ΑΝΕΣ Α.Ε.: Ανεστάλη η εκτέλεση απόφασης για καταβολή 47.765 ευρώ σε πρώην αρχιμηχανικό

• Το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο πι­θα­νο­λό­γη­σε την ευ­δο­κί­μη­ση της έφε­σης της ναυ­τι­λια­κής εται­ρεί­ας, καθώς η εται­ρεία είχε δι­κα­στεί ερή­μην στον πρώτο βαθμό, και διέ­τα­ξε την προ­σω­ρι­νή παύση εκτέ­λε­σης χωρίς εγ­γυο­δο­σία

Ανάσα για την Ανώ­νυ­μη Ναυ­τι­λια­κή Εται­ρεία Σύμης (ΑΝΕΣ Α.Ε.) απο­τε­λεί η υπ’ αριθ­μόν 100/2026 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, που εκ­δό­θη­κε στις 6 Μαΐου 2026 και ανέ­στει­λε την εκτέ­λε­ση πρω­τό­δι­κης από­φα­σης η οποία υπο­χρέ­ω­νε την εται­ρεία να κα­τα­βά­λει σε πρώην ερ­γα­ζό­με­νό της το ποσό των 47.765,22 ευρώ για δε­δου­λευ­μέ­νους μι­σθούς.

Το Εφε­τείο έκρι­νε πως η εται­ρεία δι­καιού­ται προ­στα­σία έως την ορι­στι­κή κρίση επί της έφε­σής της, αφού η πρω­τό­δι­κη από­φα­ση είχε εκ­δο­θεί ερή­μην της.

Η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε με αγωγή που άσκη­σε στις 22 Δε­κεμ­βρί­ου 2022 ο καθ’ ου η αί­τη­ση, κά­τοι­κος Δρα­πε­τσώ­νας, ο οποί­ος είχε προ­σλη­φθεί από την ΑΝΕΣ Α.Ε. δυ­νά­μει σύμ­βα­σης εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου ως αρ­χι­μη­χα­νι­κός σε υπη­ρε­σία ξηράς, με τόπο υπο­γρα­φής της σύμ­βα­σης τη Σύμη.

Με την αγωγή του, η οποία κα­τα­τέ­θη­κε στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, ζη­τού­σε να υπο­χρε­ω­θεί η εται­ρεία να του κα­τα­βά­λει δε­δου­λευ­μέ­νες απο­δο­χές για το διά­στη­μα από τον Σε­πτέμ­βριο του 2019 έως και τον Μάρ­τιο του 2022, ποσό που υπο­λο­γι­ζό­ταν συ­νο­λι­κά στις 47.765,22 ευρώ, με τον νό­μι­μο τόκο από τον χρόνο που ο εκά­στο­τε μη­νιαί­ος μι­σθός κα­τέ­στη απαι­τη­τός.

Η αγωγή αρ­χι­κά είχε προσ­διο­ρι­στεί για συ­ζή­τη­ση στις 5 Δε­κεμ­βρί­ου 2023, ανα­βλή­θη­κε όμως και τε­λι­κά δι­κά­στη­κε στις 18 Μαρ­τί­ου 2025. Κατά τη συ­γκε­κρι­μέ­νη δι­κά­σι­μο, η ναυ­τι­λια­κή εται­ρεία δεν πα­ρα­στά­θη­κε με απο­τέ­λε­σμα να δι­κα­στεί ερή­μην. Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, εξέ­δω­σε την υπ’ αριθ­μόν 567/2025 ορι­στι­κή από­φα­σή του, με την οποία υπο­χρέ­ω­σε την ΑΝΕΣ Α.Ε. να κα­τα­βά­λει στον ενά­γο­ντα το συ­νο­λι­κό ποσό των 47.765,22 ευρώ, ενώ πα­ράλ­λη­λα κή­ρυ­ξε την από­φα­ση προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στή. Η εν λόγω από­φα­ση επι­δό­θη­κε στην εται­ρεία στις 13 Μαρ­τί­ου 2026.

Η εται­ρεία αντέ­δρα­σε άμεσα. Στις 24 Μαρ­τί­ου 2026 άσκη­σε έφεση ενώ­πιον του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, η οποία προσ­διο­ρί­στη­κε για συ­ζή­τη­ση στις 25 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, στις 31 Μαρ­τί­ου 2026, κα­τέ­θε­σε και την κρι­νό­με­νη αί­τη­ση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης. Η συ­ζή­τη­ση της αί­τη­σης πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 24 Απρι­λί­ου 2026.

Την ναυ­τι­λια­κή εται­ρεία εκ­προ­σώ­πη­σε η πλη­ρε­ξού­σια δι­κη­γό­ρος της κ. Χρυ­σού­λα Λιά­σκα.

Ο πυ­ρή­νας της δι­κα­στι­κής κρί­σης

Το Εφε­τείο εστί­α­σε στο γε­γο­νός ότι η εται­ρεία είχε δι­κα­στεί ερή­μην στον πρώτο βαθμό. Σύμ­φω­να με τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 528 ΚΠολΔ, όπως αυτή ισχύ­ει μετά την αντι­κα­τά­στα­σή της από τον νόμο 3994/2011, εφό­σον ασκη­θεί έφεση από διά­δι­κο που δι­κά­στη­κε ερή­μην, η εκ­κα­λου­μέ­νη από­φα­ση εξα­φα­νί­ζε­ται μέσα στα όρια που κα­θο­ρί­ζο­νται από την έφεση και τους πρό­σθε­τους λό­γους της.

Ο εκ­κα­λών δι­καιού­ται έτσι να προ­βά­λει όλους τους ισχυ­ρι­σμούς που μπο­ρού­σε να προ­τεί­νει πρω­το­δί­κως. Με δε­δο­μέ­νο ότι, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», η εται­ρεία αρ­νεί­ται τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά που στη­ρί­ζουν τη βάση της αγω­γής, η άσκη­ση έφε­σης συ­νε­πά­γε­ται ανα­γκα­στι­κά την εξα­φά­νι­ση της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, χωρίς να απαι­τεί­ται να ευ­δο­κι­μή­σει ου­σια­στι­κά κά­ποιος συ­γκε­κρι­μέ­νος λόγος.

Πέραν της πι­θα­νο­λό­γη­σης ευ­δο­κί­μη­σης της έφε­σης, το δι­κα­στή­ριο εξέ­τα­σε και το εν­δε­χό­με­νο πρό­κλη­σης ανε­πα­νόρ­θω­της βλά­βης στην εται­ρεία από την εκτέ­λε­ση. Όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία της υπό­θε­σης, η εκτέ­λε­ση της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης ενεί­χε τον κίν­δυ­νο επι­βο­λής ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης σε βάρος πλοί­ου ιδιο­κτη­σί­ας της ναυ­τι­λια­κής ή κα­τά­σχε­σης των τρα­πε­ζι­κών της λο­γα­ρια­σμών.

Το Εφε­τείο έκρι­νε ότι το εν­δε­χό­με­νο αυτό θα δη­μιουρ­γού­σε ση­μα­ντι­κές δυ­σχέ­ρειες στη λει­τουρ­γία της εται­ρεί­ας, ιδίως κατά την κρί­σι­μη του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο και τους κα­λο­και­ρι­νούς μήνες, οπότε η ομαλή δρα­στη­ριό­τη­τα των πλοί­ων απο­κτά αυ­ξη­μέ­νη οι­κο­νο­μι­κή ση­μα­σία.

Με βάση το σύ­νο­λο των ανω­τέ­ρω, το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου δέ­χθη­κε την αί­τη­ση και διέ­τα­ξε την ανα­στο­λή εκτέ­λε­σης της υπ’ αριθ­μόν 567/2025 ορι­στι­κής από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, μέχρι την έκ­δο­ση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της εκ­κρε­μούς έφε­σης.

Η ανα­στο­λή χο­ρη­γή­θη­κε χωρίς την υπο­χρέ­ω­ση κα­τα­βο­λής εγ­γυο­δο­σί­ας, στοι­χείο που ενι­σχύ­ει τη θέση της εται­ρεί­ας ενό­ψει της επι­κεί­με­νης συ­ζή­τη­σης της έφε­σης τον προ­σε­χή Σε­πτέμ­βριο.