Conditio sine qua non

Τα “ξύλινα τείχη”, με τις νέας κοπής, “κυριλέ” ομπρέ­λες και ξαπλώ­στρες και τις λογής – λογής κατα­σκευές να δεσπό­ζουν ως “οχυρά” σε παρα­λίες και αιγια­λούς “κρύ­βο­ντας” ελεύ­θε­ρες προ­σβά­σεις στους πολίτες, βρήκαν τελικά τους “πορ­θη­τές” τους. Σε ένα “ξύπνημα” τοπικών κοι­νω­νιών από την αυγου­στιά­τικη και μετε­κλο­γική ραστώνη, ένα κίνημα του “αυτο­νό­η­του” γεν­νή­θηκε απέ­να­ντι σε μοντέλα στρε­βλής ανά­πτυ­ξης, για να υπε­ρα­σπι­στεί ένα βασικό συνταγ­μα­τικό δικαί­ωμα αλλά και την ίδια τη νομι­μό­τητα, που ο εκτε­λε­στι­κός νόμος 4607/2019 προ­βλέ­πει. Την ελεύ­θερη πρό­σβαση σε παρα­λίες και τη χρήση των αιγια­λών που απο­τε­λούν δημόσιο χώρο, που μπορεί, βέβαια να παρα­χω­ρεί­ται με αυστη­ρές δια­τά­ξεις χρήσης και χωρο­θέ­τη­σης αλλά μένο­ντας πάντα κοι­νό­χρη­στος (ΠΕΝΤΕ μέτρα απο την ακτή ελεύ­θερα. Ανώτατη κάλυψη της παρα­λίας: 50%. Υπο­χρε­ω­τική από­σταση της μίας επι­χεί­ρη­σης από την άλλη: 100 μέτρα. Μέγιστη μουσική: 40Db). Το «Κίνημα της Πετσέ­τας» που ξεκί­νησε από την Πάρο, δικαιού­ται να πανη­γυ­ρί­ζει επειδή κατόρ­θωσε να προ­σελ­κύ­σει την προσοχή της εισαγ­γε­λίας του Αρείου Πάγου, η οποία και αντέ­δρασε αμέσως, όπως του­λά­χι­στον δείχνει η εντολή της άρτι διο­ρι­σθεί­σας προϊ­στα­μέ­νης της: «σας υπεν­θυ­μί­ζουμε την με αριθμό 10/4-5-2023 εγκύ­κλιό μας και παρα­κα­λούμε για την πιστή εφαρ­μογή της» .Η εγκύ­κλιος στην οποίαν παρα­πέ­μπει η κ. Γεωργία Αδει­λίνη φέρει την υπο­γραφή του Αντιει­σαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου, Πανα­γιώτη Σ. Πανα­γιω­τό­που­λου, ο οποίος, από τις 4 Μαΐου επι­σή­μαινε ότι «η απρό­σκο­πτη πρό­σβαση στις παρα­λίες είναι conditio sine qua non (σσ: όρος εκ των ων ουκ άνευ)» . Στο κείμενό του ο Αντιει­σαγ­γε­λέας Πανα­γιω­τό­που­λος ξεκα­θα­ρί­ζει ότι « ΄ίδιω­τι­κές παρα­λίες’, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, ο νόμος δεν γνω­ρί­ζει!». Από το 2019, τίποτα κανείς δεν άκουσε και το «τέρας» της ξαπλώ­στρας γιγα­ντώ­θηκε και απειλεί να κατα­βρο­χθί­σει τα ίδια τα νησιά. Σε πολλές περιο­χές της χώρας οι πολίτες δια­μαρ­τύ­ρο­νται και επι­τέ­λους αντι­δρούν για την κοινή λογική που λέει, εφαρ­μό­στε τον νόμο! Ναι τον νόμο που με κυνικό τρόπο απο­κα­λύ­φθηκε ότι δεν ισχύει για όλους. Η «Επα­νά­σταση της Πετσέ­τας» δεν στρέ­φε­ται κατά της υγειούς επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης αλλά απαιτεί σεβασμό στον νόμο, στον δημόσιο χώρο, στα δικαιώ­ματα του πολίτη αλλά κυρίως στη μη αλλοί­ωση της φυσικής ομορ­φιάς του κάθε τόπου. Δεν είναι επα­νά­σταση κατά της οργα­νω­μέ­νης παρα­λίας! Αλλά για μια οργα­νω­μένη παραλία με κανόνες, χωρίς αισχρο­κέρ­δεια και υπε­ρά­ριθ­μες ομπρέ­λες και ξαπλώ­στρες. Πρέπει κάποια στιγμή σ΄αυτήν τη χώρα, ο νόμος να μην είναι περίπου και ο σεβα­σμός στον δημόσιο χώρο να είναι αυτο­νό­η­τος. Και βέβαια το“ποτήρι της οργής” δε θα ξεχεί­λιζε εάν δεν είχαν παρα­δο­θεί τα τελευ­ταία χρόνια παρα­λίες, αλλά και πεζο­δρό­μια, πλα­τείες και λογής λογής δημό­σιοι χώροι στην ανάγκη για μια στρεβλή του­ρι­στική ανά­πτυξη, που ξεχνά όρους όπως η βιω­σι­μό­τητα, η αει­φο­ρία και ο σεβα­σμός των βασικών δικαιω­μά­των τοπικών κοι­νω­νιών. Ελπίδα, το ότι η νέα υπουρ­γός Του­ρι­σμού Όλγα Κεφα­λο­γιάννη φαί­νε­ται να έχει “πιάσει” το κλίμα και μιλά από την πρώτη στιγμή για το στοί­χημα της αει­φο­ρίας και της βιω­σι­μό­τη­τας των τοπικών κοι­νω­νιών. Οψόμεθα.