Δεκτή η αίτηση ακύρωσης καταδίκης τραπεζικής υπαλλήλου – Είχε καταδικαστεί σε 6 χρόνια

Δεκτή έγινε χθες από το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου η αί­τη­ση ακύ­ρω­σης από­φα­σης που έλαβε το ίδιο Δι­κα­στή­ριο, τον Σε­πτέμ­βριο του 2015, με την οποία απορ­ρί­φθη­κε ως ανυ­πο­στή­ρι­κτη η έφεση που άσκη­σε, μια τρα­πε­ζι­κή υπάλ­λη­λος, προϊ­στα­μέ­νη συ­ναλ­λα­γών στο κε­ντρι­κό υπο­κα­τά­στη­μα της πρώην Λαϊ­κής Τρά­πε­ζας της Ρόδου. Με την τε­λευ­ταία από­φα­ση επι­βλή­θη­κε στην κα­τη­γο­ρού­με­νη ποινή κά­θειρ­ξης 6 ετών.

Τον Φε­βρουά­ριο του 2014 είχε κρι­θεί συ­γκε­κρι­μέ­να ένοχη υπε­ξαί­ρε­σης από κοι­νού και κα­τ΄ε­ξα­κο­λού­θη­ση αντι­κει­μέ­νου ιδιαι­τέ­ρως με­γά­λης αξίας το οποίο είχαν εμπι­στευ­θεί στον υπαί­τιο λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου, η αξία του οποί­ου υπερ­βαί­νει τα 73.000 ευρώ.

Η ίδια ανέ­φε­ρε στην αί­τη­ση ακύ­ρω­σης, που υπέ­βα­λε αρ­μο­δί­ως στην Ει­σαγ­γε­λία Εφε­τών ο δι­κη­γό­ρος κ. Σάβ­βας Παυ­λί­δης, ότι συ­νέ­τρε­χαν σο­βα­ροί λόγοι για την ανα­βο­λή εκ­δί­κα­σης της εφέ­σε­ώς της και ότι η ίδια δεν μπο­ρού­σε για λό­γους υγεί­ας να πα­ρί­στα­ται στο Δι­κα­στή­ριο για να την υπο­στη­ρί­ξει.

Το δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτή την αί­τη­σή της και όρισε δι­κά­σι­μο για την εξέ­τα­ση της υπό­θε­σης την 8η Δε­κεμ­βρί­ου 2015.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», στις 31-7-97, όταν ερ­γα­ζό­ταν στο κα­τά­στη­μα της Ιο­νι­κής Τρά­πε­ζας Νέας Αγο­ράς Ρόδου, τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής, που έχει απο­βιώ­σει, είχε συμ­βου­λεύ­σει δύο Ελ­λη­νοϊ­τα­λούς, πα­τέ­ρα και γιο, να επεν­δύ­σουν το χρη­μα­τι­κό ποσό των 291.133,09 ευρώ σε αγορά ομο­λό­γων του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου (ΟΕΔ), οι δε τε­λευ­ταί­οι έδω­σαν εντο­λή στους δύο κα­τη­γο­ρού­με­νους να προ­βούν στην αγορά τους, επτα­ε­τούς διάρ­κειας, ονο­μα­στι­κής αξίας 100.000.000 δρχ.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη φέ­ρε­ται, αντί να κα­τα­χω­ρή­σει, όπως όφει­λε, την πα­ρα­πά­νω συ­ναλ­λα­γή στο μη­χα­νο­γρα­φι­κό σύ­στη­μα του ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή της τρά­πε­ζας, να συ­μπλή­ρω­σε χει­ρό­γρα­φα έντυ­πο αντι­γρά­φου γραμ­μα­τί­ου εί­σπρα­ξης της Ιο­νι­κής Τρά­πε­ζας, στο οποίο ανέ­γρα­ψε το ει­σπρα­χθέν ποσό ολο­γρά­φως και αριθ­μη­τι­κώς, τα ονο­μα­τε­πώ­νυ­μα των δύο κα­τα­θε­τών επεν­δυ­τών, τον κω­δι­κό λο­γα­ρια­σμού τους και ως αι­τιο­λο­γία την αγορά ΟΕΔ επτα­ε­τούς διάρ­κειας, ονο­μα­στι­κής αξίας 100.000.000 δρχ. και αφού υπέ­γρα­ψε η ίδια το αντί­γρα­φο του γραμ­μα­τί­ου εί­σπρα­ξης, το πα­ρέ­δω­σε στον τε­λευ­ταίο, δίχως να ει­σά­γει τα χρή­μα­τα στο τα­μείο της τρά­πε­ζας και δίχως να τα κα­τα­χω­ρή­σει στον προ­α­να­φε­ρό­με­νο κω­δι­κό λο­γα­ρια­σμού, έτσι ώστε να μην εμ­φα­νί­ζε­ται είτε στο τα­μείο, είτε στον ηλε­κτρο­νι­κό υπο­λο­γι­στή της τρά­πε­ζας η κα­τά­θε­ση του πα­ρα­πά­νω ποσού των 99.203.600 δρχ.

Τον Σε­πτέμ­βριο του 2000, μετά τη συγ­χώ­νευ­ση της Ιο­νι­κής Τρά­πε­ζας με την Alpha Bank, οι τρα­πε­ζι­κοί υπάλ­λη­λοι εξα­κο­λου­θού­σαν να ερ­γά­ζο­νται με τις πα­ρα­πά­νω ιδιό­τη­τές τους στο ίδιο τρα­πε­ζι­κό κα­τά­στη­μα, το οποίο ανήκε πλέον στην Alpha Bank, στο οποίο ετη­ρεί­το κοι­νός λο­γα­ρια­σμός με συν­δι­καιού­χους τα 3 παι­διά του ήδη θα­νό­ντος επεν­δυ­τή, μο­νί­μους κα­τοί­κους Pisa Ιτα­λί­ας.

Ο εκλι­πών εν­δια­μέ­σως τρα­πε­ζι­κός υπάλ­λη­λος, φέ­ρε­ται να επι­κοι­νώ­νη­σε με τους αδελ­φούς και τους συ­νέ­στη­σε να το­πο­θε­τή­σουν 50.000.000 δρχ. σε προ­θε­σμια­κή κα­τά­θε­ση, ώστε να έχουν με­γα­λύ­τε­ρη από­δο­ση τόκων και εκεί­νοι δέ­χτη­καν και έδω­σαν την εντο­λή από την Ιτα­λία να γίνει ανά­λη­ψη του ποσού των 50.000.000 δρχ. προ­κει­μέ­νου να επεν­δυ­θεί σε προ­θε­σμια­κή κα­τά­θε­ση.

Ακο­λού­θως δε οι δύο τρα­πε­ζι­κοί υπάλ­λη­λοι στις 20-9-2000 φέ­ρο­νται, αφού ανέ­λα­βαν από τον προ­α­να­φε­ρό­με­νο κοινό λο­γα­ρια­σμό το ποσό των 50.000.000 δρχ. ή 146.735,14 ευρώ, εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι το γε­γο­νός ότι οι συν­δι­καιού­χοι του λο­γα­ρια­σμού ήταν μό­νι­μοι κά­τοι­κοι Ιτα­λί­ας και δεν είχαν την δυ­να­τό­τη­τα αμέ­σου ελέγ­χου των τρα­πε­ζι­κών συ­ναλ­λα­γών τους, να το ιδιο­ποι­ή­θη­καν πα­ρά­νο­μα από κοι­νού το πα­ρα­πά­νω ποσό που είχε πε­ριέλ­θει στην κα­το­χή τους. Κα­τη­γο­ρού­νται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι δεν προ­έ­βη­σαν στην προ­θε­σμια­κή κα­τά­θε­ση, όπως όφει­λαν.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη αρ­νεί­ται κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά τα όσα της απο­δί­δο­νται.