Χρειάστηκε απειλή αποχής για να ανακαλύψει το Υπουργείο ότι το δικαστήριο της Ρόδου βρέχει από μέσα

Για χρόνια οι δικα­στι­κές αίθου­σες της Ρόδου μετα­τρέ­πο­νταν σε λίμνες με την πρώτη βροχή, οι οροφές υπο­χω­ρού­σαν, γραφεία γίνο­νταν απο­θή­κες και σε κάποια ακρο­α­τή­ρια φυλάσ­σο­νταν ακόμη ψηφο­δέλ­τια από παλιές εκλογές σαν αρχειακό μνημείο της εγκα­τά­λει­ψης. Και ενώ το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου και το Πρω­το­δι­κείο Ρόδου τάιζαν κανο­νικά τα ταμεία του ΤΑΧΔΙΚ, οι δια­βε­βαιώ­σεις για εξει­δι­κευ­μένο κλι­μά­κιο και μετε­γκα­τά­σταση έμεναν σταθερά στο επίπεδο της υπό­σχε­σης. Χρειά­στηκε ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου να βάλει προ­θε­σμία 15 ημερών και να απει­λή­σει με αποχή διαρ­κείας για να θυμηθεί ξαφνικά η ηγεσία του Υπουρ­γείου ότι υπάρχει και ένα κτήριο που κιν­δυ­νεύει να πέσει στα κεφάλια δικα­στών, δικη­γό­ρων και πολιτών.

Η λύση ήρθε στη γνωστή συσκευα­σία, μία ευρεία σύσκεψη στο Διοι­κη­τή­ριο και τρεις κατευ­θύν­σεις, νέο Δικα­στικό Μέγαρο, προ­γραμ­μα­τική σύμβαση άμεσης συντή­ρη­σης και αξιο­ποί­ηση του κτηρίου του Κτη­μα­το­λο­γίου. Όλα σωστά δια­τυ­πω­μένα, με τον υπουργό Γεώργιο Φλωρίδη να υπο­γρά­φει και με μια επι­τροπή χωρο­θέ­τη­σης να ανα­λαμ­βά­νει τη συνέ­χεια. Το πραγ­μα­τικό ερώτημα είναι αν αυτή τη φορά οι κατευ­θύν­σεις θα γίνουν τοίχοι και σκεπές, ή αν θα προ­στε­θούν στον ίδιο φάκελο με τις προη­γού­με­νες δεσμεύ­σεις που έμειναν στα λόγια.

Στη Ρόδο πάντως φαί­νε­ται να έμαθαν ότι η δικαιο­σύνη κινεί­ται πιο γρήγορα όταν ακούει τη λέξη αποχή παρά τη λέξη βροχή.