Προκλητικές κατηγορίες Γιαν Φαμπρ κατά Ελλήνων καλλιτεχνών

Από εκεί που μας χρω­στού­σανε, μας πήραν και το βόδι λέει η γνωστή ελλη­νική παροι­μία. Ο Γιαν Φαμπρ έδωσε στη δημο­σιό­τητα επιστολή- απά­ντηση στους Έλληνες καλ­λι­τέ­χνες, σύμφωνα με την οποία φταίνε οι ίδιοι, φταίει το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, ενδε­χο­μέ­νως να φταίει και ο… Χατζη­πε­τρής, αλλά εκείνος δεν φταίει σε τίποτα. Σαν να ήταν κάποιος άλλος που ήρθε να παρου­σιά­σει με έπαρση και αλα­ζο­νία στους ιθα­γε­νείς το αποι­κιο­κρα­τικό του πρό­γραμμα, με ρατσι­στι­κές ποσο­στό­σεις ενα­ντίον των Ελλήνων και με απουσία κάθε κεντρι­κής ιδέας- όπως συμ­βαί­νει με τις «αρπα­χτές».

Μακρο­σκε­λέ­στατη η επι­στολή του κ. Φαμπρ, (και των συνερ­γα­τών του) ο οποίος, ας θυμί­σουμε, παραι­τή­θηκε μέσω… βελ­γι­κής εφημερίδας- και επι­λέ­γουμε μερικά χαρα­κτη­ρι­στικά απο­σπά­σματα.

Πρώτον, ο ίδιος που είχε περι­φρο­νή­σει τους Έλληνες καλ­λι­τέ­χνες και τους είχε εξο­ρί­σει για φέτος από το πρό­γραμμα του Φεστι­βάλ Αθηνών Επι­δαύ­ρου, ενώ τα επόμενα χρόνια θα τους «έπαιζε» με ποσοστό 30% δια­μαρ­τύ­ρε­ται επειδή δεν τον κάλεσαν στην Σφεν­δόνη. Τους εγκαλεί μάλιστα, ότι δεν είχαν «την ευπρέ­πεια» να τους απευ­θύ­νουν απευ­θείας (SIC) τον λόγο, να τους στεί­λουν επι­στολή και γιατί ενήρ­γη­σαν ανώνυμα.

(σ.σ. Οταν συγκε­ντρώ­νο­νται 500 επώ­νυ­μοι καλ­λι­τέ­χνες δεν είναι ανώ­νυ­μοι. Αλλά γιατί να τον καλέ­σουν σε μια συγκέ­ντρωση δια­μαρ­τυ­ρίας, όταν ο ίδιος, από θέση ευθύνης, δεν είχε καμία συνά­ντηση με Έλληνες καλ­λι­τέ­χνες πριν ανα­κοι­νώ­σει το πρό­γραμμά του; Όταν δηλαδή τους αγνόησε επι­δει­κτικά;)

«Είμαστε βαθιά απο­γοη­τευ­μέ­νοι με τον απο­κλει­σμό μας από αυτόν (ή οποιον­δή­ποτε άλλο) διάλογο. Πάνω από όλα, όμως, μας σοκάρει ο χαρα­κτη­ρι­σμός “Persona Non Grata”. Ελπί­ζουμε ότι κανένας καλ­λι­τέ­χνης, πουθενά στον κόσμο, δεν θα χαρα­κτη­ρι­στεί ποτέ “Persona Non Grata”. Αυτή η δήλωση ενα­ντίον οποιου­δή­ποτε καλ­λι­τέ­χνη είναι επι­κίν­δυνη και αντι­δρα­στική – και πλήττει την τέχνη στον ίδιο της τον πυρήνα» γράφει.

(σ.σ. κατά­φερε αυτό που κανείς καλ­λι­τέ­χνης δεν κατά­φερε στον πλανήτη ολό­κληρο. Μάλλον πρέπει να γραφτεί στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.)

Στη συνέ­χεια, βάζει στο κάδρο τον υπουργό Πολι­τι­σμού Αρ. Μπαλτά γρά­φο­ντας: «την  11η Φεβρουα­ρίου 2016 απο­δέ­χθηκα τον ρόλο του καλ­λι­τε­χνι­κού επι­με­λητή του Φεστι­βάλ Αθηνών και Επι­δαύ­ρου. Ο υπουρ­γός Πολι­τι­σμού, κ. Αρι­στεί­δης Μπαλτάς, τόνισε την ανάγκη να ανα­πτυ­χθεί (ή να επα­να­κτη­θεί) το διεθνές κύρος του Φεστι­βάλ ως βήματος για την ανά­δειξη των Ελλήνων καλ­λι­τε­χνών σε όλο τον κόσμο – μια συναρ­πα­στική πρό­κληση που η ομάδα μου κι εγώ με χαρά απο­δε­χθή­καμε.»

(σ.σ.τι σημαί­νει να επα­να­κτη­θεί το διεθνές κύρος του Φεστι­βάλ; Μα αυτό δεν έκανε ο κ. Λούκος;)

«Απο­δέ­χθηκα τη συνερ­γα­σία υπό ορι­σμέ­νους όρους. Σε αντί­θεση με τον προη­γού­μενο καλ­λι­τε­χνικό διευ­θυ­ντή, θα ήμουν καλ­λι­τε­χνι­κός επι­με­λη­τής. Αυτό σημαί­νει ότι θα ήμουν υπεύ­θυ­νος για όλες τις καλ­λι­τε­χνι­κές επι­λο­γές και το συνο­λικό καλ­λι­τε­χνικό όραμα του Φεστι­βάλ. Ήταν αρμο­διό­τητα του υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού ή και του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου του Φεστι­βάλ να παρά­σχει τις απα­ραί­τη­τες παράλ­λη­λες λει­τουρ­γίες ως προς τα μη καλ­λι­τε­χνικά θέματα, όπως τα χρη­μα­το­οι­κο­νο­μικά, τη διεκ­πε­ραί­ωση (logistics), τα τεχνικά και τη διοί­κηση. Απαι­τή­σαμε τον διο­ρι­σμό ενός Έλληνα χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κού  διευ­θυ­ντή που θα είχε τη συνο­λική οικο­νο­μική ευθύνη για το Φεστι­βάλ. Η κα Λιάνα Θεο­δω­ρά­του ορί­στηκε από το υπουρ­γείο ως συντο­νί­στρια του Φεστι­βάλ και εκτε­λε­στική διευ­θύ­ντρια. Υπήρξε ο απευ­θείας σύν­δε­σμός μας και θα θέλαμε να την ευχα­ρι­στή­σουμε για τη συμ­με­τοχή και τη σκληρή της δουλειά.

(σ.σ. Επι­τέ­λους, πρέπει να βγει και να πει ο κ. Μπαλτάς. Γιατί παρα­νό­μησε στο άρθρο του νόμου που μόλις είχε ψηφι­στεί στη Βουλή; Και πώς ορί­στηκε από το υπουρ­γείο  η κ. Θεο­δω­ρά­του εν κρυπτώ ως συντο­νί­στρια και εκτε­λε­στική διευ­θύ­ντρια; Πού είναι η υπουρ­γική απόφαση και σε ποιον νόμο στη­ρί­ζε­ται; Τι πείρα έχει η κ. Θεο­δω­ρά­του σε αυτόν τον τομέα;)

Φυσικά ζητή­θηκε Ελληνας καλ­λι­τε­χνι­κός επι­με­λη­τής, αφού το… Φαμπριανό σύμπαν αγνο­ούσε την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα. «Η ιδέα της πρό­σλη­ψης Έλληνα καλ­λι­τε­χνι­κού επι­με­λητή για αυτή τη χρονιά απορ­ρί­φθηκε από το νέο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο του Φεστι­βάλ λόγω του περιο­ρι­σμέ­νου ενα­πο­μέ­νο­ντος χρόνου. Επι­προ­σθέ­τως, η επι­με­λη­τική μας ομάδα πλη­ρο­φο­ρή­θηκε ότι όλοι οι υπο­ψή­φιοι του 2015 είχαν ενη­με­ρω­θεί και είχαν λάβει σαφείς εξη­γή­σεις για την τρέ­χουσα κατά­σταση.

Μας προ­ξε­νεί τρομερή έκπληξη ότι εκείνο που μάς παρου­σια­ζό­ταν ως “αδύνατο” έγινε ξαφνικά ένα από τα κύρια σημεία του προ­γράμ­μα­τος του νέου καλ­λι­τε­χνι­κού διευ­θυ­ντή κ. Βαγγέλη Θεο­δω­ρό­που­λου.»

(σ.σ.  Είχε έρθει να εφαρ­μό­σει το πρό­γραμμά του με βελ­γι­κές παρα­γω­γές, αλλά δεν ήθελε να πάρει και την ευθύνη για τις δια­μαρ­τυ­ρίες που ήξερε ότι θα ακο­λου­θή­σουν. Αυτή είναι η αλήθεια.)

«Ένας άλλος όρος που θέσαμε αφο­ρούσε τα οικο­νο­μικά. Επι­μεί­ναμε για την άμεση κατα­βολή των αμοιβών των καλ­λι­τε­χνών από την προη­γού­μενη διορ­γά­νωση – και λάβαμε ρητή σχετική δέσμευση. Ζητή­σαμε επίσης για τα επόμενα χρόνια να προ­κα­τα­βάλ­λε­ται το 50% των αμοιβών των καλ­λι­τε­χνών και το υπό­λοιπο 50% να εξο­φλεί­ται μετά την εκδή­λωση.»

(σ.σ. μας τη λέει και για το ότι έχουν μείνει άνθρω­ποι απλή­ρω­τοι από πέρσι. Και έχει δίκιο:!)

Στη συνέ­χεια ανα­φέ­ρε­ται στην «ιδέα της παρου­σί­α­σης του “βελ­γι­κού πνεύ­μα­τος” την πρώτη χρονιά του Φεστι­βάλ, με φωνές δια­φο­ρε­τι­κής αισθη­τι­κής και ήθους που θα αντι­προ­σώ­πευαν το χωνευ­τήρι της Ευρώπης και όλου του κόσμου» Και μετά, θυμάται ότι πρέπει να πει καλά λογάκια για την Ελλάδα, που τον πρό­τεινε:

«Γιατί θα ερχό­μα­σταν στην Ελλάδα και θα δεχό­μα­σταν την επι­μέ­λεια του κεντρι­κού σας Φεστι­βάλ αν δεν σεβό­μα­σταν την κουλ­τούρα και τους καλ­λι­τέ­χνες σας;»

(σ.σ. εσείς ομο­λο­γείτε ότι δεν τα γνω­ρί­ζατε. Πώς σεβό­σα­σταν αυτό που αγνο­είτε;)

«Συχνά αντα­πο­κρι­θή­καμε στην έκκληση των Ελλήνων παρα­γω­γών να προ­σαρ­μό­σουμε τις απαι­τή­σεις μας στις ελλη­νι­κές οικο­νο­μι­κές συν­θή­κες» συνε­χί­ζει. «Εξ άλλου, πολλές φορές προ­τεί­ναμε να δια­τε­θούν φθη­νό­τερα (ή και δωρεάν) θεα­τρικά εισι­τή­ρια σε Έλληνες καλ­λι­τέ­χνες και φοι­τη­τές, ιδίως στους νέους – κάτι που δυστυ­χώς δεν έκαναν πάντοτε δεκτό οι διορ­γα­νω­τές»

(σ.σ. και φιλάν­θρω­πος).

Κατόπιν, ομο­λο­γεί ότι θα μετέ­τρεπε την σκηνή της Οδού Πει­ραιώς σε… μπαρ. Γράφει συγκε­κρι­μένα: «Υπήρχε επίσης το σχέδιο να μετα­μορ­φω­θούν οι εξαι­ρε­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις της Πει­ραιώς 260, η καρδιά του Φεστι­βάλ, σε εικα­στική εγκα­τά­σταση από Έλληνες καλ­λι­τέ­χνες που θα περι­λάμ­βανε μπαρ, εστια­τό­ριο και μια μικρή σκηνή για βελγική και ελλη­νική ποπ, ροκ, κλασική και τζαζ μουσική.» Αλλά, θα παρου­σια­ζό­ταν εκεί και το 24ωρο έργο Mount Olympus στις αρχές Ιουλίου. (Γνωστό και ως «Παλ­λό­μενα πέη»  Ο κ. Φαμπρ θεωρεί πως οι Ελληνες καλ­λι­τέ­χνες δεν γίνεται να στη­ρί­ζουν την οικο­νο­μική τους επι­βί­ωση μόνο σε ένα φεστι­βάλ και πως χρειά­ζο­νται και την κρατική χρη­μα­το­δό­τηση, τις διε­θνείς συμπα­ρα­γω­γές και τη σύμπραξη ιδιω­τι­κού και δημό­σιου τομέα.

(σ.σ. αυτόν περι­μέ­ναμε…)

«Την επομένη της συνέ­ντευ­ξης τύπου τόσο ο πρω­θυ­πουρ­γός κ. Αλέξης Τσίπρας όσο και ο υπουρ­γός Πολι­τι­σμού κ. Αρι­στεί­δης Μπαλτάς μού ζήτησαν να περι­λάβω περισ­σό­τε­ρους Έλληνες καλ­λι­τέ­χνες στο φετινό Φεστι­βάλ. Τους δια­βε­βαί­ωσα ότι θα υπήρχε σημα­ντι­κός αριθμός Ελλήνων καλ­λι­τε­χνών – αλλά με τους δικούς μου καλ­λι­τε­χνι­κούς όρους. Όπως είπα νωρί­τερα, είχα ζητήσει έναν Έλληνα συνε­πι­με­λητή για αυτόν τον σκοπό και λίγο χρόνο σκέψης, καθώς ένα Φεστι­βάλ δεν είναι μηχα­νι­σμός επι­δο­τή­σεων. Τους είπα ότι η επι­μέ­λεια είναι και αυτή μια καλ­λι­τε­χνική πράξη που, σε αντί­θεση με την πολι­τική, γίνεται χωρίς συμ­βι­βα­σμούς.»

(σ.σ. τον πίεσαν ο πρω­θυ­πουρ­γός και ο υπουρ­γός κι εκείνος τους αγνόησε; Για φαντά­σου!)

Η προ­κλη­τική επι­στολή κατα­λή­γει ακόμα πιο προ­κλη­τικά:

«Μη φέρνετε τους εαυτούς σας στην ταπει­νω­τική θέση να ζητάτε από μένα αυτό που ισχυ­ρί­ζε­στε ότι ανήκει σε εσάς. Αντί να επι­τί­θε­στε ενα­ντίον ενός ξένου φιλο­ξε­νού­με­νου που κλήθηκε να επι­με­λη­θεί το Φεστι­βάλ σας, σκε­φτείτε διε­ξο­δικά ποιο είναι το μακρό­πνοο όραμά σας για τον ελλη­νικό πολι­τι­σμό και την πολι­τι­στική πολι­τική. Κάθε θέση χρειά­ζε­ται μια αντί­θεση. Αξιο­ποι­ή­στε την για θετικές δράσεις και φυγή προς τα εμπρός.

Ανοί­ξατε τα στόματά σας σχετικά με τον διο­ρι­σμό και το επι­με­λη­τικό μου πρό­γραμμα – τα ανοί­ξατε δυνατά, με πάθος και όλοι μαζί. Κρα­τή­στε τα ανοιχτά: ας είναι αυτή η αρχή και όχι το τέλος. Αλλά μην ξεχά­σετε να ανοί­ξετε επίσης τα αυτιά και τα μάτια σας».

(σ.σ. δηλαδή, τους λέει ότι έχουν παρω­πί­δες)

liberal.gr