ΥΔΟΜ: Πως δένουν ΝΟΚ και εκτός σχεδίου με τα φαινόμενα Ρόδου και Χαλκιδικής

Το σύστημα που έχει δια­μορ­φω­θεί σήμερα στις Υπη­ρε­σίες Δόμησης της χώρας είναι διά­τρητο, διευ­κο­λύ­νει αφά­ντα­στα αυτούς τους υπαλ­λή­λους, μηχα­νι­κούς εντός και εκτός πολε­ο­δο­μιών και πολίτες που θέλουν να παρα­νο­μή­σουν  και κάνει την ζωή δύσκολη σε αυτούς που θέλουν να ασκή­σουν το έργο τους τηρώ­ντας  την νομι­μό­τητα και σεβό­με­νοι τους νόμους και το Σύνταγμα. Πως οι επι­λο­γές της πολι­τείας σε ΝΟΚ και εκτός σχεδίου συν­δέ­ο­νται και οδηγούν σε φαι­νό­μενα Ρόδου και Χαλ­κι­δι­κής.

→Η δρα­μα­τική υπο­στε­λέ­χωση των ΥΔΟΜ δίνει το άλλοθι να καταρ­γεί­ται ο αντι­κει­με­νι­κός προ­γραμ­μα­τι­σμός, σύμφωνα με το δημόσιο συμ­φέ­ρον και εξυ­πη­ρέ­τη­σης των πραγ­μα­τι­κών και νόμιμων αιτη­μά­των των πολιτών και αφήνει περι­θώ­ρια σε κάποιους να επι­λέ­γουν την διεκ­πε­ραί­ωση των υπο­θέ­σεων, με προ­σω­πικά ιδιο­τελή κρι­τή­ρια.

→Το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος αντί να απο­κρούει, στην πράξη ενι­σχύει  αυτές τις πρα­κτι­κές. Τα τελευ­ταία του­λά­χι­στον δύο  χρόνια, που έχουν εκδοθεί απο­φά­σεις του ΣτΕ για το ΝΟΚ και την εκτός σχεδίου δόμηση δεν έχει στείλει μία εγκύ­κλιο με σαφείς οδηγίες και κατευ­θύν­σεις  στις Πολε­ο­δο­μίες για την πρα­κτική που πρέπει να ακο­λου­θούν. Το απο­τέ­λε­σμα είναι να δίνεται η δυνα­τό­τητα και η υπέρ­με­τρη εξουσία σε κάθε Πολε­ο­δο­μική υπη­ρε­σία να απο­φα­σί­ζει μόνη της, για την πρα­κτική που θα ακο­λου­θή­σει όσον αφορά την οικο­δο­μη­σι­μό­τητα χιλιά­δων οικο­πέ­δων.

Τα γεγο­νότα της Ρόδου και της Χαλ­κι­δι­κής  δεν ήταν κεραυ­νός εν αιθρία

Υπάρ­χουν πραγ­μα­τι­κές αιτίες και πολι­τι­κές επι­λο­γές, που εξυ­πη­ρε­τούν τη δια­φθορά και τη δια­πλοκή μηχα­νι­κών υπαλ­λή­λων του δημο­σίου, ιδιωτών μηχα­νι­κών και επεν­δυ­τών ιδιο­κτη­τών. Σε καμία περί­πτωση όμως δεν δικαιο­λο­γούν την γενί­κευση και την εδραί­ωση της πεποί­θη­σης ότι η δια­φθορά είναι κυρί­αρχη, και ως εκ τούτου την  αντι­με­τώ­πιση όλων των μηχα­νι­κών ως επί­ορ­κων και ανέ­ντι­μων  με τρόπο απα­ξιω­τικό που προ­σβά­λει  την προ­σω­πι­κό­τητα, την υπη­ρε­σιακή αλλά κυρίως την ανθρώ­πινη υπό­σταση  τους.

Τα τελευ­ταία 40 χρόνια η ελλη­νική πολι­τεία επι­κα­λεί­ται ότι επι­διώ­κει  να δημιουρ­γή­σει ένα πλαίσιο ώστε οι υπη­ρε­σίες παροχής πολε­ο­δο­μι­κών υπη­ρε­σιών είτε ως  πολε­ο­δο­μίες είτε ως  υπη­ρε­σίες δόμησης να λει­τουρ­γούν απο­τε­λε­σμα­τικά, δεδο­μέ­νου  ότι η ορθή λει­τουρ­γία τους συν­δέ­ε­ται άμεσα με την ποιό­τητα του δομη­μέ­νου περι­βάλ­λο­ντος, με την δημιουρ­γία βιώ­σι­μων πόλεων, ικανών να αντα­πο­κρί­νο­νται στις σημε­ρι­νές και μελ­λο­ντι­κές προ­κλή­σεις.

Δια­χρο­νικά  επίσης παρα­κο­λου­θούμε και  μία μετα­βί­βαση της αρμο­διό­τη­τας παροχής πολε­ο­δο­μι­κών υπη­ρε­σιών  από το κεντρικό κράτος, στις κρα­τι­κές νομαρ­χίες στη συνέ­χεια  στις αιρετές και τέλος στους Δήμους στα πλαίσια της απο­κέ­ντρω­σης του κράτους. Το τελευ­ταίο διά­στημα  έχει ανα­ζω­πυ­ρω­θεί η συζή­τηση στο δημόσιο διάλογο για εκ νέου μετα­φορά της αρμο­διό­τη­τας της άσκησης πολε­ο­δο­μι­κών υπη­ρε­σιών στο Κεντρικό Κράτος, ή στις περι­φέ­ρειες, εντο­πί­ζο­ντας την  ρίζα του κακού στο  ποιος ασκεί την αρμο­διό­τητα και όχι με ποια εργα­λεία, με ποιους μηχα­νι­σμούς και δικλεί­δες ασφα­λείας την ασκεί.

Είναι κοινός τόπος ότι οι παρε­χό­με­νες υπη­ρε­σίες υπο­λεί­πο­νται αυτών που είναι υπο­χρε­ω­μένο να παρέχει ένα ευνο­μού­μενο κράτος και χαρα­κτη­ρί­ζο­νται  από ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα, από ανα­σφά­λεια δικαίου, μεγάλες  καθυ­στε­ρή­σεις στην διεκ­πε­ραί­ωση των υπο­θέ­σεων, με σοβαρές επι­πτώ­σεις στην ανά­πτυξη και στην οικο­νο­μία του κράτους.

Το τελευ­ταίο διά­στημα ήρθαν και πάλι στην δημο­σιό­τητα  απα­ρά­δε­κτα έκνομα γεγο­νότα που έλαβαν χώρα στις πολε­ο­δο­μίες Ρόδου και Χαλ­κι­δι­κής, με εμπλοκή υπαλ­λή­λων πολε­ο­δο­μίας, ιδιωτών μηχα­νι­κών και προ­φα­νώς και ιδιο­κτη­τών που ανα­ζη­τούν επί­ορ­κους για να εξυ­πη­ρε­τή­σουν παρά­νο­μες δρα­στη­ριό­τη­τες και συμ­φέ­ρο­ντα.

Τα γεγο­νότα αυτά  όμως δυστυ­χώς δεν απο­τέ­λε­σαν κεραυνό εν αιθρία. Τα κρού­σματα στις  πολε­ο­δο­μίες  όπως και σε άλλες δημό­σιες υπη­ρε­σίες, με  επί­ορ­κους  δημό­σιους λει­τουρ­γούς, είναι τακτικά και δια­χρο­νικά και μαρ­τυ­ρούν την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα του συστή­μα­τος, την αδυ­να­μία η ακόμα και την έλλειψη  βού­λη­σης από πλευράς της πολι­τείας για την εδραί­ωση ενός στι­βα­ρού νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου και απο­τε­λε­σμα­τι­κής λει­τουρ­γίας.

Στους παρά­γο­ντες που καλ­λιερ­γούν το έδαφος για  ευδο­κί­μηση και ανά­πτυξη της δια­φθο­ράς και της δια­πλο­κής είναι:

-η κακή νομο­θέ­τηση με συνε­χείς τρο­πο­ποι­ή­σεις νόμων με δια­τά­ξεις  αμφι­βό­λου συνταγ­μα­τι­κό­τη­τας,

-η δρα­μα­τική υπο­στε­λέ­χωση,

-η έλλειψη δομών νομικής και τεχνι­κής υπο­στή­ρι­ξης,

-η έλλειψη αξιο­κρα­τίας στην επιλογή υπαλ­λή­λων σε θέσεις ευθύνης,

-οι παρεμ­βά­σεις και πιέσεις πολι­τι­κών και επι­χει­ρη­μα­τι­κών παρα­γό­ντων με πρό­σχημα την προ­ώ­θηση της ανά­πτυ­ξης,

-η εμπέ­δωση κλί­μα­τος ατι­μω­ρη­σίας και συγκά­λυ­ψης

Ποιους και πως εξυ­πη­ρε­τεί να έχει δια­μορ­φω­θεί ένα σύστημα διά­τρητο

Οι επι­πτώ­σεις της κακής λει­τουρ­γίας πλήτ­τουν την ανά­πτυξη, την οικο­νο­μία αλλά κυρίως απο­τε­λούν πλήγμα για το κράτος δικαίου και  τελικά και  για την ίδια την ευη­με­ρία των πολιτών, αφού όπως  απο­δει­κνύ­ε­ται από συνε­χείς έρευνες, έχει απω­λε­σθεί η εμπι­στο­σύνη των πολιτών προς τους θεσμούς.

Το σύστημα που έχει δια­μορ­φω­θεί σήμερα  είναι διά­τρητο, διευ­κο­λύ­νει αφά­ντα­στα αυτούς τους υπαλ­λή­λους, μηχα­νι­κούς εντός και εκτός πολε­ο­δο­μιών και πολίτες που θέλουν να παρα­νο­μή­σουν  και κάνει την ζωή δύσκολη σε αυτούς που θέλουν να ασκή­σουν το έργο τους τηρώ­ντας  την νομι­μό­τητα και σεβό­με­νοι τους νόμους και το Σύνταγμα, αφού εργά­ζο­νται  σε ένα ασφυ­κτικό εργα­σιακό περι­βάλ­λον, σε συν­θή­κες συνε­χούς αμφι­σβή­τη­σης, πίεσης, απειλών περί δόλου και  εκφο­βι­σμού με δικα­στι­κές  εμπλο­κές και εν τέλει έχοντας επί­γνωση ότι δεν μπορούν  να αντα­πε­ξέλ­θουν στις ανάγκες και τις απαι­τή­σεις των πολιτών για μια εύρυθμη και απο­τε­λε­σμα­τική λει­τουρ­γία.

Το σύστημα παρα­γω­γής ιδιω­τι­κών έργων και εφαρ­μο­γής του πολε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού οφείλει να είναι δομη­μένο με τρόπο που να μην αφήνει καμία δυνα­τό­τητα να ευδο­κι­μούν και να καλ­λιερ­γού­νται φαι­νό­μενα κατά­χρη­σης εξου­σίας, δια­πλο­κής και δια­φθο­ράς  αντι­θέ­τως να  εμψυ­χώ­νει, να επι­βρα­βεύει και να στη­ρί­ζει επι­τέ­λους  τους έντι­μους δημό­σιους λει­τουρ­γούς που ευτυχώς είναι η πλειο­ψη­φία.

Τα γεγο­νότα της Ρόδου και της Χαλ­κι­δι­κής  σε καμία περί­πτωση δεν δικαιο­λο­γούν την γενί­κευση και την εδραί­ωση της πεποί­θη­σης ότι η δια­φθορά είναι κυρί­αρχη, και ως εκ τούτου την  αντι­με­τώ­πιση όλων των μηχα­νι­κών ως επί­ορ­κων και ανέ­ντι­μων  με τρόπο απα­ξιω­τικό που προ­σβά­λει  την προ­σω­πι­κό­τητα, την υπη­ρε­σιακή αλλά κυρίως την ανθρώ­πινη υπό­σταση  τους.

Καλ­λιερ­γώ­ντας τις παθο­γέ­νειες και τη διάλυση φου­ντώ­νουν τις πελα­τεια­κές λογικές και τη δια­φθορά

Οι πολε­ο­δο­μι­κές υπη­ρε­σίες καλού­νται καθη­με­ρινά να  αντι­με­τω­πί­σουν ένα τερά­στιο φόρτο εργα­σίας μέσα σε συν­θή­κες που χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από:

♦ Δρα­μα­τική υπο­στε­λέ­χωση που είναι ανθρω­πί­νως αδύ­να­τον να αντα­πο­κρι­θούν οι υπάλ­λη­λοι στις προ­θε­σμίες που ορίζει ο νόμος, όπως κατα­γρά­φε­ται και σε σειρά πορι­σμά­των του Συνη­γό­ρου του Πολίτη και που το ίδιο το κράτος ομο­λο­γεί στην αιτιο­λο­γική έκθεση του νομο­σχε­δίου, για πρό­σληψη μηχα­νι­κών ορι­σμέ­νου χρόνου στις πολε­ο­δο­μίες  όπου ανα­φέ­ρε­ται ότι:  «παρα­μέ­νουν υπό στε­λε­χω­μέ­νες οι Υπη­ρε­σίες Δόμησης σε πολλούς δήμους της χώρας, …….., ενώ συνε­χί­ζουν να παρου­σιά­ζο­νται καθυ­στε­ρή­σεις τόσο στην έκδοση οικο­δο­μι­κών αδειών, οι οποίες κατά περί­πτωση ξεπερ­νούν το ένα έτος»,

Καλού­νται επο­μέ­νως οι  υπάλ­λη­λοι  λόγω υπερ­βο­λι­κού φόρτου εργα­σίας να επι­λέ­ξουν, ποιο  αίτημα  θα προ­τά­ξουν  προς διεκ­πε­ραί­ωση είτε προ­ω­θώ­ντας θέματα δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος είτε έργα με  προ­θε­σμίες για ένταξη σε χρη­μα­το­δο­τικά προ­γράμ­ματα. Απο­τέ­λε­σμα αυτής της πρα­κτι­κής είναι ότι δίδεται το περι­θώ­ριο   σε κάποιους να επι­λέ­γουν με προ­σω­πικά  ιδιο­τελή κρι­τή­ρια.

Η μη στε­λέ­χωση των πολε­ο­δο­μιών με επαρκές  μόνιμο προ­σω­πικό που να μπορεί να αντα­πο­κρι­θεί στα αιτή­ματα των πολιτών στα πλαίσιο που ο νόμος ορίζει και η επιλογή να καλύ­πτο­νται στοι­χειω­δώς οι ανάγκες με προ­σω­πικό ορι­σμέ­νου χρόνου (8 μηνών είτε ακόμα 2 χρόνων με την πρό­σφατη ρύθμιση) χωρίς καμία εμπει­ρία και εξει­δί­κευση σε πολε­ο­δο­μικά θέματα, χωρίς εκπαί­δευση και επι­μόρ­φωση, δημιουρ­γεί  τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την ευδο­κί­μηση, έκνομων γεγο­νό­των .

♦ Σαθρό και χαοτικό πολε­ο­δο­μικό πλαίσιο,  που πολλές φορές έρχεται σε σύγκρουση με την νομο­λο­γία, όπως δια­πι­στώ­θηκε και με σειρά πρό­σφα­των απο­φά­σεων του ΣτΕ, και που έχει παρα­λύ­σει κάθε ασφά­λεια δικαίου με συνέ­πειες στις επεν­δύ­σεις των κατα­σκευών, και στην αξιο­ποί­ηση τη ιδιω­τι­κής περιου­σίας των πολιτών.  Η εφαρ­μογή του  ΝΟΚ μετά από 32 συνε­χείς τρο­πο­ποι­ή­σεις που υπέστη τα τελευ­ταία χρόνια,  είναι μια δύσκολη δια­δι­κα­σία κατά  την έκδοση οικο­δο­μι­κών αδειών, δεδο­μέ­νου ότι το ΣτΕ έκρινε αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις του και εκκρε­μούν οι απο­φά­σεις και από άλλες δίκες.

Ανα­φο­ρικά με την εκτός σχεδίου δόμηση, η απόφαση 176/2023 του ΣτΕ απα­γό­ρευσε την έκδοση οικο­δο­μι­κών αδειών σε γήπεδα εκτός σχεδίου που στε­ρού­νται προ­σώ­που. Έκτοτε  η κάθε Πολε­ο­δο­μία ακο­λου­θεί δια­φο­ρε­τική πρα­κτική ανά την επι­κρά­τεια στην έκδοση οικο­δο­μι­κών αδειών, στην εκτός σχεδίου δόμηση, για τις δου­λείες κλπ .

Σε πρό­σφα­τες δηλώ­σεις του ο Πρό­ε­δρος του ΣτΕ , ανέφερε ότι: «o υπάλ­λη­λος  ναι μεν έχει το καθήκον της υπακοής αλλά σε περί­πτωση πρό­δη­λης παρα­νο­μίας και πρό­δη­λης αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας δεν υπα­κούει»..

Είναι προ­φα­νές ότι σε ένα κράτος δικαίου, ο υπάλ­λη­λος δεν πρέπει να έρχεται αντι­μέ­τω­πος με τέτοια διλήμ­ματα.

Έχουν περάσει 2 χρόνια και ακόμα το αρμόδιο Υπουρ­γείο (ΥΠΕΝ )) δεν έχει στείλει μία εγκύ­κλιο με σαφείς οδηγίες και κατευ­θύν­σεις  στις Πολε­ο­δο­μίες για την πρα­κτική που πρέπει να ακο­λου­θούν σχετικά με την τήρηση της νομο­θε­σίας ή της νομο­λο­γίας όταν αφορά πρό­σφα­τες απο­φά­σεις της ολο­μέ­λειας του ΣτΕ, με απο­τέ­λε­σμα να δίνεται η δυνα­τό­τητα και η υπέρ­με­τρη εξουσία σε κάθε πολε­ο­δο­μική υπη­ρε­σία  να απο­φα­σί­ζει μόνη της, για την πρα­κτική που θα ακο­λου­θή­σει όσον αφορά την οικο­δο­μη­σι­μό­τητα χιλιά­δων οικο­πέ­δων.

Ο χωρικός  σχε­δια­σμός είναι ανύ­παρ­κτος σε μεγάλο ποσοστό στη χώρα μας, με απο­τέ­λε­σμα να μην έχουν καθο­ρι­σθεί χρήσεις γης, οι ΕΠΜ (Ειδικές Περι­βαλ­λο­ντι­κές Μελέτες) δεν έχουν θεσμο­θε­τη­θεί, οι οριο­θε­τή­σεις οικι­σμών παρου­σιά­ζουν ζητή­ματα αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας αφού έχουν καθο­ρι­σθεί από αναρ­μό­δια όργανα, πράξεις εφαρ­μο­γής δεν έχουν κυρωθεί, παλαιά σχέδια πόλης είναι ανε­φάρ­μο­στα ενώ εκκρε­μούν δια­νοί­ξεις οδών και πράξεις ανα­λο­γι­σμού με  συνέ­πεια η έκδοση οικο­δο­μι­κών αδειών να είναι δυσχε­ρής και επι­σφα­λής.

♦Μη εφαρ­μογή δια­τά­ξεων του ν 4495/17 που είχαν στόχο την προ­στα­σία του δομη­μέ­νου περι­βάλ­λο­ντος αλλά και την κατα­πο­λέ­μηση της δια­φθο­ράς.

-Με την σύσταση των Παρα­τη­ρη­τη­ρίων δόμησής με κεντρική, περι­φε­ρειακή και τοπική διάρ­θρωση  που δυστυ­χώς δεν υλο­ποι­ή­θηκε ποτέ , προ­βλε­πό­ταν ο δια­χω­ρι­σμός της  αδειο­δό­τη­σης ( έκδοση οικο­δο­μι­κών αδειών από Δήμους ) από τον έλεγχο της αυθαί­ρε­της δόμησης  (παρα­τη­ρη­τή­ρια από  περι­φέ­ρειες)

-Με τον ν. 4495/17 προ­βλέ­φθηκε η έκδοση οικο­δο­μι­κής άδειας να συν­δέ­ε­ται άμεσα  με την κατη­γο­ρία του  έργου δηλαδή την σπου­δαιό­τητα του, όπου θα  παρί­στατο επι­βε­βλη­μέ­νος ο προ­λη­πτι­κός έλεγχος της πολι­τείας , με την  υπο­χρε­ω­τική  έκδοση προ­έ­γκρι­σης, Με δια­δο­χι­κές τρο­πο­ποι­ή­σεις  του ν 4495/17 καταρ­γή­θηκε η προ­έ­γκριση ως υπο­χρε­ω­τική  πράξη, και όλες πλέον οι κατη­γο­ρίες εκδί­δο­νται με ευθύνη μηχα­νι­κού, χωρίς να ακο­λου­θεί ο προ­βλε­πό­με­νος δειγ­μα­το­λη­πτι­κός έλεγχος των οικο­δο­μι­κών αδειών από την πολι­τεία .

Η συζή­τηση  για το επίπεδο  άσκησης της αρμο­διό­τη­τας  πολε­ο­δο­μι­κών υπη­ρε­σιών είναι άνευ ουσίας εάν δεν θερα­πευ­τούν οι παθο­γέ­νειες του συστή­μα­τος και αντι­με­τω­πι­σθούν και θερα­πευ­θούν οι αιτίες της  δυσλει­τουρ­γίας.

Οι λύσεις και οι δράσεις της πολι­τείας και του τεχνι­κού κόσμου

Απαι­τεί­ται  το ΥΠΕΝ να προβεί σε άμεση δέσμη μέτρων με:

→Άμεση στε­λέ­χωση πολε­ο­δο­μιών με μόνιμο προ­σω­πικό με συνεχή επι­μόρ­φωση  – Απα­ραί­τητη η παροχή νομικής συν­δρο­μής στις πολε­ο­δο­μίες όπου κρί­νε­ται απα­ραί­τητο .

→Στιβαρό νομο­θε­τικό πολε­ο­δο­μικό πλαίσιο . Άρση ασυμ­φω­νίας νομο­θε­σίας και απο­φά­σεων ΣΤΕ . Μέχρι τότε σαφείς άμεσες οδηγίες για ενιαία εφαρ­μογή και αντι­με­τώ­πιση από όλες τις πολε­ο­δο­μίες .

→Δημιουρ­γία ηλε­κτρο­νι­κής πλατ­φόρ­μας για ανάρ­τηση ερω­τή­σεων  από πολε­ο­δο­μίες και απα­ντή­σεων επι πολε­ο­δο­μι­κών ζητη­μά­των από Απο­κε­ντρω­μέ­νες, Υπουρ­γείο ΥΠΕΝ, Νομο­θε­τικό Τμήμα,  για την εξα­σφά­λιση ενιαίας , καθο­λι­κής εφαρ­μο­γής .

→Δημιουρ­γία κεντρι­κής δομής στο ΥΠΕΝ που θα υπο­στη­ρί­ζει  νομικά και τεχνικά , θα συντο­νί­ζει και θα παρα­κο­λου­θεί την λει­τουρ­γία των πολε­ο­δο­μιών της επι­κρά­τειας.

→Σύσταση και συγκρό­τηση Παρα­τη­ρη­τη­ρίων για τον έλεγχο της αυθαί­ρε­της δόμησης σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ν 4495/17 , ώστε να υπάρχει διά­κριση μεταξύ αδειο­δό­τη­σης και ελέγχου.

→Συνεχής δειγ­μα­το­λη­πτι­κός έλεγχος των αδειών που εκδί­δο­νται – Υπο­χρε­ω­τική η προ­έ­γκριση οικο­δο­μι­κής αδείας – Άμεση απο­στολή αλγο­ρίθ­μου προς τις πολε­ο­δο­μίες για διε­νέρ­γεια δειγ­μα­το­λη­πτι­κού ελέγχου.

→Συγκρό­τηση συμ­βου­λίων παρα­κο­λού­θη­σης  του δομη­μέ­νου περι­βάλ­λο­ντος και Υποβολή ετήσιων εκθέ­σεων στην Βουλή  , κατά τα προ­βλε­πό­μενα στο άρθρο 3 του ν 4495/17 για εξα­σφά­λιση δια­φά­νειας ,κοι­νω­νι­κού ελέγχου και λογο­δο­σίας .

→Άμεση συγκρό­τηση νομο­πα­ρα­σκευα­στι­κών επι­τρο­πών από εξει­δι­κευ­μέ­νους υπαλ­λή­λους από το ΥΠΕΝ, το ΤΕΕ, στελέχη πολε­ο­δο­μι­κών υπη­ρε­σιών , σε άμεση συνερ­γα­σία με το ΣΤΕ , για την επε­ξερ­γα­σία δια­τά­ξεων πολε­ο­δο­μι­κού χαρα­κτήρα που δεν θα επι­δέ­χο­νται αμφι­σβή­τη­σης σε σχέση με την συνταγ­μα­τι­κό­τητα τους.

Το ΤΕΕ από την πλευρά του  θα πρέπει έστω και τώρα να θέσει ως  άμεση και πρώτη προ­τε­ραιό­τητα του, την συμβολή του με κάθε τρόπο προς την πολι­τεία και το Υπουρ­γείο για την άμεση υλο­ποί­ηση των παρα­πάνω.

Η πολι­τεία και το  ΤΕΕ οφείλει να προ­στα­τεύ­σει  τους δημό­σιους λει­τουρ­γούς αλλά και όλους τους μηχα­νι­κούς που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στον τομέα παρα­γω­γής ιδιω­τι­κών έργων,  που με φιλό­τιμο επι­μέ­νουν στην νομι­μό­τητα, που υπη­ρε­τούν το δημόσιο συμ­φέ­ρον, την προ­στα­σία  του περι­βάλ­λο­ντος, την ανά­πτυξη με όρους βιω­σι­μό­τη­τας, και αντέ­χουν στις πιέσεις   κάθε μορφής, συχνά με προ­σω­πικό κόστος.

Μια ευνο­μού­μενη πολι­τεία που λει­τουρ­γούν οι θεσμοί,  έχει την υπο­χρέ­ωση να εξα­σφα­λί­σει  ένα στιβαρό πλαίσιο,   που να μην επι­δέ­χε­ται συνε­χούς αμφι­σβή­τη­σης, που να μην αφήνει καμία  δυνα­τό­τητα για την  ευδο­κί­μηση φαι­νο­μέ­νων δια­φθο­ράς και δια­πλο­κής,  απο­κα­θι­στώ­ντας την εμπι­στο­σύνη των πολιτών προς την διοί­κηση και τους θεσμούς και εδραιώ­νο­ντας κράτος που παρέχει ασφά­λεια δικαίου, που απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση για την δημο­κρα­τία μας.

*Σταυ­ρούλα Αγρίου, Πολι­τι­κός μηχα­νι­κός Μsc, Mέλος Κεντρι­κής Αντι­προ­σω­πείας ΤΕΕ

 

Πηγή: ecopress.gr