Απορρίφθηκε αγωγή «μαμούθ» εις βάρος φοροτεχνικού για αδικοπραξία

Με απόφαση, που εξέδωσε το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, απορ­ρί­φθηκε και σε δεύτερο βαθμό αγωγή από αδι­κο­πρα­ξία κατά γνωστού φορο­τε­χνι­κού της Ρόδου, που υπέβαλε εργο­λά­βος οικο­δο­μών.

Με την αγωγή του ο εργο­λά­βος διεκ­δι­κούσε το ποσό των 586.901,39 €, ως απο­ζη­μί­ωση και ειδι­κό­τερα για απο­κα­τά­σταση της ζημίας που του προ­κά­λεσε και το ποσό των 80.000 €, ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ησή του λόγω ηθικής βλάβης.

Ζήτησε ακόμη να απει­λη­θεί προ­σω­πική κράτηση του ενα­γο­μέ­νου, διάρ­κειας 12 μηνών, ως μέσο εκτέ­λε­σης της από­φα­σης που θα εκδοθεί και να κηρυ­χθεί η απόφαση που θα εκδοθεί προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο απέρ­ριψε την αγωγή και επε­δί­κασε δικα­στική δαπάνη ύψους 22.000 ευρώ στον ενα­γό­μενο.

Ο ενάγων λει­τουρ­γεί από το έτος 2005 επι­χεί­ρηση με αντι­κεί­μενο “εργα­σίες σκυ­ρο­δέ­μα­τος – κατα­σκευα­στι­κές εργα­σίες για οικι­στικά κτήρια -εργασίες κατε­δά­φι­σης” και έδρα την Ρόδο.

Τον Δεκέμ­βριο του έτους 2010 ανέθεσε στον φορο­τε­χνικό την τήρηση των φορο­λο­γι­κών στοι­χείων και βιβλίων της επι­χεί­ρη­σής του, την διεκ­πε­ραί­ωση όλων των φορο­λο­γι­κών του υπο­θέ­σεων και την εκπρο­σώ­πησή του έναντι κάθε αρμό­διας αρχής κατα­βάλ­λο­ντας του μηνιαία απο­ζη­μί­ωση ύψους 150 ευρώ.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, παρότι, είχε σε τακτική βάση την δια­βε­βαί­ωση ότι δεν έχει καμία εκκρε­μό­τητα και οι υπο­θέ­σεις του έβαιναν καλώς, προς έκπληξη του, κλήθηκε στις 5.11.2015 από την αρμόδια εισαγ­γε­λική αρχή να δικα­στεί ως υπαί­τιος για την τέλεση της πλημ­με­λη­μα­τι­κής πράξης της φορο­δια­φυ­γής με τη μη απόδοση ΦΠΑ μέσω της υπο­βο­λής ανα­κρι­βούς περιο­δι­κής δήλωσης ΦΠΑ και εκκα­θα­ρι­στι­κής δήλωσης ΦΠΑ για την δια­χει­ρι­στική περίοδο από 01.01.2011 έως και 31.12.2011 και από 01.04.2012 έως και 31.12.2012 διότι δεν απέδωσε τον φόρο που ανα­λο­γεί σε αυτές. Αμέσως, ζήτησε το λόγο από τον ενα­γό­μενο, ο οποίος, όπως δια­τεί­νε­ται, τον δια­βε­βαί­ωσε ότι είχε ζητήσει φορο­λο­γικό έλεγχο στην επι­χεί­ρησή του, εξαι­τίας του λόγου αυτού, κι ότι όταν αυτός θα ολο­κλη­ρω­νό­ταν δεν θα είχε κανένα απο­λύ­τως πρό­βλημα και όλα θα τακτο­ποιού­νταν αμέσως και τυπικά, διότι ο έλεγχος θα απο­κά­λυ­πτε την πραγ­μα­τι­κό­τητα, όπως του την παρου­σί­αζε, γεγονός που σε συν­δυα­σμό με την αθώωσή του στο εν λόγω ποινικό δικα­στή­ριο τον καθη­σύ­χασε.

Στις αρχές Οκτω­βρίου του 2016, κλήθηκε από την φορο­λο­γική υπη­ρε­σία να παρα­λά­βει σημεί­ωμα δια­πι­στώ­σεων φορο­λο­γι­κού ελέγχου, του οποίου το πόρισμα τον άφησε άφωνο.

Πιο συγκε­κρι­μένα, ο εν λόγω φορο­λο­γι­κός έλεγχος διε­νερ­γή­θηκε τελικά, όχι λόγω υπο­βο­λής αιτή­μα­τος από τον ενα­γό­μενο, αλλά επειδή εστάλη στην φορο­λο­γική υπη­ρε­σία από το ΣΔΟΕ Ν. Αιγαίου, έγγραφο, με το οποίο και γνω­στο­ποι­ή­θηκε σε αυτήν ότι δεν είχε υπο­βά­λει δήλωση φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος για το οικο­νο­μικό έτος 2012, γεγονός που δεν μπο­ρούσε ούτε καν να φαντα­στεί.

Όπως δια­πι­στώ­θηκε για την ελεγ­χό­μενη περίοδο, για την οποία λογι­στής και πλη­ρε­ξού­σιος του ήταν ο ενα­γό­με­νος, τα βιβλία της επι­χεί­ρη­σής του δεν τηρή­θη­καν, από αυτόν, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του ΚΒΣ και από τον έλεγχο αυτό δια­πι­στώ­θη­καν παρα­βά­σεις του ΚΒΣ και του κατα­λο­γί­στη­καν πρό­στιμα ύψους 586.901,39 ευρώ.

Το δικα­στή­ριο έκρινε, μεταξύ άλλων ότι για το μεγα­λύ­τερο διά­στημα του έτους που αφορά ο κατα­λο­γι­σμός των προ­στί­μων, ο ενα­γό­με­νος δεν είχε ανα­λά­βει την τήρηση των βιβλίων, ώστε να μπορεί να υπο­βά­λει ανα­κριβή στοι­χεία.

Ακόμη, δεν απο­δεί­χθηκε ότι ο ενα­γό­με­νος παρέ­λειψε να υπο­βά­λει συγκε­κρι­μένα τιμο­λό­για και ότι η παρά­λειψή του αυτή οδήγησε στον προ­α­να­φε­ρό­μενο κατα­λο­γι­σμό χρεών, καθώς το Δικα­στή­ριο δεν δύναται να σχη­μα­τί­σει πλήρη πεποί­θηση σχετικά με το γεγονός ότι ο τελευ­ταίος πράγ­ματι τα είχε στη διάθεσή του.

Σε κάθε περί­πτωση, από κανένα απο­δει­κτικό μέσο δε δύναται να συνα­χθεί ότι ο ενα­γό­με­νος είχε λόγους να μην κατα­χω­ρή­σει τα προ­σκο­μι­ζό­μενα παρα­στα­τικά ή ότι απέ­βλεπε σε οποιο­δή­ποτε οικο­νο­μικό ή άλλου είδους όφελος από τις παρα­λεί­ψεις αυτές, καθώς ούτε ο ενάγων ισχυ­ρί­ζε­ται ή επι­κα­λεί­ται οτι­δή­ποτε σχετικό.