Ακηδία-Η λέξη της εβδομάδας

Έχουμε την αίσθηση μερικές φορές ότι ο κόσμος δια­κα­τέ­χε­ται από ακηδία, έλλειψη ενδια­φέ­ρο­ντος, δηλαδή, για όσα συμ­βαί­νουν. Ίσως η κόπωση, ίσως και η πεποί­θηση ότι δεν αλλά­ζουν εύκολα τα πράγ­ματα οδηγούν τον καθένα μας σε αυτήν την αδρά­νεια. Ἀκηδία η αρχική λέξη και η ανάλυση στα συν­θε­τικά της μας δίνει το ἀ –, το λεγό­μενο στε­ρη­τικό, που μπαίνει μπροστά από το θέμα ενός λεκτι­κού τύπου και κάνει αντί­θετη την σημασία του (πβ φόβος – άφοβος) και κῆδος, φρο­ντίδα. Άρα ακηδία είναι, η αδια­φο­ρία, η αμέλεια, η παρα­μέ­ληση. Κάποτε, συνο­δεύ­ε­ται από παραί­τηση από κάθε εργασία, πνευ­μα­τική κούραση και δυσθυ­μία. Στα παλαιό­τερα κείμενα είχαμε και την ἀκή­δειαν, την αφρο­ντι­σιά θα λέγαμε. Τα επίθετα ἀκηδής και ἀκή­δε­στος χρη­σι­μο­ποιού­νταν πολύ συχνά, για να περι­γρά­ψουν αυτόν που έμενε άταφος και δεν είχε προη­γου­μέ­νως απο­λαύ­σει την περι­ποί­ηση των συγ­γε­νών του ανα­φο­ρικά με την ταφή του. Για παρά­δειγμα, ο Έκτορας, στην ραψωδία Ω της Ιλιάδος, στ. 554, κεῖται ἀκηδής, άφρο­ντις, και δεν έχει λάβει ακόμη τις απα­ραί­τη­τες ταφικές τιμές, μετά τον θάνατό του. Εξάλλου, η φρο­ντίδα του νεκρού ήταν η κηδεία του. Η κηδεία ανά­γε­ται στο ρήμα κήδομαι, που περιε­λάμ­βανε την εθι­μο­τυ­πική τελετή προς τιμήν του νεκρού πριν από την ταφή του

(Με την ετυ­μο­λο­γική βοήθεια του liberal.gr)