Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου καταδίκασε εργολάβο και μάρτυρα για ψευδή καταμήνυση και ψευδορκία σε βάρος φοροτεχνικού

• Ποινές φυλά­κι­σης 21 και 10 μηνών επέβαλε σε δεύτερο βαθμό το δικα­στή­ριο, μειώ­νο­ντας ελαφρώς όσα είχε ορίσει πρω­το­δί­κως το Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο

• Η υπόθεση ξεκί­νησε το 2018 με μήνυση για σοβαρές φορο­λο­γι­κές παρα­λεί­ψεις, η οποία κατέρ­ρευσε με απαλ­λα­κτικό βού­λευμα και έφερε τελικά στο εδώλιο τους ίδιους τους καταγ­γέλ­λο­ντες

Στη δεύτερη δικα­στική της κρίση έφτασε μια υπόθεση που ξεκί­νησε πριν από 8 χρόνια με βαριές κατη­γο­ρίες σε βάρος γνωστού φορο­τε­χνι­κού και κατέ­ληξε να αφορά εκεί­νους που τις δια­τύ­πω­σαν. Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, εκδι­κά­ζο­ντας την έφεση που είχαν ασκήσει οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, τους έκρινε εκ νέου ενόχους και επέβαλε στον εργο­λάβο οικο­δο­μι­κών έργων που είχε υπο­βά­λει την αρχική μήνυση ποινή φυλά­κι­σης 21 μηνών, ενώ στη γυναίκα που είχε κατα­θέ­σει ένορκα υπέρ του επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 10 μηνών. Οι ποινές είναι ελαφρώς μειω­μέ­νες σε σχέση με τους 24 και 12 μήνες αντί­στοιχα που είχε ορίσει τον Ιούνιο του 2025 το Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, η ουσία όμως της κρίσης παρέ­μεινε αμε­τά­βλητη.

Τι είχε κρίνει το Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο

Η πρω­τό­δικη απόφαση είχε εκδοθεί τον Ιούνιο του 2025. Το Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου είχε τότε κατα­δι­κά­σει τον πρώτο κατη­γο­ρού­μενο, ιδιώτη με επαγ­γελ­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα στον χώρο των οικο­δο­μι­κών εργα­σιών, για ψευδή κατα­μή­νυση και ηθική αυτουρ­γία σε ψευ­δορ­κία, επι­βάλ­λο­ντάς του ποινή φυλά­κι­σης 24 μηνών, μετα­τρέ­ψιμη προς 20 ευρώ ημε­ρη­σίως, με ανα­σταλ­τικό απο­τέ­λε­σμα στην έφεση.

Στη δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη, η οποία είχε κατα­θέ­σει ως μάρ­τυ­ρας στο πλαίσιο της αρχικής ποι­νι­κής δια­δι­κα­σίας ενα­ντίον του φορο­τε­χνι­κού, είχε επι­βλη­θεί για ψευ­δορ­κία ποινή φυλά­κι­σης 12 μηνών με τριετή ανα­στολή, όπως προ­βλέ­πει ο Ποι­νι­κός Κώδικας για πρω­το­δί­κως κατα­δι­κα­σθέ­ντες χωρίς προη­γού­μενη κατα­δίκη.

Η ποινική αξιο­λό­γηση είχε στη­ρι­χθεί στις αντι­φά­σεις και τις ανα­κρί­βειες που εντο­πί­στη­καν στις ένορκες δηλώ­σεις, όταν αυτές αντι­πα­ρα­βλή­θη­καν με τα λοιπά απο­δει­κτικά στοι­χεία. Η απόφαση εκείνη δεν ήταν τελε­σί­δικη και οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι άσκησαν έφεση, ανοί­γο­ντας τον δρόμο για την νέα εκδί­καση της υπό­θε­σης.

Η αρχή της υπό­θε­σης το 2018

Όλα ξεκί­νη­σαν το 2018, όταν υπο­βλή­θηκε μήνυση κατά του φορο­τε­χνι­κού με κατη­γο­ρίες για κακουρ­γη­μα­τική απιστία και αμέλεια σε φορο­λο­γικά ζητή­ματα. Σύμφωνα με το περιε­χό­μενο της έγκλη­σης, ο επαγ­γελ­μα­τίας φερόταν να είχε δια­πρά­ξει σοβαρές φορο­λο­γι­κές παρα­λεί­ψεις κατά τη διάρ­κεια της συνερ­γα­σίας του με τον εργο­λάβο.

Στη μήνυση του απο­δι­δό­ταν ευθύνη για τη μη ορθή τήρηση των λογι­στι­κών βιβλίων και για τη μη έγκαιρη υποβολή φορο­λο­γι­κών δηλώ­σεων. Ο καταγ­γέλ­λων υπο­στή­ριζε ότι οι παρα­λεί­ψεις αυτές είχαν προ­κα­λέ­σει στην επι­χεί­ρησή του φορο­λο­γι­κές επι­βα­ρύν­σεις εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων ευρώ. Προς επίρ­ρωση των ισχυ­ρι­σμών κατα­τέ­θη­καν και ένορκες μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις, οι οποίες αξιο­ποι­ή­θη­καν ως απο­δει­κτικό υλικό στις ποι­νι­κές δια­δι­κα­σίες που κινή­θη­καν ενα­ντίον του φορο­τε­χνι­κού.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η Δικαιο­σύνη, αφού εξέτασε το υλικό που είχε προ­σκο­μι­στεί, άσκησε αρχικά ποινική δίωξη κατά του επαγ­γελ­μα­τία. Ο φορο­τε­χνι­κός βρέθηκε έτσι επί μακρόν κατη­γο­ρού­με­νος για πράξεις κακουρ­γη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα, με ό,τι αυτό σήμαινε για την επαγ­γελ­μα­τική του υπό­σταση και τη φήμη του στην τοπική αγορά.

Το απαλ­λα­κτικό βού­λευμα

Η πορεία της υπό­θε­σης άλλαξε όταν ολο­κλη­ρώ­θηκε η εκτε­τα­μένη ποινική προ­α­νά­κριση και ο έλεγχος του συγκε­ντρω­θέ­ντος υλικού. Το αρμόδιο δικα­στικό συμ­βού­λιο εξέδωσε απαλ­λα­κτικό βού­λευμα, με το οποίο έκρινε ότι δεν προ­έ­κυ­πταν ενδεί­ξεις τέλεσης του καταγ­γελ­λό­με­νου αδι­κή­μα­τος.

Στο βού­λευμα σημειω­νό­ταν, μεταξύ άλλων, ότι για τη χρονική περίοδο στην οποία ανα­φέ­ρο­νταν οι καταγ­γε­λίες ο φορο­τε­χνι­κός δεν είχε την ευθύνη της υπο­βο­λής των δηλώ­σεων. Επι­πλέον, δεν δια­πι­στώ­θη­καν απο­δεί­ξεις για πρόθεση ή δόλο εκ μέρους του.

Το βασικό δηλαδή θεμέλιο της μήνυσης, ότι ο επαγ­γελ­μα­τίας ήταν υπεύ­θυ­νος για συγκε­κρι­μέ­νες φορο­λο­γι­κές υπο­χρε­ώ­σεις και τις παρέ­λειψε σκο­πί­μως, δεν επι­βε­βαιώ­θηκε από τα στοι­χεία.

Από κατη­γο­ρού­με­νος σε παθών

Μετά την απαλ­λαγή του φορο­τε­χνι­κού, η Δικαιο­σύνη στρά­φηκε στη διε­ρεύ­νηση του ενδε­χο­μέ­νου να είχε γίνει κατα­χρη­στική χρήση της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σίας από τους καταγ­γέλ­λο­ντες. Από την Εισαγ­γε­λία κινή­θηκε νέα ποινική δίωξη, αυτή τη φορά ενα­ντίον του προ­σώ­που που είχε υπο­βά­λει την αρχική μήνυση, καθώς και ενα­ντίον της γυναί­κας που είχε κατα­θέ­σει ένορκα υπέρ του.

Οι κατη­γο­ρίες αφο­ρού­σαν στα αδι­κή­ματα της ψευδούς κατα­μή­νυ­σης, της ηθικής αυτουρ­γίας σε ψευ­δορ­κία και της ψευ­δορ­κίας. Το ερώτημα που κλή­θη­καν να απα­ντή­σουν τα δικα­στή­ρια δεν ήταν πλέον αν ο φορο­τε­χνι­κός είχε αμε­λή­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις του, αλλά αν εκείνοι που τον κατήγ­γει­λαν γνώ­ρι­ζαν ότι οι ισχυ­ρι­σμοί τους δεν αντα­πο­κρί­νο­νταν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα. Τόσο το Μονο­με­λές όσο και το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο απά­ντη­σαν κατα­φα­τικά.

Η αστική διεκ­δί­κηση

Παράλ­ληλα με την ποινική δια­δι­κα­σία, ο φορο­τε­χνι­κός έχει ήδη προ­σφύ­γει στα αστικά δικα­στή­ρια, ζητώ­ντας απο­ζη­μί­ωση για την ηθική βλάβη που, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, υπέστη από τη στο­χο­ποί­ησή του. Η κατα­δίκη των δύο κατη­γο­ρου­μέ­νων και σε δεύτερο βαθμό ενδέ­χε­ται να απο­τε­λέ­σει ουσιώ­δες στοι­χείο στο πλαίσιο της διεκ­δί­κη­σης αυτής, καθώς ανα­γνω­ρί­ζει δικα­στικά ότι η μήνυση που τον οδήγησε στη θέση του κατη­γο­ρου­μέ­νου ήταν ψευδής.

Έπειτα από 8 χρόνια δικα­στι­κών δια­δι­κα­σιών, η υπόθεση κατα­λή­γει με δύο δια­δο­χι­κές κατα­δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις σε βάρος εκείνων που την ξεκί­νη­σαν, ενώ ο επαγ­γελ­μα­τίας που βρέθηκε αρχικά στο στό­χα­στρο έχει πλέον στα χέρια του τόσο το απαλ­λα­κτικό βού­λευμα όσο και τις απο­φά­σεις που επι­βε­βαιώ­νουν τον αναληθή χαρα­κτήρα των καταγ­γε­λιών.

Ως συνή­γο­ρος για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας παρέστη ο κ. Χάρης Βασι­λειά­δης.