Α-τυπος και υπογραμμός: Ισως

Οι πα­νη­γυ­ρι­σμοί της κυ­βέρ­νη­σης για τα νέα μέτρα, αν δεν είναι σχι­ζο­φρε­νι­κοί, είναι του­λά­χι­στον πα­ρά­λο­γοι.

Η συμ­φω­νία πε­ρι­λαμ­βά­νει μέτρα 3,6 δισ. Η πε­ρι­κο­πή των συ­ντά­ξε­ων και η μεί­ω­ση του αφο­ρο­λό­γη­του, μόνο το κε­φά­λαιο δεν πρό­κει­ται να ακου­μπή­σει. Το βάρος θα το ση­κώ­σουν πάλι οι συ­ντα­ξιού­χοι και οι χα­μη­λό­μι­σθοι. Τα ερώ­τη­μα είναι, αντέ­χουν;

Η με­σαία και η μι­κρο­με­σαία τάξη έχουν λυ­γί­σει από καιρό, οι χα­μη­λό­μι­σθοι και οι χα­μη­λο­συ­ντα­ξιού­χοι υπο­φέ­ρουν, δεν μπο­ρούν να τα βγά­λουν πέρα.

Η προ­κλη­τι­κό­τη­τα της κυ­βέρ­νη­σης, που έχει ακόμα το θρά­σος να μιλά για κρά­τος δι­καί­ου, έχει ξε­πε­ρά­σει κάθε όριο. Ας βγουν οι βου­λευ­τές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στους δρό­μους, όπως έβγαι­ναν κά­πο­τε όταν έστη­ναν λαϊκά δι­κα­στή­ρια σε πλα­τεί­ες, να δουν τι γί­νε­ται γύρω τους. Να ακού­σουν αυτά που έχουν να τους πουν οι πο­λί­τες. Ας πάνε στην λαϊκή αγορά, ας πάνε στην ΔΕΗ, ας πάνε στο ΙΚΑ, ας πάνε στα κα­φε­νεία, ας πάνε στα συσ­σί­τια να μι­λή­σουν για έργα και κρά­τος δι­καί­ου.

Με την ασφά­λεια του μι­σθού του βου­λευ­τή, είναι πολύ εύ­κο­λο να ρη­το­ρεύ­ει κα­νείς και να υπε­ρα­σπί­ζε­ται το έργο μιας κυ­βέρ­νη­σης που «ντρό­πια­σε» την Αρι­στε­ρά.

Ο κό­σμος υπο­φέ­ρει και όποιος δεν μπο­ρεί να το δει ή ανί­κα­νος είναι ή τον εν­δια­φέ­ρει πε­ρισ­σό­τε­ρο η κα­ρέ­κλα από την «αρι­στε­ρή» του συ­νεί­δη­ση.

Ας μην ανα­φερ­θού­με ξανά στις κόκ­κι­νες γραμ­μές και τις κάλ­πι­κες υπο­σχέ­σεις του –κατά λάθος- πρω­θυ­πουρ­γού. Και ο πιο αδαής έχει κα­τα­λά­βει πλέον το μέ­γε­θος της εξα­πά­τη­σης.

Απο­ρί­ας άξιον πα­ρα­μέ­νει πά­ντως, πώς οι θια­σώ­τες της ση­με­ρι­νής κυ­βέρ­νη­σης εξα­κο­λου­θούν να υπε­ρα­σπί­ζο­νται την άθλια πο­λι­τι­κή τους και πώς οι πο­λί­τες σαν απο­χαυ­νω­μέ­νοι ασχο­λού­νται με το Survivor όταν θα έπρε­πε σε κάθε δρόμο και σε κάθε πλα­τεία να γί­νο­νται πο­ρεί­ες και συλ­λα­λη­τή­ρια.

Η απά­ντη­ση για το τι απέ­γι­ναν οι αγα­να­κτι­σμέ­νοι του 2011, δεν έχει δοθεί ακόμα… Ζουν κα­λύ­τε­ρα; Βελ­τιώ­θη­καν οι απο­δο­χές τους; Το κρά­τος τους πα­ρέ­χει κα­λύ­τε­ρες υπη­ρε­σί­ες; Πλη­ρώ­νουν λι­γό­τε­ρα στην εφο­ρία; Βρή­καν ερ­γα­σία; Γλί­τω­σαν τα σπί­τια τους από τις κα­τα­σχέ­σεις; Αυ­ξή­θη­καν οι συ­ντά­ξεις τους; Βελ­τιώ­θη­κε η πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση; Το μέλ­λον των παι­διών τους φα­ντά­ζει κα­λύ­τε­ρο; Είναι ποιο­τι­κό­τε­ρη η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους;

Σύμ­φω­να με τους ερευ­νη­τές, ο μέσος άν­θρω­πος της πλα­τεί­ας ήταν ένας άν­θρω­πος «που αγα­να­κτεί για το αβέ­βαιο μέλ­λον των παι­διών του και την έλ­λει­ψη προ­ο­πτι­κής, για την ανερ­γία και την κακή οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση, για την πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή κα­τά­στα­ση και για την παι­δεία. Θε­ω­ρεί τους πο­λι­τι­κούς κύ­ριους υπεύ­θυ­νους για την κα­τά­στα­ση της χώρας, κα­τα­λο­γί­ζει, όμως, και στον εαυτό του με­ρί­διο ευ­θύ­νης γιατί δεν αντέ­δρα­σε νω­ρί­τε­ρα».

Τι πε­ρι­μέ­νουν λοι­πόν σή­με­ρα για να ξα­να­βγούν στους δρό­μους; Το «ανε­ξάρ­τη­το και ακη­δε­μό­νευ­το» κί­νη­μα των αγα­να­κτι­σμέ­νων προ­φα­νώς έχασε τους «πα­τε­ρού­λη­δες» που το υπο­κι­νού­σαν και που σή­με­ρα είναι βο­λε­μέ­νοι σε όλο το φάσμα του δη­μό­σιου τομέα. Ισως αν  το κί­νη­μα ήταν πραγ­μα­τι­κά ανε­ξάρ­τη­το και ακη­δε­μό­νευ­το, ίσως αν δεν λει­τουρ­γού­σε ως «δού­ρειος ίππος», σή­με­ρα τα πράγ­μα­τα να ήταν δια­φο­ρε­τι­κά. Η δύ­να­μη πα­ρα­μέ­νει στα χέρια των πο­λι­τών, αρκεί να μά­θου­με να την χρη­σι­μο­ποιού­με ενα­ντί­ον τους και όχι να την στρέ­φου­με ενα­ντί­ον μας.