Α-τύπος και υπογραμμός: Ζητείται ελπίς….

Ζη­τεί­ται ελπίς… στο γκρί­ζο τοπίο της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μας. Ζη­τεί­ται ελπίς… σε μια κοι­νω­νία θυ­μω­μέ­νη.

Ζη­τεί­ται ελπίς… για να αντι­πα­λέ­ψει τη βία που γι­γα­ντώ­νε­ται, εξα­πλώ­νε­ται, δια­βρώ­νει συ­νει­δή­σεις.

Πρέ­πει λοι­πόν να φτά­σεις στα άκρα για να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σεις ότι ποτέ η βο­ή­θεια δεν έρ­χε­ται εξ ου­ρα­νού, ότι για να έρ­θουν κα­λύ­τε­ρες μέρες πρέ­πει να σπρώ­ξεις κι εσύ, ότι για να βγεις από το αδιέ­ξο­δο πρέ­πει να σκά­ψεις με τα χέρια σου, ότι η πόρτα ανοί­γει από μέσα προς τα έξω.

Πα­ρα­κο­λου­θώ τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες, με αφορ­μή και το προ­σφυ­γι­κό, την κοι­νω­νία (και) της Ρόδου να αυ­το­ορ­γα­νώ­νε­ται, να ανα­θε­ω­ρεί, να προ­σπα­θεί να θε­ρα­πεύ­σει τις πλη­γές της.

Εθε­λο­ντές, άν­θρω­ποι με ευαι­σθη­σί­ες, με ανη­συ­χί­ες, με πε­ρισ­σή αγάπη αυ­το­ορ­γα­νώ­νο­νται για να βοη­θή­σουν όσους έχουν ανά­γκη αφού η «ορ­γα­νω­μέ­νη πο­λι­τεία» κλεί­νει τα μάτια, κλεί­νει τα αυτιά και αδια­φο­ρεί προ­κλη­τι­κά.

Και οι πέντε εθε­λο­ντές έγι­ναν δέκα, οι δέκα εί­κο­σι, οι εί­κο­σι σα­ρά­ντα και ξαφ­νι­κά κάπως έτσι γεν­νή­θη­κε η ελ­πί­δα και σε αυτόν τον τόπο… Γεν­νή­θη­κε η ελ­πί­δα σε συ­μπο­λί­τες μας που από τη μία στιγ­μή στην άλλη από νοι­κο­κυ­ραί­οι έγι­ναν «μη έχο­ντες» μα κρα­τούν ψηλά την αξιο­πρέ­πειά τους, γεν­νή­θη­κε ελ­πί­δα σε εκεί­νους που θέ­λουν να προ­σφέ­ρουν και όσο προ­σφέ­ρουν παίρ­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα απ΄ό­σα δί­νουν γε­μί­ζο­ντας την καρ­διά τους αγάπη, γεν­νή­θη­κε ελ­πί­δα σε όσους έρ­χο­νται σε αυτόν τον ευ­λο­γη­μέ­νο τόπο με την προ­ο­πτι­κή να μπο­ρέ­σουν να ξε­κι­νή­σουν και πάλι τη ζωή τους από το μηδέν.

Οσο απο­ξε­νω­μέ­νοι γί­να­με στην πε­ρί­ο­δο της επί­πλα­στης ευ­μά­ρειας και της κα­τα­να­λω­τι­κής υστε­ρί­ας, τόσο – πλέον – ανα­κα­λύ­πτου­με απο­θέ­μα­τα αν­θρω­πιάς, που έφερε στην επι­φά­νεια το τέλος μιας επο­χής. Επα­να­προσ­διο­ρί­ζο­ντας τις αξίες μας και τις αρχές μας, επα­να­προσ­διο­ρι­ζό­μα­στε οι ίδιοι και επα­να­προσ­διο­ρί­ζε­ται η κοι­νω­νία μας.

Θα μπο­ρού­σε, ίσως, ο επα­να­προσ­διο­ρι­σμός αυτός να γίνει η απαρ­χή για μια πιο δί­καιη, πιο αλ­λη­λέγ­γυα, πιο αν­θρώ­πι­νη κοι­νω­νία; Μα­κριά από οτι­δή­πο­τε φτια­σι­δω­μέ­νο, αμπα­λα­ρι­σμέ­νο, επι­τη­δευ­μέ­νο…;

Δεν γνω­ρί­ζω αν είμαι υπερ­βο­λι­κά αι­σιό­δο­ξη ή ρο­μα­ντι­κή, όμως αυτή η με­τα­στρο­φή της κοι­νω­νί­ας γέν­νη­σε μέσα μου την ελ­πί­δα σε μια πε­ρί­ο­δο που όλα γύρω μου γκρι­ζά­ρουν, γερ­νά­νε, απο­συ­ντί­θε­νται…

Προ­φα­νώς υπάρ­χουν και πα­ρα­φω­νί­ες, οι οποί­ες όμως ευ­τυ­χώς κα­τα­πνί­γο­νται από το κύμα αλ­λη­λεγ­γύ­ης των εθε­λο­ντών που αθό­ρυ­βα, μας πα­ρα­δί­δουν μα­θή­μα­τα αν­θρω­πιάς μα­κριά από οποια­δή­πο­τε πρό­θε­ση αυ­το­προ­βο­λής, αυ­το­δια­φή­μι­σης. Χωρίς να δια­λα­λούν την «πρα­μά­τεια τους» και χωρίς δί­νουν φω­το­γρα­φί­ες τους στη δη­μο­σιό­τη­τα για να «φω­νά­ξουν» την φι­λαν­θρω­πία τους, νο­ο­τρο­πία που καλ­λιερ­γή­θη­κε κι αυτή στην πε­ρί­ο­δο της υπερ­βο­λής και που – ευ­τυ­χώς – εκλεί­πει υπό το βάρος της ου­σια­στι­κής προ­σφο­ράς και της αλή­θειας των αν­θρώ­πων που βά­ζουν σε πρώτο ρόλο το «είναι» κι όχι το «φαί­νε­σθαι».