Mιχάλης Xατζηιωάννου: O αθλητής που έχει αφιερώσει όλα του τα μετάλλια στον Πανορμίτη!

Μι­χά­λη σε ποια ηλι­κία ξε­κί­νη­σες την ενα­σχό­λη­ση με τον στίβο;

Πε­ρί­που από 24 ετών. Είχα κάνει ένα τάμα στον Πα­νορ­μί­τη, έτρε­ξα μια χρο­νιά εκεί και έκανα τά­ξι­μο να τρέχω κάθε χρόνο. Ηταν στον αγώνα δρό­μου «Θυ­σί­ας» που γί­νε­ται κάθε 6 Σε­πτεμ­βρί­ου στη Σύμη, στη δια­δρο­μή του Πα­νορ­μί­τη. Είναι μια δια­δρο­μή σχε­δόν 23 χλμ. Ο αγώ­νας δρό­μου αρ­χι­κά είχε αφε­τη­ρία τον Πα­νορ­μί­τη με τερ­μα­τι­σμό τη Σύμη, αλλά τα τε­λευ­ταία χρό­νια άλ­λα­ξε κα­τεύ­θυν­ση και γί­νε­ται από το Γυαλό προς τον Πα­νορ­μί­τη. Στα 12 μου χρό­νια λοι­πόν δο­κί­μα­σα τις αντο­χές μου, αν μπορώ να τερ­μα­τί­σω. Αρ­χι­κά είχα πάει εκεί ως εθε­λο­ντής για να δίνω νερά στους αθλη­τές και κά­ποια στιγ­μή, βλέ­πο­ντας τους άλ­λους να τρέ­χουν, απο­φά­σι­σα να συμ­με­τέ­χω κι εγώ. Από την επό­με­νη χρο­νιά, έκανα το τά­ξι­μο στον Πα­νορ­μί­τη κι έτσι τώρα κάθε χρόνο κάνω αυτή τη δια­δρο­μή.

Κάπως έτσι, λοι­πόν, ανα­κά­λυ­ψες το τα­λέ­ντο σου;

Όχι… Εγώ ήμουν πο­δο­σφαι­ρι­στής μέχρι και τα 24 μου χρό­νια, ασχέ­τως αν συμ­με­τεί­χα κάθε χρόνο στην δια­δρο­μή του Πα­νορ­μί­τη. Το 2013 ξε­κί­νη­σα να τρέχω σε αγώ­νες και ιδιαί­τε­ρα από τον Νο­έμ­βριο του 2015, που μπήκα σε σωστό πρό­γραμ­μα προ­πό­νη­σης, με την πα­ρό­τρυν­ση της πρω­τα­θλή­τριας Ελ­λά­δας Ρά­νιας Ρε­μπού­λη.

Και πώς πήρες την από­φα­ση να κά­νεις τη στρο­φή προς τον στίβο;

Ετυχε το 2013 να δια­λυ­θεί η ομάδα πο­δο­σφαί­ρου της Σύμης. Και όταν συ­νέ­βη αυτό, σκέ­φτη­κα να ασχο­λη­θώ με τον στίβο γιατί ήθελα να ασχο­λού­μαι με τον αθλη­τι­σμό. Μου είχε πει κι ένα παιδί που έτρε­χε στον αγώνα δρό­μου της Σύμης και με είχε δει, να δο­κι­μά­σω να τρέξω στον μα­ρα­θώ­νιο της Αθή­νας κι έτσι ξε­κί­νη­σαν όλα…

Στον μα­ρα­θώ­νιο της Αθή­νας πότε πήγες για πρώτη φορά;

Τον Νο­έμ­βριο του 2013 πήγα για πρώτη φορά. Βέ­βαια εκεί πήγα με προ­πό­νη­ση πο­δο­σφαί­ρου οπότε μου βγήκε λίγο δύ­σκο­λα, ήταν ζό­ρι­κα. Το 2014 ξε­κί­νη­σα να συμ­με­τέ­χω σε αγώ­νες με δική μου προ­πό­νη­ση αλλά δεν πή­γαι­να καλά, διότι έκανα λάθος προ­πο­νή­σεις. Εκανα προ­πό­νη­ση μόνος μου, χωρίς πρό­γραμ­μα. Όμως, στις 8 Νο­εμ­βρί­ου του 2015, ημέρα της γιορ­τής του Πα­νορ­μί­τη, ήταν ο Μα­ρα­θώ­νιος της Αθή­νας, είχαν συ­μπέ­σει. Εκεί με την πα­ρό­τρυν­ση της Ρά­νιας, που εκτι­μώ και θαυ­μά­ζω πάρα πολύ, μπήκα σε σωστό πρό­γραμ­μα προ­πό­νη­σης και έκτο­τε η πο­ρεία μου είναι συ­νε­χώς ανο­δι­κή.

Η έδρα σου όμως είναι η Σύμη, εκεί μέ­νεις.

Ναι. Ολες οι προ­πο­νή­σεις μου γί­νο­νται εκεί.

Πώς είναι για έναν αθλη­τή με­γά­λων απο­στά­σε­ων να ζει και να προ­πο­νεί­ται σε ένα ακρι­τι­κό νησί όπως είναι η Σύμη;

Οι απο­στά­σεις και οι δια­δρο­μές του νη­σιού, η αλή­θεια είναι ότι δεν βοη­θούν, και μά­λι­στα στους τε­λευ­ταί­ους μήνες λόγω της πλημ­μύ­ρας που είχε πλή­ξει τη Σύμη, δεν έχου­με γή­πε­δο. Αλλά αυτό που χρειά­ζε­ται είναι υπο­μο­νή, θέ­λη­ση και αρ­κε­τό πεί­σμα για να βγουν οι προ­πο­νή­σεις κι αυτά τα δια­θέ­τω, όπου κι αν χρεια­στεί να προ­πο­νη­θώ.

Ποια είναι η διά­κρι­ση που θυ­μά­σαι να σε συ­γκί­νη­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο;

Μέχρι στιγ­μής είναι η νίκη στον Μα­ρα­θώ­νιο της Ρόδου το 2017 και η τε­λευ­ταία συμ­με­το­χή μου στην Ολ­λαν­δία τον πε­ρα­σμέ­νο Οκτώ­βριο. Αλλά αυτό που με συ­γκι­νεί κάθε χρόνο, που μου δίνει δύ­να­μη να συ­νε­χί­σω, είναι ο τερ­μα­τι­σμός μου στο Μο­να­στή­ρι του Πα­νορ­μί­τη… Αυτό το συ­ναί­σθη­μα δεν μπορώ να το πε­ρι­γρά­ψω, οπότε αν έπρε­πε να ξε­χω­ρί­σω μια διά­κρι­ση αυτή είναι ο τερ­μα­τι­σμός κάθε χρόνο στον Πα­νορ­μί­τη.

Ποια είναι η διά­κρι­ση που ονει­ρεύ­ε­σαι;

Αυτή τη στιγ­μή στο μυαλό μου, δεν υπάρ­χει κά­ποια συ­γκε­κρι­μέ­νη διά­κρι­ση. Μέχρι εδώ που έφτα­σα, ακόμα και μετά από έναν τραυ­μα­τι­σμό, νιώθω δι­καιω­μέ­νος. Δεν είναι εύ­κο­λο και να ερ­γά­ζε­σαι και να προ­πο­νεί­σαι ταυ­τό­χρο­να σκλη­ρά, κάθε μέρα. Ερ­γά­ζο­μαι μέχρι το με­ση­μέ­ρι και κάνω προ­πο­νή­σεις μετά. Αν δεν ερ­γα­ζό­μουν θα μπο­ρού­σα να βγάζω και δι­πλές προ­πο­νή­σεις. Προ­σω­πι­κά θέλω να έχω την υγεία μου, όσο έχω την υγεία και την πίστη μου, πι­στεύω ότι θα πάω ακόμα κα­λύ­τε­ρα.

Κα­λύ­πτεις τα έξοδα για τους αγώ­νες από την τσέπη σου;

Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα ναι.

Πάντα, σε κάθε αγώνα επι­κα­λεί­σαι την Σύμη. Είσαι ταυ­τι­σμέ­νος με το νησί σου και αφιε­ρώ­νεις κάθε νίκη σου στον τόπο σου. Μί­λη­σε μας γι αυτό.

Το αγα­πάω το νησί μου και το κου­βα­λάω μαζί μου. Είναι πολ­λοί Συ­μια­κοί που χαί­ρο­νται για τους αγώ­νες που τρέχω κι αυτό μου δίνει ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη δύ­να­μη και χαρά. Μπο­ρεί να μην ξέ­ρουν από αγώ­νες και χρό­νους, αλλά με τον τρόπο τους και με το εν­δια­φέ­ρον τους, νιώθω πως κι εκεί­νοι τρέ­χουν μαζί μου. Ξέ­ρε­τε ποια είναι η δική μου επι­βρά­βευ­ση; Να τρέχω στο δρόμο και το 95% της Σύμης να μου χα­μο­γε­λά­ει! Για­γιά­δες που με βλέ­πουν κα­θη­με­ρι­νά να τρέχω πάνω κάτω, μου λένε «σου έφτια­ξα κέικ έλα όποτε θες να το πά­ρεις», γιατί ξέ­ρουν τον αγώνα που κάνω! Αν­θρω­ποι που μου λένε «όποτε χρεια­στείς κάτι πες μου και θα είμαι δίπλα σου», αθλη­τές που δεν τους έχω δει ποτέ από κοντά και με αγα­πούν σαν αδερ­φό τους! Να επι­στρέ­φω σπίτι μετά από κρύο ή βροχή και οι γο­νείς μου, να μου έχουν αναμ­μέ­νο το θερ­μο­σί­φω­νο! Αλ­λο­δα­πός να μου φω­νά­ζει στο δρόμο της Σύμης «Γεια σου «Μα­ρα­θώ­να»! Να με ρω­τά­νε οι Συ­μια­κοί «πότε ξα­να­τρέ­χου­με αγώνα;» νιώ­θο­ντας ότι τρέ­χουν και αυτοί μαζί μου. Είναι με­γά­λο βάρος να κου­βα­λάς στην πλάτη σου τη Σύμη, νιώθω πε­ρη­φά­νια και συ­γκί­νη­ση, όταν τρέχω και ακούω να φω­νά­ζουν το όνομα του νη­σιού. Και το πιο ση­μα­ντι­κό είναι που νιώθω δίπλα μου τον προ­στά­τη μου, τον Πα­νορ­μί­τη, που ό,τι και να του ζη­τή­σω θα το κάνει. Αυτό το συ­ναί­σθη­μα δεν το αλ­λά­ζω για κα­νέ­ναν και για τί­πο­τα, θα τρέχω και θα αγω­νί­ζο­μαι όσο έχω την υγεία μου. Αυτό μου δίνει ζωή. Ευ­χα­ρι­στώ μέσα από τη καρ­διά μου όσους με στή­ρι­ξαν και με στη­ρί­ζουν.

Από που αντλείς δύ­να­μη;

Τη δύ­να­μη σί­γου­ρα την αντλώ από τον Πα­νορ­μί­τη, γιατί το νιώθω μέσα μου ότι με βοη­θά­ει, ότι με οδη­γεί στους αγώ­νες. Εξάλ­λου όλα μου τα με­τάλ­λια και τα κύ­πελ­λα τα έχω αφιε­ρώ­σει στον Πα­νορ­μί­τη και τα έχω αφή­σει στο Μο­να­στή­ρι. Και κάθε χρόνο, όσα με­τάλ­λια κερ­δί­ζω θα τα αφιε­ρώ­νω εκεί. Ακόμα από το νησί μου παίρ­νω δύ­να­μη, από όσους μου λένε μια καλή κου­βέ­ντα αλλά και από αθλη­τές φί­λους από τη Ρόδο και από την Κω. Με την αγάπη που μου δί­νουν, τους νιώθω σαν αδέλ­φια μου…