ΚΚΕ: Ο πνιγμός του 7χρονου παιδιού αποκαλύπτει με τραγικό τρόπο τη θυσία της ανθρώπινης ζωής στο βωμό των επιχειρηματικών κερδών

Ο πνιγμός του 7χρονου παιδιού σε πισίνα ξενο­δο­χείου της νότιας Ρόδου, φέρνει με τον πιο τραγικό τρόπο στην επι­φά­νεια, για πολ­λο­στή­μά­λι­στα­φο­ρά­αυτό το διά­στημα, την οριακή κατά­σταση στην οποία βρί­σκε­ται το νησί. Μια κατά­σταση που εγκυ­μο­νεί σοβα­ρούς κιν­δύ­νους για κατοί­κους, εργα­ζό­με­νους και επι­σκέ­πτες.

Σχετικά με το συγκε­κρι­μένο περι­στα­τικό, είναι ανάγκη να τονι­στεί ηγνωστή τακτική των μεγα­λο­ξε­νο­δό­χων στην οποία ο ελεγ­κτι­κός μηχα­νι­σμός κλείνει ερμη­τικά τα μάτια. Σύμφωνα με το νόμο κάθε πισίνα πρέπει να έχει εκπαι­δευ­μένο επόπτη ασφα­λείας (ναυα­γο­σώ­στη), για να έχει άδεια λει­τουρ­γίας.Τα περισ­σό­τερα ξενο­δο­χεία, ιδιαί­τερα τα τύπου «Resort» δια­θέ­τουν πολλές πισίνες.Έτσι προ­κει­μέ­νου να γλι­τώ­σουν τα επι­πλέον μερο­κά­ματα, βαφτί­ζουν επόπτες ασφα­λείας εργα­ζό­με­νους δια­φό­ρων τμη­μά­των, φρο­ντί­ζο­ντας να τους εξα­σφα­λί­σουν δίπλωμα ναυα­γο­σώ­στη, για να έχουν τυπικά άδεια. Επι­πλέον, στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις ακόμα και οι κανο­νι­κοί ναυα­γο­σώ­στες είναι επι­φορ­τι­σμέ­νοι με επι­πλέον καθή­κο­ντα. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, την ώρα του τρα­γι­κού περι­στα­τι­κού, ο ναυα­γο­σώ­στης έλειπε γιατί τον έστει­λαν να φέρει πετσέ­τες!

Δεν είναι όμως μόνο οι πισίνες των ξενο­δο­χείων. Αντί­στοιχη είναι η κατά­σταση στις παρα­λίες. Μόλις στις 23 Ιουλίου(!) επα­να­προ­κη­ρύ­χθηκε δια­γω­νι­σμός του Δήμου για 10 ναυα­γο­σώ­στες για ολό­κληρο το νησί! Κι αυτό όταν ήδη ο μακά­βριος κατά­λο­γος των πνιγ­μέ­νων από την αρχή της περιό­δου περι­λαμ­βά­νει: 67χρονο στις 27/5, 80χρονη στις 29/5, ηλι­κιω­μένη στις 13/6 και μόλις την περα­σμένη εβδο­μάδα στις 2/879χρονοστην Κρε­μα­στή. Στοι­χεία μάλιστα όχι πλήρη, αλλά μόνομε μια πρό­χειρη ματιά στα τοπικά ΜΜΕ.

Μια τέτοια επι­κίν­δυνη κατά­σταση όμως λίγο πολύ επι­κρα­τεί σε ότι σχε­τί­ζε­ται με υπο­δο­μές. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από τη σοβαρή φωτιά στο εργο­στά­σιο της ΔΕΗ στη Σορωνή που έβγαλε εκτός λει­τουρ­γίας τις μισές μηχανές του, γλι­τώ­νο­ντας ευτυχώς τα χει­ρό­τερα. Φωτιά που όπως φαί­νε­ται ξέσπασε λόγω του ότι ήταν αδύνατο να γίνει η προ­βλε­πό­μενη συντή­ρηση καθώς όλες οι μηχανές δού­λευαν μόνιμα στο φουλ, για να αντα­πε­ξέλ­θουν στις ανάγκες.

Αντί­στοιχα, χαοτική ήταν η κατά­σταση που δημιουρ­γή­θηκε πρό­σφατα στο αερο­δρό­μιο εξαι­τίας της βλάβης στα μηχα­νο­γρα­φικά συστή­ματα. Πέρα από την ανορ­γα­νω­σιά και το μπαλάκι των ευθυνών, αυτό που έγινε φανερό ήταν οι τρα­γι­κές ελλεί­ψεις, αφού το σύνολο του προ­σω­πι­κού όλων των εται­ρειών βρι­σκό­ταν επί τόπου, ατέ­λειω­τες ώρες, ωστόσο αδυ­να­τούσε να αντα­πε­ξέλ­θει στον όγκο του κόσμου.Οι επι­σκέ­πτες που ξέμει­ναν στη Ρόδο, σε πολλές περι­πτώ­σεις είτε κοι­μού­νταν στο γρασίδι των γεμάτων από τις και­νού­ριες αφίξεις ξενο­δο­χείων, χωρίς καμία υπερ­βολή, είτε στο πάτωμα του αερο­δρο­μίου. Δεν έλειψαν οι λιπο­θυ­μίες, οι οποίες έτσι κι αλλιώς είναι στην ημε­ρή­σια διάταξη χωρίς να υπάρχει ούτε γιατρός, ούτε φαρ­μα­κείο σε ένα αερο­δρό­μιο με πάνω από 5 εκα­τομ­μύ­ρια επι­βά­τες ετησίως. Είναι να ανα­ρω­τιέ­ται κανείς τι θα συμβεί σε μια πραγ­μα­τική κρίση.

Οι οδηγοί των του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων, που αυτό το διά­στημα δίνουν το δικό τους αγώνα για ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες δου­λειάς, δου­λεύ­ουν ως και 20 ώρες. Την ημέρα της κατάρ­ρευ­σης των συστη­μά­των στο αερο­δρό­μιο πολ­λοί­δού­λευαν πάνω από 24 ώρες συνε­χό­μενα. Αντί­στοιχα τα λεω­φο­ρεία της Δημο­τι­κής Συγκοι­νω­νίας, που πλέον δε μετα­φέ­ρουν μόνο τους εργα­ζό­με­νους που πηγαί­νουν για δουλειά, αλλά και τους του­ρί­στες που μέχρι εκεί φτάνει το «βαλά­ντιο» τους, ξεμέ­νουν στους δρόμους, ή παίρ­νουν φωτιά.

Αλλά και μέσα στα ξενο­δο­χεία οι χιλιά­δες εργα­ζό­με­νοι δου­λεύ­ουν με τέτοιου­ςρυθ­μούς που σε καθη­με­ρινή βάση στα επεί­γο­ντα του νοσο­κο­μείου κατα­φτά­νουν κατά δεκάδες περι­πτώ­σεις με αφό­ρη­τους πόνους στη μέση και στα πόδια, εξά­ντλη­σης, λιπο­θυ­μιών, λιγό­τερο ή περισ­σό­τερο σοβαρών εργα­τι­κών ατυ­χη­μά­των (από κοψί­ματα μέχρι κατάγ­ματα). Στο νοσο­κο­μείο φυσικά έρχο­νται αντι­μέ­τω­ποι με τις τερά­στιες ελλεί­ψεις, την πολύωρη αναμονή και ένα προ­σω­πικό εξου­θε­νω­μένο. Το θράσος αφε­ντι­κών και διευ­θυ­ντι­κών στε­λε­χών είναι τέτοιο που σε πολλές περι­πτώ­σεις μετά από μια δυο μέρες ανά­παυ­σης, που για πολλούς μπορεί και να είναι οι μονα­δι­κές όλη τη σαιζόν, τους ζητούν να επι­στρέ­ψουν όπως όπως στα καθή­κο­ντά του­ςγια­τίη δουλειά δε βγαίνει. Όμως τις επό­με­νες μέρες καταρ­ρέ­ουν άλλοι συνά­δελ­φοί τους.

Τα απο­τυ­πώ­ματα αυτής της πολι­τι­κής,που θυσιά­ζει τις ανάγκες των εργα­ζο­μέ­νων, όπως και τα – ανα­γκαία για την ανθρώ­πινη ζωή – έργα στο βωμό του κέρδους και των­μα­τω­μέ­νων­πλε­ο­να­σμά­των, τα βρίσκει κανείς ξεκά­θαρα και στην έλλειψη και την ακα­ταλ­λη­λό­τητα του νερού σε πολλές περιο­χές του νησιού.Τα βρίσκει κανείς στη κατά­σταση των δρόμων όπου καθη­με­ρινά τα τροχαία ατυ­χή­ματα θερί­ζουν ανθρώ­πι­νες ζωές.

Αυτή είναι η πραγ­μα­τική εικόνα που κρύ­βε­ται πίσω από τη βιτρίνα των αφίξεων και των δισε­κα­τομ­μυ­ρίων εσόδων, που έτσι κι αλλιώς κατα­λή­γουν στις γνωστές παρα­φου­σκω­μέ­νες τσέπες. Μπροστά στα κέρδη και τον αντα­γω­νι­σμό η ανθρώ­πινη ζωή δεν κοστί­ζει τίποτα, είναι ανα­λώ­σιμη.

Γι’ αυτό πρέπει να δυνα­μώ­σει η πάλη ενάντια στις πραγ­μα­τι­κές αιτίες αυτής της αφό­ρη­της κατά­στα­σης που βιώνουν καθη­με­ρινά οι εργα­ζό­με­νοι, στην αντι­λαϊκή πολι­τική και το σάπιο σύστημα, που συν­θλί­βει τις λαϊκές ανάγκες για να αυξά­νουν τα κέρδη τους μια χούφτα μονο­πω­λια­κοί όμιλοι.

Ρόδος 9/8/2018