Μητσοτάκης στο Politico: Κάποιοι νομίζουν πως με στρατιωτική ισχύ μπορούν να συνθλίψουν το ανθρώπινο πνεύμα

Μή­νυ­μα προς την Τουρ­κία, χωρίς να την κα­το­νο­μά­ζει, έστει­λε την Πα­ρα­σκευή, μέσω άρ­θρου του στο Politico, ο Kυριά­κος Μη­τσο­τά­κης ενό­ψει της Σύ­νο­δος Κο­ρυ­φής της Δια­δι­κα­σί­ας Συ­νερ­γα­σί­ας Νο­τιο­α­να­το­λι­κής Ευ­ρώ­πης (SEECP) που εκ­κι­νεί στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, αλλά και εν μέσω της κλι­μα­κού­με­νης προ­κλη­τι­κό­τη­τας από την πλευ­ρά της Άγκυ­ρας το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός, ο οποί­ος ανα­φέ­ρε­ται εκτε­νώς στο ζή­τη­μα έντα­ξης των Δυ­τι­κών Βαλ­κα­νί­ων στην Ε.Ε., το­νί­ζει πως «στα Βαλ­κά­νια, όπως και πα­ντού, υπάρ­χουν εχθρι­κοί πα­ρά­γο­ντες που επι­διώ­κουν την υπο­νό­μευ­ση των προ­σπα­θειών μας».

«Έχουν μια αντα­γω­νι­στι­κή αντί­λη­ψη για τον κόσμο και επι­διώ­ξεις που πο­δο­πα­τούν τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα, το κρά­τος δι­καί­ου και τις θε­με­λιώ­δεις ελευ­θε­ρί­ες. Χρη­σι­μο­ποιούν τη γλώσ­σα της μνη­σι­κα­κί­ας, του ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού και της αυ­το­κρα­το­ρι­κής νο­σταλ­γί­ας. Νο­μί­ζουν πως μπο­ρούν να συν­θλί­ψουν το αν­θρώ­πι­νο πνεύ­μα, με τον εκ­φο­βι­σμό και την επί­δει­ξη στρα­τιω­τι­κής ισχύ­ος. Δεν μπο­ρού­με να επι­τρέ­ψου­με να δη­μιουρ­γη­θεί ένα κενό εντός του οποί­ου θα βρουν χώρο να λει­τουρ­γή­σουν τέ­τοιοι πα­ρά­γο­ντες. Έναν χώρο όπου νο­μί­ζουν ότι μπο­ρούν να πε­τύ­χουν», υπο­γραμ­μί­ζει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο κ. Μη­τσο­τά­κης.

Ολό­κλη­ρο το άρθρο του πρω­θυ­πουρ­γού στο Politico:

H ση­με­ρι­νή Σύ­νο­δος Κο­ρυ­φής της Δια­δι­κα­σί­ας Συ­νερ­γα­σί­ας Νο­τιο­α­να­το­λι­κής Ευ­ρώ­πης (SEECP) που διε­ξά­γε­ται στην αρ­χαία πα­ρα­θα­λάσ­σια πόλη της Θεσ­σα­λο­νί­κης, σπου­δαίο κέ­ντρο εμπο­ρί­ου και ιδεών εδώ και πολ­λούς αιώ­νες, έρ­χε­ται σε μία κρί­σι­μη στιγ­μή. Συ­νι­στά μια ευ­και­ρία να συ­να­ντη­θού­με και να ανταλ­λά­ξου­με εις βάθος ιδέες σε επί­πε­δο ηγε­τών και να κά­νου­με έναν απο­λο­γι­σμό για το πού βρι­σκό­μα­στε και τι πρέ­πει να κά­νου­με επει­γό­ντως.

Η Ιστο­ρία μάς δι­δά­σκει ότι υπάρ­χουν πε­ρί­ο­δοι ρα­γδαία επι­τα­χυ­νό­με­νων αλ­λα­γών, οι οποί­ες απαι­τούν άμεση αφύ­πνι­ση. Ο κό­σμος έχει αλ­λά­ξει πολύ τους τε­λευ­ταί­ους μήνες, και ως εκ τού­του βρι­σκό­μα­στε σε μια κα­θο­ρι­στι­κή στιγ­μή -ιδίως για τα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια και την ευ­ρύ­τε­ρη Νο­τιο­α­να­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη.

Είναι και­ρός η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση να ανα­γνω­ρί­σει την υπαρ­ξια­κή ση­μα­σία της εν­σω­μά­τω­σης αυτής της πε­ριο­χής στην Ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­γέ­νεια και να επι­τα­χύ­νει με αυ­το­πε­ποί­θη­ση τα βή­μα­τά της προ­κει­μέ­νου να υλο­ποι­η­θεί αυτό, ξε­κι­νώ­ντας από τα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια.

Μετά την κα­τάρ­ρευ­ση της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης η αντί­λη­ψη που κυ­ριάρ­χη­σε στη Δύση -έκτο­τε απο­δεί­χθη­κε αφε­λής- ήταν ότι η μάχη για τις αξίες και τα ιδα­νι­κά είχε κερ­δη­θεί. Η ιστο­ρία της Ευ­ρώ­πης, που είχε κα­θο­ρι­στεί από βί­αιες συ­γκρού­σεις και τους δύο Πα­γκό­σμιους Πο­λέ­μους, θε­ω­ρή­θη­κε ότι είχε ορι­στι­κά πάρει τον δρόμο της ει­ρή­νης, της ευ­η­με­ρί­ας, της συ­νερ­γα­σί­ας και του κρά­τους δι­καί­ου.

 

Μη­τσο­τά­κης: Ενη­με­ρώ­νει για τις τουρ­κι­κές προ­κλή­σεις τους ηγέ­τες στη Σύ­νο­δο της Θεσ­σα­λο­νί­κης

Ο απρό­κλη­τος, πα­ρά­νο­μος και φρι­κτός πό­λε­μος στην Ου­κρα­νία απο­κά­λυ­ψε με ωμο τρόπο πόσο άστο­χες ήταν τέ­τοιες αντι­λή­ψεις. Μο­λο­νό­τι το τέλος του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου ήταν μια στιγ­μή με­γά­λης ελ­πί­δας και αι­σιο­δο­ξί­ας, ταυ­τό­χρο­να εξέ­θρε­ψε έναν επι­κίν­δυ­νο εφη­συ­χα­σμό. Είναι ο εφη­συ­χα­σμός για τον οποίο τώρα πλη­ρώ­νου­με βαρύ τί­μη­μα και δεν έχου­με το πε­ρι­θώ­ριο να εφη­συ­χά­σου­με ξανά.

Οι ση­με­ρι­νές συ­να­ντή­σεις διε­ξά­γο­νται λι­γό­τε­ρο από δύο εβδο­μά­δες πριν από τη Σύ­νο­δο ΕΕ – Δυ­τι­κών Βαλ­κα­νί­ων στις Βρυ­ξέλ­λες και τη συ­νε­δρί­α­ση του Ευ­ρω­παϊ­κού Συμ­βου­λί­ου, όπου θα μπο­ρού­σαν να λη­φθούν ση­μα­ντι­κές απο­φά­σεις για την πε­ριο­χή και το μέλ­λον της Ένω­σης. Και τα Βαλ­κά­νια, όπως πολ­λές φορές στο πα­ρελ­θόν στην ιστο­ρία τους, βρί­σκο­νται ξανά στην πρώτη γραμ­μή αντα­γω­νι­ζό­με­νων σφαι­ρών επιρ­ρο­ής -απει­λη­τι­κοί κλυ­δω­νι­σμοί γί­νο­νται αι­σθη­τοί κάτω από την επι­φά­νεια.

Είναι, επο­μέ­νως, η ώρα η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση να είναι ει­λι­κρι­νής με τον εαυτό της και με την πε­ριο­χή.

Το 2003, και πάλι στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, η ΕΕ προ­σέ­φε­ρε ένα πο­λι­τι­κό όραμα εν­σω­μά­τω­σης και πρό­τει­νε μια δια­δι­κα­σία που θα οδη­γού­σε στην έντα­ξη των Δυ­τι­κών Βαλ­κα­νί­ων στην Ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­γέ­νεια.

Αλλά στα σχε­δόν 20 χρό­νια που έχουν πε­ρά­σει, η εντα­ξια­κή δια­δι­κα­σία έγινε ολο­έ­να και πιο σύν­θε­τη και απαι­τη­τι­κή και το όραμα θό­λω­σε, ξε­θω­ριά­ζο­ντας στα μάτια των απο­γοη­τευ­μέ­νων και απο­θαρ­ρυ­μέ­νων πο­λι­τών.

Η ΕΕ συ­νε­χί­ζει να μιλά για μια σαφή δέ­σμευ­ση προς τα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια και ανα­μέ­νει την πλήρη εκ­πλή­ρω­ση των με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και των προ­α­παι­του­μέ­νων που έχει θέσει. Ωστό­σο, η πε­ριο­χή των Δυ­τι­κών Βαλ­κα­νί­ων ερ­μη­νεύ­ει την στάση αυτή ως ευ­ρω­παϊ­κή κό­πω­ση όσον αφορά στη διεύ­ρυν­ση και ως διαρ­κή με­τα­τό­πι­ση των στό­χων. Ο πό­λε­μος στην Ου­κρα­νία έκανε πιο έντο­νο το αί­σθη­μα ότι το κέ­ντρο προ­σο­χής της ΕΕ αλ­λά­ζει.

Ανα­λο­γι­ζό­με­νος όλα τα πα­ρα­πά­νω τώρα το 2022, για άλλη μια φορά από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη, όπου θα βρε­θεί και ο Πρό­ε­δρος του Ευ­ρω­παϊ­κού Συμ­βου­λί­ου και ο Γερ­μα­νός Κα­γκε­λά­ριος, μου φαί­νε­ται πως εμείς, ως κράτη-μέλη της Ένω­σης, οφεί­λου­με να κά­νου­με το τολ­μη­ρό αλλά απα­ραί­τη­το βήμα προς την ολο­κλή­ρω­ση του πο­λι­τι­κού ορά­μα­τος του 2003. Και θα πρέ­πει να το κά­νου­με με έναν ου­σια­στι­κό τρόπο τόσο ιστο­ρι­κά όσο και πο­λι­τι­κά, ορί­ζο­ντας επι­τέ­λους μια χει­ρο­πια­στή προ­ο­πτι­κή, με συ­γκε­κρι­μέ­νη προ­θε­σμία για την εκ­πλή­ρω­ση της υπό­σχε­σής μας. Θα πρέ­πει να οι­κο­δο­μή­σου­με την εμπι­στο­σύ­νη πως όταν η ΕΕ θέτει ένα όραμα, έχει την πρό­θε­ση και την ικα­νό­τη­τα να το πραγ­μα­το­ποι­ή­σει.

Θα υπε­ρα­σπι­στώ τα όσα λέω, όχι μόνο ενώ­πιον όσων θα πα­ρα­στούν στη ση­με­ρι­νή Σύ­νο­δο, αλλά και προς άλ­λους ηγέ­τες από ολό­κλη­ρη την ΕΕ, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του καλού μου φίλου, του Προ­έ­δρου της Γαλ­λι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας Emmanuel Macron. Είναι ένας βαθιά σκε­πτό­με­νος άν­θρω­πος αλλά και ένας άν­θρω­πος της δρά­σης, ο οποί­ος έχει ήδη κα­τα­θέ­σει φι­λό­δο­ξες και και­νο­τό­μες ιδέες για το μέλ­λον της Ευ­ρώ­πης, οι οποί­ες θα μπο­ρού­σαν να λει­τουρ­γή­σουν ως έμπνευ­ση για τις δια­βου­λεύ­σεις μας.

Το μή­νυ­μά μου σή­με­ρα είναι ξε­κά­θα­ρο: τη­ρω­ντας τα κρι­τή­ρια που έχουν ορι­στεί ας επι­διώ­ξου­με την έντα­ξη ολό­κλη­ρων των Δυ­τι­κών Βαλ­κα­νί­ων μέχρι το 2033. Πρό­κει­ται για φι­λό­δο­ξο αλλά επι­τεύ­ξι­μο χρο­νο­διά­γραμ­μα. Ήδη έχου­με κα­θυ­στε­ρή­σει πολύ. Και το πρώτο βήμα θα πρέ­πει να είναι η από­φα­ση, σε δύο εβδο­μά­δες στις Βρυ­ξέλ­λες, να ξε­μπλο­κά­ρου­με την πο­ρεία της Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας και της Αλ­βα­νί­ας.

Στρέ­φο­ντας το βλέμ­μα μας στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή, η ΕΕ θα πρέ­πει να απο­δε­χτεί το γε­γο­νός ότι το νέο γε­ω­πο­λι­τι­κό τοπίο έχει επι­βά­λει μια δια­φο­ρε­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα -μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που πε­ρι­λαμ­βά­νει χώρες όπως η Ου­κρα­νία και η Μολ­δα­βία στην προ­ο­πτι­κή της ΕΕ. Αυτό αντι­κα­το­πτρί­ζε­ται και στην Κοινή Δια­κή­ρυ­ξη της Συ­νό­δου που πρό­κει­ται να υιο­θε­τη­θεί σή­με­ρα. Η ΕΕ δεν θα πρέ­πει να το ερ­μη­νεύ­σει ως από­κλι­ση από την εξέ­λι­ξή της αλλά ως ευ­και­ρία με­τα­σχη­μα­τι­σμού.

Κά­νο­ντας έναν απο­λο­γι­σμό, η ΕΕ θα πρέ­πει να είναι πε­ρή­φα­νη για όσα πέ­τυ­χε. Το ευ­ρω­παϊ­κό εγ­χεί­ρη­μα είναι ένα μο­να­δι­κό πεί­ρα­μα που απε­δεί­χθη ο πιο πε­τυ­χη­μέ­νος εγ­γυ­η­τής της ει­ρή­νης, της στα­θε­ρό­τη­τας, της οι­κο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης και της κοι­νω­νι­κής ευ­η­με­ρί­ας στην ήπει­ρο. Αλλά το μέλ­λον δεν πε­ρι­μέ­νει και εμείς δεν μπο­ρού­με να στα­μα­τή­σου­με τον χρόνο. Άλ­λω­στε η ζωή είναι πάνω από όλα εξέ­λι­ξη.

Είναι ξε­κά­θα­ρο ότι οι τόσο βα­θιές αλ­λα­γές στον κόσμο γύρω μας απαι­τούν από την ΕΕ να κάνει άμεσα μια σο­βα­ρή και ει­λι­κρι­νή εσω­τε­ρι­κή συ­ζή­τη­ση για το μέλ­λον της διεύ­ρυν­σης. Και για το πώς και για το πότε. Θα πρέ­πει να σκε­φτού­με και να απο­φα­σί­σου­με το πώς θέ­λου­με να ανα­πτυσ­σό­μα­στε και να εξε­λισ­σό­μα­στε.

Στα Βαλ­κά­νια, όπως και πα­ντού, υπάρ­χουν εχθρι­κοί πα­ρά­γο­ντες που επι­διώ­κουν την υπο­νό­μευ­ση των προ­σπα­θειών μας. Έχουν μια αντα­γω­νι­στι­κή αντί­λη­ψη για τον κόσμο και επι­διώ­ξεις που πο­δο­πα­τούν τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα, το κρά­τος δι­καί­ου και τις θε­με­λιώ­δεις ελευ­θε­ρί­ες. Χρη­σι­μο­ποιούν τη γλώσ­σα της μνη­σι­κα­κί­ας, του ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού και της αυ­το­κρα­το­ρι­κής νο­σταλ­γί­ας. Νο­μί­ζουν πως μπο­ρούν να συν­θλί­ψουν το αν­θρώ­πι­νο πνεύ­μα, με τον εκ­φο­βι­σμό και την επί­δει­ξη στρα­τιω­τι­κής ισχύ­ος. Δεν μπο­ρού­με να επι­τρέ­ψου­με να δη­μιουρ­γη­θεί ένα κενό εντός του οποί­ου θα βρουν χώρο να λει­τουρ­γή­σουν τέ­τοιοι πα­ρά­γο­ντες. Έναν χώρο όπου νο­μί­ζουν ότι μπο­ρούν να πε­τύ­χουν.

Αυτές τις σκέ­ψεις θα πάρω μαζί μου από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη στις Βρυ­ξέλ­λες. Θέλω να πι­στεύω ότι η ΕΕ είναι έτοι­μη να στα­θεί στο ύψος της πρό­κλη­σης για τη δια­μόρ­φω­ση του μέλ­λο­ντος της ηπεί­ρου μας με έναν τρόπο που θα δια­σφα­λί­ζει τη στα­θε­ρό­τη­τα και την ευ­η­με­ρία για τις επό­με­νες γε­νιές. Είναι η στιγ­μή να τη­ρή­σου­με την υπό­σχε­ση της Θεσ­σα­λο­νί­κης.