζουν σε δια­με­ρί­σματα πόλεων και  τα ρεπορ­τάζ από τις «απο­δρά­σεις» (έτσι τις λένε)  πολι­τι­κών μου το θύμισαν. Κάτι πήγε- και εξα­κο­λου­θεί να πηγαί­νει στραβά με τις… μάχες. Για τους πολίτες φυσικά πάντα! Ακόμη και όταν ο σημε­ρι­νός πρω­θυ­πουρ­γός γνω­στο­ποιεί  στους υπουρ­γούς του πως δεν έχει δια­κο­πές φέτος το καλο­καίρι…