Μιχάλης Κορδίνας: «Με προβληματίζει το γεγονός ότι χάνεται βαθμηδόν η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τον Δήμο»

Κύριε Κορδίνα απο­φα­σί­σατε νέα εμπλοκή στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση. Ποια είναι η άποψη ενός ανθρώ­που που έχει γράψει τη δική του ιστορία; Τι σας προ­βλη­μα­τί­ζει, σε τι κατεύ­θυνση θεω­ρείτε ότι πρέπει να κινη­θούμε;

Πρώτα θέλω να σας ευχα­ρι­στήσω κυρία Παμπρή για το βήμα που μου δίνετε και την ευκαι­ρία να μιλή­σουμε για τον τόπο μας και την Αυτο­διοί­κηση… Η απόφαση της εκ νέου ενα­σχό­λη­σής μου με τον τόπο μας και την Αυτο­διοί­κηση προ­έ­κυψε ως προ­σω­πική εσω­τε­ρική ανάγκη το περα­σμένο καλο­καίρι εν μέσω των πυρ­κα­γιών στο νησί. Αναμ­φι­σβή­τητα αγαπώ το επάγ­γελμά μου, μα η Τοπική Αυτο­διοί­κηση είναι μεράκι. Η πρόοδος και η ευη­με­ρία του τόπου και των πολιτών είναι ιδανικό, ή αν θέλετε είναι ιδε­ο­λο­γία, όσο παρω­χη­μένο κι αν ακού­γε­ται στην εποχή του ΕΓΩ και της υλικής μας ροπής.

Με προ­βλη­μα­τί­ζει το γεγονός ότι χάνεται βαθ­μη­δόν η εμπι­στο­σύνη των πολιτών προς τον Δήμο σε ό,τι αφορά στη δια­χεί­ριση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, στην απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητά του, αλλά και στην ανάλυση, σύνθεση και χάραξη ανά­πτυ­ξης με γνώμονα το «ΕΥ ΖΗΝ» του τόπου και της κοι­νω­νίας..

Ο «Καλ­λι­κρά­της» ήταν μια καλο­στη­μένη παγίδα για δήθεν αυξη­μέ­νες δυνα­τό­τη­τες με πόλεις «κυβερ­νεία» και δρα­μα­τι­κής ανα­βάθ­μι­σης του θεσμού, με πληθώρα κρα­τι­κών αρμο­διο­τή­των που θα κατέ­βαι­ναν κοντά στον πολίτη μέσω του Δήμου και το κυριό­τερο, οικο­νο­μική αυτο­τέ­λεια με πρό­σθε­τους θεσμο­θε­τη­μέ­νους πόρους χωρίς επι­βά­ρυνση των πολιτών.

Το τυράκι το είδαμε.. η φάκα ήταν να μειωθεί ο αριθμός των Δήμων από 1.000 σε 300, αριθμός δια­χει­ρί­σι­μος για πολι­τικά παι­χνί­δια και πολι­τι­κές συγκοι­νω­νού­ντων δοχείων μεταξύ κεντρι­κής και τοπικής σκηνής……. τα μνη­μό­νια και η οικο­νο­μική κρίση ολο­κλή­ρω­σαν την ατζέντα απα­ξί­ω­σης της Αυτο­διοί­κη­σης στα μάτια των πολιτών. Και όμως!

Η Αυτο­διοί­κηση είναι λαϊκή κατά­κτηση, συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μένη και λει­τουρ­γεί και παράγει τοπική πολι­τική, με γνώμονα το καλώς εννο­ού­μενο συμ­φέ­ρον τού τόπου και της κοι­νω­νίας. Η ισχυ­ρο­ποί­ηση λοιπόν του θεσμού εξαρ­τά­ται πρώτα από εμάς τους ίδιους. Όλοι έχουμε ευθύνη σ’ αυτό. Οι δια­χω­ρι­σμοί είναι τεχνά­σματα δοκι­μα­σμένα, αντι­πα­ρα­γω­γικά και κάνουν κακό στο τόπο και στις ανθρώ­πι­νες σχέσεις. Διαίρει και βασί­λευε λέγεται το πιο παλιό κόλπο εξου­σίας και το αστείο είναι ότι εύκολα πέφτουμε στη παγίδα δια­χρο­νικά. Έγκει­ται σε μας ως δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι και δήμαρ­χος να δεί­ξουμε και ν’ απο­δεί­ξουμε ότι έχουμε κοινές ανη­συ­χίες, κοινούς στόχους και ότι αξί­ζουμε την εμπι­στο­σύνη των πολιτών της Ρόδου.

Πόσο εύκολο είναι να παράξει έργο η δημο­τική αρχή στην πεντα­ε­τία που έχει μπροστά της, όταν ισχυ­ρί­ζε­ται ότι βρέθηκε με άδειο ταμείο;

Στην εποχή μας δεν υπάρ­χουν γεμάτα ταμεία σε κανένα κράτος. Αντί­θετα ξεχει­λί­ζουν τα ταμεία των ολι­γαρ­χών, των ημε­τέ­ρων της εξου­σίας, των εφο­πλι­στών κ.λπ., κ.λπ.

Η οικο­νο­μική δια­χεί­ριση είναι δια­χεί­ριση χρέους για τα κράτη, που όμως παρά­γουν και έργο και πολι­τική. Αυτοί που φρό­ντι­σαν να σώσουν τις τρά­πε­ζες κατα­χρε­ώ­νο­ντας τα κρατικά ταμεία και μετα­κυ­λί­ο­ντας το κόστος στους λαούς με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται στην ποιό­τητα της καθη­με­ρι­νής ζωής των πολιτών, είναι οι ίδιοι που κουνούν το δάκτυλο στην Αυτο­διοί­κηση και νομο­θε­τούν για την έτι περε­ταίρω αφαί­μαξη πόρων και αρμο­διο­τή­των με απώτερο στόχο τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις σε βασι­κούς τομείς της λει­τουρ­γίας των δήμων. (Σειρά θα έχει το νερό κατά τα πρότυπα της ΔΕΗ).

Αν κάποιος αφαι­ρέ­σει από τον χάρτη της Ρόδου τις ορεινές και δασικές περιο­χές, τις αρχαιο­λο­γι­κές ζώνες και μνημεία, τους εθνι­κούς και επαρ­χια­κούς άξονες, τα ακίνητα του ΤΑΙΠΕΔ, της ΕΤΑΔ, τούς αιγια­λούς, τις παρα­λίες, το αερο­δρό­μιο, τα κτήρια στο κέντρο της πόλης που ανήκουν σε διάφορα υπουρ­γεία, τη χωρο­θέ­τηση άνωθεν μεγάλων επεν­δύ­σεων, όπως μεγάλα ξενο­δο­χειακά συγκρο­τή­ματα, ανε­μο­γεν­νή­τριες μαρίνες κλπ. τότε τι μένει για το Δήμο και για ποιες τοπικές πολι­τι­κές να εφαρ­μό­σει; Να σχε­διά­σει, να προ­βλέ­ψει; Να υλο­ποι­ή­σει; Να είναι ο μαέ­στρος της ανά­πτυ­ξης;

Η Τοπική Αυτο­διοί­κηση Α’ βαθμού μοιάζει πολύ περισ­σό­τερο σήμερα σε σύγκριση με το χθες να περιο­ρί­ζε­ται σε όλα τα επίπεδα. Με άλλοθι το επι­τε­λικό κράτος συνε­χί­ζε­ται η αφαί­ρεση αρμο­διο­τή­των από τους Δήμους. Σας ακούω να το επι­ση­μαί­νετε διαρκώς. Βλέπετε να αντι­λαμ­βά­νο­νται την εξέλιξη οι νεό­τε­ροι δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι ή ελλεί­ψει πείρας έχουν απο­δε­χθεί τον όποιο ρόλο;

Χαί­ρο­μαι ιδιαί­τερα για την συμ­με­τοχή νέων ανθρώ­πων στο Δ.Σ. Σημασία σίγουρα έχει και η εμπει­ρία αλλά το καθο­ρι­στικό είναι η αγάπη γι’ αυτό που κάνεις. Αν το αγα­πή­σουν, θα πετύ­χουν. Αν βάλουν κομ­μα­τι­κές ή παρα­τα­ξια­κές παρω­πί­δες ή δώσουν στο παρελ­θόν τη ζωτική τους ενέρ­γεια, τότε σύντομα θα ταυ­τι­σθούν με αυτό.

Οι νέοι ξεχω­ρί­ζουν για το έμφυτο αίσθημα του δικαίου, τη ζωντά­νια τους, τους ανοι­χτούς πνευ­μα­τι­κούς ορί­ζο­ντες και τη μονα­δική ιδιό­τητα να ορα­μα­τί­ζο­νται αφου­γκρα­ζό­με­νοι την κοι­νω­νία και μετερ­χό­με­νοι μέσα να την προ­ά­γουν ή και να την μεταλ­λά­ξουν για το δικό τους μέλλον με τούς δικούς τους όρους. Τους έχω εμπι­στο­σύνη.

Ζήσατε -ακόμη μια φορά- με παραλ­λαγή, την ίδια περι­πέ­τεια. Να έχετε δικαιω­θεί δικα­στικά, όμως στρε­βλώ­σεις των νόμων να σας θέτουν προ­σω­ρινά εκτός ΔΣ. Δεν σας έχει κου­ρά­σει;

Αν μ’ έχει κου­ρά­σει; Όχι. Σου φαί­νο­μαι κου­ρα­σμέ­νος; Άλλωστε όλα για κάποιο λόγο γίνο­νται. Έτσι έπρεπε να γίνουν….

Ποια είναι η θέση σας για την επέ­κταση της μαρίνας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υπο­στη­ρί­ζουν ότι η υπερ­δό­μηση δεν έχει να προ­σφέ­ρει στην πόλη, αντι­θέ­τως θα δημιουρ­γή­σει μεγα­λύ­τερο βάρος στις υπο­δο­μές της.

Το όλο θέμα ανά­γε­ται στη Χωρο­τα­ξία και Πολε­ο­δο­μία. Το δημο­τικό συμ­βού­λιο οφείλει να φωτίζει ζητή­ματα όπως η επέ­κταση της μαρίνας, αλλά με την συν­δρομή της επι­στή­μης, της χωροταξίας-πολεοδομίας, και όχι με στείρα άρνηση και αμφι­λε­γό­μενα επι­χει­ρή­ματα. Ο δήμος μπορεί να προ­τεί­νει και να απαι­τή­σει αν χρεια­στεί και περε­ταίρω παρεμ­βά­σεις στις υπο­δο­μές της πόλης εφόσον έχει εξα­ντλή­σει το θέμα και επι­στη­μο­νικά.

Ανήκετε στα ιστο­ρικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει περι­θώ­ριο επα­νά­καμ­ψης ή έχει ολο­κλη­ρώ­σει τον ιστο­ρικό του κύκλο, με συνέ­πεια να μιλάμε μόνο για αλλαγή αρχηγών;

Τα κόμματα, όπως και η ετυ­μο­λο­γία της λέξης μας λέει, δια­χω­ρί­ζουν, δημιουρ­γούν αντι­πα­ρα­θέ­σεις ανού­σιες και παίζουν το παι­χνίδι διαίρει και βασί­λευε. Στη μετά Ανδρέα εποχή, αυτό εκφρά­σθηκε με την ομάδα των τεσ­σά­ρων, γνωστοί και ως «εκσυγ­χρο­νι­στές» απέ­να­ντι στους Παπαν­δρεϊ­κούς. Επι­κρά­τη­σαν οι πρώτοι εξο­στρα­κί­ζο­ντας τους «άλλους».

Ένα καλο­στη­μένο παι­χνίδι δια­χω­ρι­σμού που στόχευε στην εσω­στρέ­φεια και την παρακμή του ΠΑΣΟΚ και στην υλο­ποί­ηση έξωθεν εντολών για συμ­φέ­ρο­ντα αμφι­βό­λου ελλη­νι­κό­τη­τας. Από τότε η κάθε κυβέρ­νηση που προ­έ­κυ­πτε ανα­λάμ­βανε ταυ­τό­χρονα κι ένα συγκε­κρι­μένο ρόλο να φέρει σε πέρας.

Σημίτης, Ευρώ, Χρη­μα­τι­στή­ριο, Ιμια, Τρά­πε­ζες, Καρα­μαν­λής, έφυγε σχεδόν μόνος, αφή­νο­ντας στον Γιωρ­γάκη την καυτή πατάτα του ΔΝΤ, Σαμαράς-Βενιζέλος μαζί για να μην ανοίξει καμία μύτη από τον λαό κι εφαρ­μό­ζο­ντας αντι­λαϊ­κές και αντι­δη­μο­κρα­τι­κές πολι­τι­κές, στρώ­νο­ντας το χαλί για τον Τσίπρα ως σωτήρα στα αντι­λαϊκά μέτρα που εφάρ­μο­ζαν, για να που­λή­σει ένα ολό­κληρο Δημο­ψή­φι­σμα, να κάνει τις Πρέσπες και να φθά­σουμε εδώ που είμαστε σήμερα στην υγειο­νο­μική κρίση και ό,τι περά­σαμε.. στην κλι­μα­τική αλλαγή που…οφεί­λε­ται στην ανθρώ­πινη δρα­στη­ριό­τητα, στο κίνημα woke, τους μετα­νά­στες, την ως δια μαγείας εξα­φά­νιση του αρσε­νι­κού και θηλυκού γένους, στην παγκο­σμιο­ποί­ηση, στην εξω­τε­ρική πολι­τική που κατα­λα­βαί­νει όποιος δια­θέ­τει ΑΙ (τεχνητή νοη­μο­σύνη) και σωρεία σκαν­δά­λων και νεπο­τι­σμού.

Όλοι λοιπόν έβαλαν άλλος λίγο άλλος πολύ, το κομμάτι τους για να δημιουρ­γη­θεί το σήμερα που ζούμε. Δεν ανήκω λοιπόν σε κανέναν πολι­τικό χώρο και δηλώνω Ελλην Ρόδιος.