Η ιστορία του Καματερού και του «θαυματουργού νερού» – Ο δικηγόρος από την Κω που προκάλεσε σάλο

Στις 14 Οκτω­βρί­ου 1976 ο δι­κη­γό­ρος Γιώρ­γος Κα­μα­τε­ρός κά­θι­σε στο εδώ­λιο του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Αθη­νών κα­τη­γο­ρού­με­νος για αντι­ποί­η­ση ια­τρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος και πα­ρά­νο­μη διά­θε­ση φαρ­μα­κευ­τι­κού προ­ϊ­ό­ντος.

Γρά­φει η Μαρία Ζα­χα­ρο­πού­λου

Η δίκη ήταν το τε­λευ­ταίο επει­σό­διο σε ένα σή­ριαλ που για 8 ολό­κλη­ρους μήνες παι­ζό­ταν στη χώρα με πρω­τα­γω­νι­στή το δι­κη­γό­ρο και κο­μπάρ­σους αν­θρώ­πους χτυ­πη­μέ­νους από τον καρ­κί­νο που ήλ­πι­ζαν σε ένα θαύμα.

Ο 36χρο­νος δι­κη­γό­ρος από την Κω είχε εμ­φα­νι­στεί από το που­θε­νά κρα­δαί­νο­ντας ένα «θαυ­μα­τουρ­γό νερό» από την πα­τρί­δα του το οποίο ονό­μα­ζε «ήλιον» και, όπως έλεγε, μπο­ρού­σε να θε­ρα­πεύ­σει τον καρ­κί­νο.

Με τη βο­ή­θεια πρω­το­σέ­λι­δων δη­μο­σιευ­μά­των του λαϊ­κού τύπου της επο­χής η εί­δη­ση τα­ξί­δε­ψε σε ολό­κλη­ρη τη χώρα μέσα σε χρόνο ρεκόρ και ο Γιώρ­γος Κα­μα­τε­ρός, ως νέος «σω­τή­ρας», ανα­κοί­νω­σε την εφεύ­ρε­ση του λέ­γο­ντας «Την 6ην Νο­εμ­βρί­ου 1972, ομάς Ελ­λή­νων Επι­στη­μό­νων ήχθη εις γνώ­σιν περί της απο­λύ­του θε­ρα­πευ­τι­κής ικα­νό­τη­τος του πα­ρου­σια­ζό­με­νου ύδα­τος επί της νόσου του καρ­κί­νου. Διά τας ανά­γκας της ση­με­ρι­νής επα­φής ονο­μά­ζο­μεν τούτο Ήλιον και λέ­γο­μεν ότι είναι ύδωρ με­ταλ­λι­κόν ρα­διε­νερ­γόν με την ιδιο­μορ­φί­αν της απε­ριο­δι­κής ακτι­νο­βο­λί­ας “β}. Ένα­ντι οιασ­δή­πο­τε ενα­ντιώ­σε­ως έχο­μεν ήδη υπέρ ημών τον Ύψι­στον». Μά­λι­στα, όπως έλεγε «λόγοι εθνι­κοί και ελ­λη­νι­κό­τα­τοι δεν επι­τρέ­πουν την πα­ρου­σί­α­ση της ομά­δας Ελ­λή­νων Επι­στη­μό­νων (σ.σ. που είχαν εξε­τά­σει το νερό) ή την πα­ρο­χή πε­ραι­τέ­ρω πλη­ρο­φο­ριών»!

Στο πε­ρι­θώ­ριο συ­νέ­ντευ­ξης τύπου που πα­ρα­χώ­ρη­σε ο Κα­μα­τε­ρός  στους δη­μο­σιο­γρά­φους είπε πως μο­να­δι­κή του φι­λο­δο­ξία ήταν να ανοί­ξει «ένα πα­τσα­τζί­δι­κο στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη», ανή­με­ρα της ανά­κτη­σης της και ότι «θα ανοί­ξω την χού­φτα μου και θα κάψω με ήλιον την Βουλή», καθώς δή­λω­νε και βα­σι­λό­φρων και οπα­δός της Φρει­δε­ρί­κης.

Το «νερό του Κα­μα­τε­ρού», όπως γί­νε­ται ευ­ρύ­τε­ρα γνω­στό, αρ­χί­ζει να κυ­κλο­φο­ρεί αρ­χι­κά χέρι με χέρι αλλά η ζή­τη­ση είναι τόσο με­γά­λη που δεν αρ­γούν να εμ­φα­νι­στούν τα πρώτα βυ­τιο­φό­ρα τα οποία  κά­νουν δια­νο­μές σε γει­το­νιές της Αθή­νας.

Ο κό­σμος συ­νω­στί­ζε­ται δίπλα από τα βυ­τιο­φό­ρα που μοι­ρά­ζουν ελ­πί­δα και ψεύ­τι­κα όνει­ρα. Κο­σμο­συρ­ροή, σπρω­ξί­μα­τα, ένας άν­θρω­πος πο­δο­πα­τεί­ται και πε­θαί­νει και οι «ει­δι­κοί» που προ­ω­θού­σαν το «θαυ­μα­τουρ­γό νερό»,  διέ­δι­δαν ότι οι θαυ­μα­τουρ­γές αντι­καρ­κι­νι­κές ιδιό­τη­τες του δεν πρέ­πει να συν­δυά­ζο­νται με αντι­καρ­κι­νι­κά φάρ­μα­κα της «συμ­βα­τι­κής» ια­τρι­κής. Οι εφη­με­ρί­δες που στή­ρι­ζαν την «εφεύ­ρε­ση» του Κα­μα­τε­ρού ενί­σχυαν το μύθο δη­μο­σιεύ­ο­ντας πλη­ρο­φο­ρί­ες ότι «αρ­κε­τοί για­τροί δί­νουν (σ.σ. ήλιον) σε δι­κούς τους αν­θρώ­πους».

Στις  19 Φε­βρουα­ρί­ου 1976, ανα­φέ­ρουν τα δη­μο­σιεύ­μα­τα, εκα­το­ντά­δες είναι αυτοί που συ­νω­στί­ζο­νται έξω από την Αγία Σοφία στο Ψυ­χι­κό για να γε­μί­σουν ένα μπου­κα­λά­κι νερό από τα βυ­τιο­φό­ρα: «Η δια­νο­μή δεν είχε αρ­χί­σει και τα πλήθη που είχαν συ­γκε­ντρω­θεί στο προ­αύ­λιο της εκ­κλη­σί­ας είχαν αγα­να­κτή­σει. Όρ­γα­να της αστυ­νο­μί­ας προ­σπα­θούν να πεί­σουν τον κόσμο να σχη­μα­τί­σει ουρές, κα­νείς όμως δεν πει­θαρ­χού­σε.

Οι γυ­ναί­κες άνα­βαν φω­τιές για να αντι­με­τω­πί­σουν το κρύο και πα­ρα­κα­λού­σαν να γίνει σύ­ντο­μα η δια­νο­μή και οι άν­δρες φώ­να­ζαν δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι». Ορι­σμέ­νοι δά­γκω­σαν τα χέρια των τυ­χε­ρών για να τους απο­σπά­σουν τα μπου­κά­λια, ενώ για να κα­λύ­ψει την ρα­γδαία αυ­ξα­νό­με­νη ζή­τη­ση σε ολό­κλη­ρη την Ελ­λά­δα, η «επι­στη­μο­νι­κή ομάδα» ορί­ζει το­πι­κούς αντι­προ­σώ­πους και αρ­χί­ζει να μοι­ρά­ζει και «σκόνη πε­τρώ­μα­τος Άλφα», σε σω­λη­νά­ρια, για ανά­μι­ξη με «απλό» νερό.

Ο ια­τρι­κός κό­σμος αντι­δρά

Ο θό­ρυ­βος που έχει προ­κλη­θεί κάνει τον ια­τρι­κό κόσμο να αντι­δρά­σει. Δείγ­μα­τα στέλ­νο­νται για ανά­λυ­ση σε Ιτα­λία και Ελ­βε­τία. Από τους ερ­γα­στη­ρια­κούς ελέγ­χους που γί­νο­νται στο νερό δεν απο­δει­κνύ­ε­ται κά­ποια θε­ρα­πευ­τι­κή ιδιό­τη­τα, αλλά ο Κα­μα­τε­ρός υπο­στη­ρί­ζει ότι το μυ­στι­κό κρύ­βε­ται στη σκόνη πε­τρω­μά­των που δια­λύ­ουν στο νερό οι συ­νερ­γά­τες του (ασβε­στί­της, άν­θρα­κας και χα­λα­ζί­ας, κατά το ΙΓΜΕ).

Το Φε­βρουά­ριο του 1976, οι γο­νείς 18 παι­διών, που νο­ση­λεύ­ο­νται με λευ­χαι­μία και κα­κο­ή­θεις όγκους στο νο­σο­κο­μείο «Αγλα­ΐα Κυ­ρια­κού», στα­μα­τούν την κλα­σι­κή θε­ρα­πεία και δί­νουν στα παι­διά τους νερό του Κα­μα­τε­ρού. Ένα από τα παι­διά πε­θαί­νει, ενώ η υγεία των υπο­λοί­πων επι­δει­νώ­νε­ται. Ένας ακόμη θά­να­τος, λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, ενός καρ­κι­νο­πα­θούς που κα­τα­λή­γει μια ημέρα μετά τη λήψη του «φαρ­μά­κου» κρού­ει τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου. Οι επι­στή­μο­νες με­τρούν ρα­διε­νέρ­γεια 35%-38% στο νερό. Ο Κα­μα­τε­ρός, όμως, απα­ντά με συ­γκε­ντρώ­σεις και πο­ρεί­ες στις οποί­ες συμ­με­τέ­χουν  εκα­το­ντά­δες οπα­δοί του.

Η πα­ρέμ­βα­ση της δι­καιο­σύ­νης είναι μο­νό­δρο­μος και στις 30 Μαρ­τί­ου 1976 η κα­τα­νά­λω­ση του «θαυ­μα­τουρ­γού νερού» απα­γο­ρεύ­ε­ται επι­σή­μως.

Η δίκη

Τον Οκτώ­βριο του ίδιου έτους, ο Γιώρ­γος Κα­μα­τε­ρός κα­λεί­ται να δώσει εξη­γή­σεις ενώ­πιον της δι­καιο­σύ­νης. Η δίκη γί­νε­ται πρω­το­σέ­λι­δο και ο δι­κη­γό­ρος απο­λο­γού­με­νος για πε­ρί­που δυο ώρες, άλ­λο­τε με ήρεμο και άλ­λο­τε με οξύ τόνο, προ­σπα­θεί να ανα­πτύ­ξει τη θε­ω­ρία του περί της «πε­ριο­δι­κής ρα­διε­νέρ­γειας» και των θε­ρα­πευ­τι­κών κατά του καρ­κί­νου ιδιο­τή­των που είχε η «εφεύ­ρε­ση» του.

Παρά το σάλο που είχε προ­κλη­θεί, ο δι­κη­γό­ρος ισχυ­ρί­στη­κε πως εξα­κο­λου­θού­σε ακόμη και εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο να δια­νέ­μει πε­ρί­που 8.000 φια­λί­δια των ημέρα με το «θαυ­μα­τουρ­γό νερό» του σε πά­σχο­ντες. Μά­λι­στα, επι­χεί­ρη­σε να απο­δυ­να­μώ­σει το αδί­κη­μα της αντι­ποί­η­σης ια­τρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος το οποίο αντι­με­τώ­πι­ζε, λέ­γο­ντας πως το «ήλιον» δεν είναι φάρ­μα­κο, όπως θέ­λη­σε να το πα­ρου­σιά­σει η κα­τη­γο­ρία, αλλά «ενέρ­γεια» που εντό­πι­σε ο ίδιος την ύπαρ­ξη της σε ένα νέο στοι­χείο του ελ­λη­νι­κού υπε­δά­φους.

«Ου­δέ­πο­τε θέ­λη­σα να ασκή­σω το ια­τρι­κό επάγ­γελ­μα. Σκο­πί­μως επάνω σε αυτό με­ρί­δα του Τύπου δια­στρέ­βλω­σε τις δη­λώ­σεις μου. Μου στέ­ρη­σαν το διά­λο­γο. Σή­με­ρα είναι η τε­λευ­ταία φορά που μιλώ ενώ­πιον σας σαν δι­κη­γό­ρος και σαν κα­τη­γο­ρού­με­νος. Από αύριο θα στα­μα­τή­σω να δι­κη­γο­ρώ αλλά και αν ξα­να­βρε­θώ στη θέση του κα­τη­γο­ρού­με­νου δεν θα μι­λή­σω. Έχω ένα με­γά­λο πα­ρά­πο­νο υπο­τι­μά­ται από όλους η νοη­μο­σύ­νη μου. Κα­νείς όμως σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο δεν γνω­ρί­ζει την εφεύ­ρε­ση μου και κα­νείς δεν ξέρει τι είναι το νερό», είπε απευ­θυ­νό­με­νος στους δι­κα­στές από τους οποί­ους ζή­τη­σε να μην τον αθω­ώ­σουν…

«Με το “ήλιον” είχα σκοπό να εκ­μη­δε­νί­σω τους για­τρούς», είπε και συ­νέ­χι­σε «πώς λοι­πόν, εγώ, ήταν δυ­να­τόν να κάνω το για­τρό; Επι­χεί­ρη­σαν να με εμ­φα­νί­σουν τρελό και την εφεύ­ρε­ση μου να την πα­ρου­σιά­σουν γε­λοία ιστο­ρία. Το νερό όμως είναι γε­γο­νός πως θε­ρα­πεύ­ει και αυτό θα σας το δια­βε­βαιώ­σουν μόνο τα δια­γνω­στι­κά μη­χα­νή­μα­τα και όχι οι ίδιοι οι ασθε­νείς… Εγώ, πριν ακόμα αρ­χί­σω να μοι­ρά­ζω το νερό, ήξερα πως είναι αβλα­βές… δεν υπάρ­χει κα­νείς να πει το αντί­θε­το…». Ο Κα­μα­τε­ρός, ισχυ­ρί­στη­κε ακόμη πως είχε υπο­γρά­ψει συμ­βό­λαια με διά­φο­ρους ξέ­νους οί­κους αλλά  και με μια αμε­ρι­κά­νι­κη φαρ­μα­κευ­τι­κή εται­ρεία η οποία θα προ­χω­ρού­σε σε έρευ­νες. «Φι­λο­δο­ξία μου είναι να με­τα­βώ στο εξω­τε­ρι­κό και ελ­πί­ζω να γυ­ρί­σω νι­κη­τής αυτής της προ­σπά­θειας», τό­νι­σε.

Στην αγό­ρευ­ση του ο ει­σαγ­γε­λέ­ας της έδρας ζή­τη­σε να κρι­θεί ένο­χος ο Κα­μα­τε­ρός μόνο για το αδί­κη­μα της αντι­ποί­η­σης αρχής, λέ­γο­ντας πως θα ευ­χό­ταν η εφεύ­ρε­ση του Κα­μα­τε­ρού να ήταν πραγ­μα­τι­κή: «Θα απο­τε­λού­σε πε­ρί­λα­μπρη νίκη κατά της ολέ­θριας ασθέ­νειας, έστω και αν προ­ερ­χό­ταν αυτή η ανα­κά­λυ­ψη από έναν μη ει­δι­κό επι­στή­μο­να». Ανα­φε­ρό­με­νος δε στους αν­θρώ­πους που, χτυ­πη­μέ­νοι από τον καρ­κί­νο, έσπευ­σαν να προ­μη­θευ­τούν το «ήλιον» ο ει­σαγ­γε­λι­κός λει­τουρ­γός είπε πως «θα έπαιρ­ναν να πιούν και πυ­ρα­κτω­μέ­νο σί­δε­ρο και όχι το νερό του Κα­μα­τε­ρού προ­κει­μέ­νου να χτυ­πή­σουν το θηρίο της ασθέ­νειας».

Τε­λι­κά, το δι­κα­στή­ριο κα­τα­δί­κα­σε το Γιώρ­γο Κα­μα­τε­ρό σε εξα­γο­ρά­σι­μη ποινή φυ­λά­κι­σης 8 μηνών για το αδί­κη­μα της αντι­ποί­η­σης ια­τρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος και χρη­μα­τι­κή ποινή 8.000 δρχ., ενώ τον απάλ­λα­ξε από την κα­τη­γο­ρία της πα­ρά­νο­μης διά­θε­σης φαρ­μα­κευ­τι­κού προ­ϊ­ό­ντος.

Ο Γιώρ­γος Κα­μα­τε­ρός μετά τις δι­κα­στι­κές πε­ρι­πέ­τειες έφυγε στο εξω­τε­ρι­κό και στη συ­νέ­χεια ασχο­λή­θη­κε με επι­χει­ρή­σεις. Το 1998 επέ­στρε­ψε και πάλι στην ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα του την Κω, όπου το  Μάιο της ίδιας χρο­νιάς, μη μπο­ρώ­ντας να αντι­με­τω­πί­σει τα οι­κο­νο­μι­κά του προ­βλή­μα­τα, έβαλε τέλος στη ζωή του.

newsbeast.gr