Το Εφετείο Δωδεκανήσου σφράγισε τη δικαίωση της οικογένειας του 81χρονου που παρασύρθηκε από 2 οχήματα και εγκαταλείφθηκε στην άσφαλτο

• Με την από­φα­ση 145/2026 το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου απέρ­ρι­ψε στο σύ­νο­λό τους τις εφέ­σεις των οδη­γών, των ιδιο­κτη­τών και των ασφα­λι­στι­κών εται­ριών, αλλά και την αντέ­φε­ση της οι­κο­γέ­νειας του θύ­μα­τος, επι­κυ­ρώ­νο­ντας πλή­ρως την πρω­τό­δι­κη κρίση που επι­δί­κα­σε απο­ζη­μιώ­σεις άνω των 200.000 ευρώ συ­νο­λι­κά στους 13 συγ­γε­νείς του άτυ­χου πεζού

Ορι­στι­κό τέλος στη μακρά δι­κα­στι­κή δια­μά­χη που άνοι­ξε το βράδυ της 24ης Νο­εμ­βρί­ου 2020 στην εθνι­κή οδό που συν­δέ­ει τη Ρόδο με τη Λίνδο έβαλε το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου.

Με την από­φα­σή του, που δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 6 Ιου­λί­ου 2026, το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο επι­κύ­ρω­σε σε όλη της την έκτα­ση την από­φα­ση 166/2025 του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, κρί­νο­ντας ότι ορθά κα­τα­λο­γί­στη­κε ευ­θύ­νη και στους 2 οδη­γούς που πα­ρέ­συ­ραν δια­δο­χι­κά τον 81χρονο ημε­δα­πό πεζό, τον εγκα­τέ­λει­ψαν αβο­ή­θη­το και συ­νέ­χι­σαν την πο­ρεία τους.

Η υπό­θε­ση, που είχε συ­γκλο­νί­σει την το­πι­κή κοι­νω­νία, ολο­κλη­ρώ­νε­ται πλέον σε επί­πε­δο ου­σί­ας με πλήρη επι­βε­βαί­ω­ση της πρω­τό­δι­κης κρί­σης, τόσο ως προς τον κα­τα­με­ρι­σμό των ευ­θυ­νών όσο και ως προς το ύψος των επι­δι­κα­σθέ­ντων ποσών.

Το χρο­νι­κό μιας τρα­γω­δί­ας σε 2 πρά­ξεις

Οπως απο­κα­λύ­πτει σή­με­ρα η «δη­μο­κρα­τι­κή», το μοι­ραίο βράδυ, περί ώρα 18:15, ο 81χρο­νος επι­χεί­ρη­σε να δια­σχί­σει κά­θε­τα το οδό­στρω­μα στο ένατο χι­λιό­με­τρο της εθνι­κής οδού, στο ρεύμα προς Ρόδο, σε ση­μείο όπου δεν υπάρ­χει διά­βα­ση πεζών ούτε τε­χνη­τός φω­τι­σμός. Ενώ είχε ήδη δια­νύ­σει το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του πλά­τους της οδού και απεί­χε πε­ρί­που 3 μέτρα από την υπε­ρυ­ψω­μέ­νη δια­χω­ρι­στι­κή νη­σί­δα, κα­τα­λή­φθη­κε από διερ­χό­με­νο επι­βα­τι­κό αυ­το­κί­νη­το που οδη­γού­σε ημε­δα­πός. Το όχημα επέ­πε­σε με το εμπρό­σθιο δεξιό τμήμα του επάνω στον πεζό και τον πα­ρέ­συ­ρε, τραυ­μα­τί­ζο­ντάς τον σο­βα­ρό­τα­τα. Ο οδη­γός, αντί να στα­μα­τή­σει και να προ­σφέ­ρει βο­ή­θεια, απο­μα­κρύν­θη­κε από το ση­μείο, αφή­νο­ντας τον ηλι­κιω­μέ­νο πε­σμέ­νο στο οδό­στρω­μα, και εμ­φα­νί­στη­κε αρ­γό­τε­ρα στις αρχές για να δη­λώ­σει το συμ­βάν.

Η τρα­γω­δία ωστό­σο δεν είχε ολο­κλη­ρω­θεί. Λίγο αρ­γό­τε­ρα, από το ίδιο ση­μείο δι­ήλ­θε δεύ­τε­ρο επι­βα­τι­κό αυ­το­κί­νη­το, το οποίο οδη­γού­σε ημε­δα­πή. Το όχημά της προ­σέ­κρου­σε με το εμπρό­σθιο τμήμα του στο σώμα του ήδη βαριά τραυ­μα­τι­σμέ­νου άνδρα και πέ­ρα­σε από πάνω του, με την οδηγό να συ­νε­χί­ζει και εκεί­νη την πο­ρεία της. Όπως ισχυ­ρί­στη­κε η ίδια, δεν αντι­λή­φθη­κε ότι πέ­ρα­σε επάνω από άν­θρω­πο και μόνο όταν έφθα­σε στην οικία της δια­πί­στω­σε ότι από το μπρο­στι­νό μέρος του αυ­το­κι­νή­του έλει­πε ένα τμήμα και ότι υπήρ­χαν κη­λί­δες αί­μα­τος, οπότε προ­σήλ­θε αυ­το­βού­λως στις αρχές. Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι, όπως προ­έ­κυ­ψε από τη δια­δι­κα­σία, άλλοι οδη­γοί που είχαν διέλ­θει νω­ρί­τε­ρα από το ση­μείο είχαν αντι­λη­φθεί το πε­σμέ­νο σώμα, το απέ­φυ­γαν, στα­μά­τη­σαν και ει­δο­ποί­η­σαν ασθε­νο­φό­ρο και αστυ­νο­μία.

Η ια­τρο­δι­κα­στι­κή εξέ­τα­ση κα­τέ­γρα­ψε ει­κό­να πολ­λα­πλών και βα­ρύ­τα­των κα­κώ­σε­ων σε κρα­νίο, αυ­χέ­να, θώ­ρα­κα και κοι­λία, ενώ δια­πι­στώ­θη­κε ότι η κα­τα­στρο­φι­κή βλάβη του αρι­στε­ρού πνεύ­μο­να προ­ήλ­θε από τη διέ­λευ­ση του δεύ­τε­ρου οχή­μα­τος επάνω από το σώμα. Το δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε ότι ο θά­να­τος του 81χρο­νου επήλ­θε από τον συν­δυα­σμό των χτυ­πη­μά­των που δέ­χθη­κε από τα 2 οχή­μα­τα.

Ισο­με­ρής ευ­θύ­νη των 2 οδη­γών και συ­νυ­παι­τιό­τη­τα 45% του πεζού

Το Εφε­τείο επι­βε­βαί­ω­σε πλή­ρως τον κα­τα­με­ρι­σμό ευ­θυ­νών που είχε κα­θο­ρί­σει το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο. Έκρι­νε ότι αμ­φό­τε­ροι οι οδη­γοί επέ­δει­ξαν αμέ­λεια, καθώς κι­νού­νταν με τα­χύ­τη­τα μεν εντός του επι­τρε­πό­με­νου ορίου, με­γα­λύ­τε­ρη όμως από εκεί­νη που επέ­βαλ­λαν οι συν­θή­κες, δη­λα­δή η νύχτα, η έλ­λει­ψη φω­τι­σμού και η πυκνή κυ­κλο­φο­ρία, χωρίς να έχουν διαρ­κώς τε­τα­μέ­νη την προ­σο­χή τους και χωρίς να δια­τη­ρούν τον πλήρη έλεγ­χο των οχη­μά­των τους. Ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα δό­θη­κε στο γε­γο­νός ότι ο πεζός δεν πε­τά­χτη­κε αιφ­νι­δί­ως στο οδό­στρω­μα, όπως υπο­στή­ρι­ζαν οι ενα­γό­με­νοι, αλλά, όπως προ­έ­κυ­ψε και από βι­ντε­ο­λη­πτι­κό υλικό, το διέ­σχι­ζε κά­θε­τα με κα­νο­νι­κό βη­μα­τι­σμό, έχο­ντας ήδη κα­λύ­ψει το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του πλά­τους του. Επι­βα­ρυ­ντι­κά αξιο­λο­γή­θη­κε και για τους 2 οδη­γούς το ό,τι εγκα­τέ­λει­ψαν το ση­μείο χωρίς να ει­δο­ποι­ή­σουν άμεσα τις αρχές και χωρίς να προ­σφέ­ρουν την ανα­γκαία βο­ή­θεια στον τραυ­μα­τι­σμέ­νο άν­θρω­πο.

Πα­ράλ­λη­λα όμως το δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε και σο­βα­ρό με­ρί­διο ευ­θύ­νης του ίδιου του θύ­μα­τος, το οποίο προσ­διό­ρι­σε σε πο­σο­στό 45%. Όπως έκρι­νε, ο ηλι­κιω­μέ­νος επι­χεί­ρη­σε να δια­σχί­σει οδό τα­χεί­ας κυ­κλο­φο­ρί­ας από ση­μείο χωρίς διά­βα­ση πεζών και χωρίς φω­τει­νή ση­μα­το­δό­τη­ση, εκεί όπου η υπε­ρυ­ψω­μέ­νη νη­σί­δα λει­τουρ­γεί και ως έν­δει­ξη απα­γό­ρευ­σης διέ­λευ­σης πεζών, ενώ, όταν αντι­λή­φθη­κε το πρώτο όχημα να τον πλη­σιά­ζει, συ­νέ­χι­σε την πο­ρεία του προς την απέ­να­ντι πλευ­ρά αντί να οπι­σθο­χω­ρή­σει με ασφά­λεια στη δεξιά λω­ρί­δα, η οποία εκεί­νη τη στιγ­μή ήταν ελεύ­θε­ρη. Η υπαι­τιό­τη­τα των οδη­γών κα­θο­ρί­στη­κε έτσι συ­νο­λι­κά σε πο­σο­στό 55%.

Τα ποσά που επι­δι­κά­στη­καν στην οι­κο­γέ­νεια

Με βάση τον πα­ρα­πά­νω κα­τα­με­ρι­σμό, επι­κυ­ρώ­θη­κε η υπο­χρέ­ω­ση των ενα­γο­μέ­νων, ευ­θυ­νό­με­νων εις ολό­κλη­ρον, να κα­τα­βά­λουν ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ψυ­χι­κής οδύ­νης το ποσό των 30.000 ευρώ σε κα­θε­μία από τις 3 θυ­γα­τέ­ρες και τη σύ­ζυ­γο του θα­νό­ντος και το ποσό των 10.000 ευρώ σε κα­θέ­ναν από τους γα­μπρούς και τα εγ­γό­νια του. Σε έναν εκ των γα­μπρών επι­δι­κά­στη­κε επι­πλέ­ον το ποσό των 738,43 ευρώ για δα­πά­νες κη­δεί­ας, ανε­βά­ζο­ντας το σύ­νο­λο για τον ίδιο στα 10.738,43 ευρώ, ενώ σε μία εκ των θυ­γα­τέ­ρων επι­δι­κά­στη­κε επι­πλέ­ον το ποσό των 1.092 ευρώ για τη δα­πά­νη μαρ­μά­ρι­νης επι­γρα­φής στον τάφο, με το συ­νο­λι­κό ποσό για την ίδια να δια­μορ­φώ­νε­ται στα 31.092 ευρώ. Όλα τα ποσά κα­τα­βάλ­λο­νται με τον νό­μι­μο τόκο υπε­ρη­με­ρί­ας από την επο­μέ­νη της επί­δο­σης της αγω­γής, η οποία είχε ασκη­θεί τον Οκτώ­βριο του 2022 και με την οποία η οι­κο­γέ­νεια είχε αρ­χι­κά διεκ­δι­κή­σει 300.000 ευρώ για κα­θέ­να από τα 13 μέλη της.

Το Εφε­τείο έκρι­νε ότι τα επι­δι­κα­σθέ­ντα ποσά είναι εύ­λο­γα και σύμ­φω­να με την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, απορ­ρί­πτο­ντας τόσο τον ισχυ­ρι­σμό των εκ­κα­λού­ντων ότι είναι υπέρ­με­τρα με­γά­λα όσο και τον αντί­θε­το ισχυ­ρι­σμό της οι­κο­γέ­νειας, που με την αντέ­φε­σή της ζη­τού­σε να γίνει δεκτό το σύ­νο­λο της αγω­γής. Τα δι­κα­στι­κά έξοδα του δεύ­τε­ρου βαθ­μού συμ­ψη­φί­στη­καν με­τα­ξύ των δια­δί­κων λόγω της με­ρι­κής νίκης και ήττας εκά­στης πλευ­ράς.

Οι ισχυ­ρι­σμοί που έπε­σαν στο κενό

Εν­δια­φέ­ρον πα­ρου­σιά­ζει η τύχη σει­ράς ισχυ­ρι­σμών που προ­βλή­θη­καν από την πλευ­ρά των ενα­γο­μέ­νων. Το δι­κα­στή­ριο δεν έλαβε υπόψη το πο­σο­στό οι­νο­πνεύ­μα­τος που εντο­πί­στη­κε στις το­ξι­κο­λο­γι­κές εξε­τά­σεις του θα­νό­ντος, δε­χό­με­νο ότι αυτό εν­δέ­χε­ται να πα­ρή­χθη κατά τη σήψη, δε­δο­μέ­νου του χρό­νου που με­σο­λά­βη­σε από τον θά­να­το έως τη νε­κρο­ψία, και επο­μέ­νως δεν μπο­ρού­σε να απο­δει­χθεί με βε­βαιό­τη­τα ότι υφί­στα­το κατά τον χρόνο του δυ­στυ­χή­μα­τος. Απορ­ρί­φθη­κε επί­σης ως ανα­πό­δει­κτος ο ισχυ­ρι­σμός ότι ο 81χρο­νος έπα­σχε από άνοια, αφού δεν προ­σκο­μί­στη­κε κα­νέ­να σχε­τι­κό ια­τρι­κό έγ­γρα­φο, όπως και η έν­στα­ση συ­νυ­παι­τιό­τη­τας των συγ­γε­νών του λόγω δήθεν πλημ­με­λούς επο­πτεί­ας του ηλι­κιω­μέ­νου, καθώς δεν προ­έ­κυ­ψε καμία ιδιαί­τε­ρη νο­μι­κή υπο­χρέ­ω­σή τους προς τούτο.

Απα­ρά­δε­κτος λόγω αο­ρι­στί­ας κρί­θη­κε εξάλ­λου ο λόγος έφε­σης με τον οποίο οι 2 ασφα­λι­στι­κές εται­ρί­ες ζη­τού­σαν τον πε­ριο­ρι­σμό της ευ­θύ­νης τους έως το ποσό των 1.220.000 ευρώ, καθώς, όπως επι­ση­μαί­νε­ται στην από­φα­ση, δεν προσ­διο­ρί­ζο­νταν συ­γκε­κρι­μέ­να οι δια­τά­ξεις που φέ­ρο­νταν να πα­ρα­βιά­στη­καν ούτε ο τρό­πος της πα­ρα­βί­α­σης. Απορ­ρί­φθη­κε τέλος και ο ισχυ­ρι­σμός ότι δεν έπρε­πε να επι­δι­κα­στούν οι δα­πά­νες για άνθη, στε­φά­νια και την το­πο­θέ­τη­ση μαρ­μά­ρου, με το δι­κα­στή­ριο να δέ­χε­ται ότι πρό­κει­ται για έξοδα ανα­γό­με­να στην ταφή και την τε­λε­τή, ανά­λο­γα προς την κοι­νω­νι­κή θέση του θα­νό­ντος.

Οι συ­νή­γο­ροι των δια­δί­κων

Στη δίκη την οι­κο­γέ­νεια του θύ­μα­τος, ήτοι και τους 13 ενά­γο­ντες, εκ­προ­σώ­πη­σε ο κ. Ιω­άν­νης Κού­κου­λας, ο οποί­ος χει­ρί­στη­κε την υπό­θε­ση τόσο κατά την από­κρου­ση των 2 εφέ­σε­ων όσο και κατά την άσκη­ση της αντέ­φε­σης. Την πλευ­ρά της οδη­γού του δεύ­τε­ρου οχή­μα­τος, της ιδιο­κτή­τριας εται­ρί­ας του και της ασφα­λι­στι­κής εται­ρί­ας που το κά­λυ­πτε εκ­προ­σώ­πη­σε η κ. Δέ­σποι­να Κοκ­κά­ρη, ενώ τον οδηγό του πρώ­του οχή­μα­τος, τον ιδιο­κτή­τη του και την αντί­στοι­χη ασφα­λι­στι­κή εται­ρία εκ­προ­σώ­πη­σε ο κ. Νι­κό­λα­ος Σκορ­δί­λης.