Αρκούν τα… κουτσομπολιά;

«Αρένα η εξε­τα­στική επι­τροπή – Σφαγή εκτός βουλής για μάρ­τυ­ρες και ποι­νι­κές ευθύνες» λένε οι ειδή­σεις . Τρίβουν τα χέρια τους στη πολι­τική σκηνή. Οι υπο­κλο­πές ήρθαν τη καλύ­τερη ώρα. Σκέψου να είχαν για προ­ε­κλο­γική φαγω­μάρα μόνο την ακρί­βεια,  τα αυξα­νό­μενα προ­βλή­ματα που προ­κα­λεί η άνοδος της ενέρ­γειας μαζί με το γεγονός ότι αυτά θα συνε­χί­ζο­νται επ’ αόρι­στον.  Ασφαλώς και ο μεγάλος κίν­δυ­νος είναι να τινα­χθεί η μπάνκα στον αέρα κάποια στιγμή αν αυτή η κατά­σταση παρα­τρα­βή­ξει και η κυβέρ­νηση εξα­κο­λου­θεί να επι­δο­τεί με διά­φο­ρους τρόπους (επι­δό­ματα, κου­πό­νια, ρυθ­μί­σεις, διευ­θε­τή­σεις, παρα­τά­σεις) τους πάντες και τα πάντα, προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρεί­ται η κοι­νω­νική συνοχή, αλλά ας μη γελιό­μα­στε, για να φτάσει στις εκλογές με ένα εκλο­γικό σώμα ευνοϊκά δια­τε­θει­μένο κατά το δυνατόν απέ­να­ντί της. Ένα εκλο­γικό σώμα που να συνε­χί­ζει να λέει «ευτυχώς που είναι αυτοί και όχι οι άλλοι στους πολύ δύσκο­λους καιρούς που περνάμε», ή κάτι ανάλογο. Το τι θα αφήσει πίσω της αυτή η πολι­τική στο τέλος, ας μη τα συζη­τάμε, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι ζούμε πρω­τό­γνω­ρους καιρούς… Είναι προ­φα­νές πως μια χώρα δεν μπορεί να ζήσει ούτε ούτε με ακρί­βεια ούτε με ανέχεια ούτε με ρευστή πολι­τική κατά­σταση ούτε με επι­δό­ματα. Έτσι, η ερώτηση η οποία γεν­νά­ται έπειτα από όλα αυτά είναι: «Τι κάνουμε ενώ συμ­βαί­νουν όλα αυτά;». Η απά­ντηση -ή, του­λά­χι­στον, μια σαφής απάντηση- δεν υπάρχει.. Θα έχουμε όμως τα κου­τσο­μπο­λιά για τις υπο­κλο­πές. Μας αρκεί όμως αυτό, την ώρα που η ακρί­βεια κάθεται δίπλα μας και ζητά απα­ντή­σεις ουσίας;