Ποινή φυλάκισης 5 ετών σε μητέρα για ανθρωποκτονία βρέφους από αμέλεια

Σε ποινή φυ­λά­κι­σης 5 ετών με 3ετή ανα­στο­λή κα­τα­δι­κά­στη­κε χθες από το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου μη­τέ­ρα, που κρί­θη­κε ένοχη, χωρίς ελα­φρυ­ντι­κά, αν­θρω­πο­κτο­νί­ας από αμέ­λεια, του βρέ­φους της, ηλι­κί­ας 38 ημε­ρών, εξαι­τί­ας εγκα­τά­λει­ψης και ασι­τί­ας.

Στην κα­τη­γο­ρού­με­νη είχε επι­βλη­θεί πρω­το­δί­κως, ποινή ισό­βιας κά­θειρ­ξης και είχε κα­τα­δι­κα­στεί για αν­θρω­πο­κτο­νία από πρό­θε­ση.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη είχε αφε­θεί ελεύ­θε­ρη με τους πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους της υπο­χρε­ω­τι­κής δια­μο­νής της στην οικία της μη­τέ­ρας της, στο Ασβε­στο­χώ­ρι Θεσ­σα­λο­νί­κης, της εμ­φά­νι­σής της μια φορά στο πρώτο 5νθή­με­ρο κάθε μήνα στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα του τόπου κα­τοι­κί­ας της και της απα­γό­ρευ­σης εξό­δου από τη χώρα, με από­φα­ση του ίδιου δι­κα­στη­ρί­ου σε ικα­νο­ποί­η­ση αι­τή­μα­τος της για την ανα­στο­λή της ποι­νής ισό­βιας κά­θειρ­ξης, που της είχε επι­βλη­θεί.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», την 13:50 ώρα της 19ης Ια­νουα­ρί­ου 2013, το Αστυ­νο­μι­κό Τμήμα Λέρου ενη­με­ρώ­θη­κε από το διευ­θυ­ντή της Παι­δια­τρι­κής Κλι­νι­κής του Κρα­τι­κού Θε­ρα­πευ­τη­ρί­ου Λέρου ότι η μη­τέ­ρα με­τέ­βη στο νο­σο­κο­μείο και με­τέ­φε­ρε το ανή­λι­κο βρέ­φος της, το οποίο είχε γεν­νη­θεί την 16η Δε­κεμ­βρί­ου 2012, που έφερε εν­δεί­ξεις ασι­τί­ας, έλ­λει­ψη κα­θα­ριό­τη­τας και προ­φα­νή απώ­λεια βά­ρους σε σχέση με τη γέν­νη­σή του.

Λόγω της σο­βα­ρό­τη­τας της κα­τά­στα­σής του κρί­θη­κε σκό­πι­μη η με­τα­φο­ρά του σε Νο­σο­κο­μείο της Κρή­της για την πα­ρο­χή πρώ­των βοη­θειών.

Το μωρό ήταν κυα­νω­τι­κό, μωβ. Ηταν πα­γω­μέ­νο και λίγο βρεγ­μέ­να τα ρου­χα­λά­κια του. Ισως είχε βγά­λει λίγα τσίσα. Ήταν κλει­στά τα μα­τά­κια του, με αργές ανα­πνευ­στι­κές κι­νή­σεις, σαν κου­βα­ρά­κι. Έλει­παν τα αντα­να­κλα­στι­κά του θη­λα­σμού.

Προ­έ­κυ­ψε ότι το παιδί ήταν εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο από πολ­λές ημέ­ρες.

Δια­πι­στώ­θη­κε υπο­σι­τι­σμός και πα­ρα­με­λη­μέ­νη υγιει­νή.

Η φυ­σιο­λο­γι­κή τιμή του σω­μα­τι­κού βά­ρους ενός υγιούς νε­ο­γνού με βάρος γέν­νη­σης 3.500 γρ. και ηλι­κία 35 ημε­ρών (ημέρα ει­σα­γω­γής του βρέ­φους) θα έπρε­πε να ήταν 4130γρ αντί 3.400 γρ. που είχε.

Προ­κει­μέ­νου να ερευ­νη­θούν οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σης του βρέ­φους την ίδια μέρα της προ­σέ­λευ­σης της «θο­ρυ­βη­μέ­νης» μη­τέ­ρας στην Παι­δια­τρι­κή Κλι­νι­κή του Θε­ρα­πευ­τη­ρί­ου Λέρου, δό­θη­κε εντο­λή για σύ­ντα­ξη κα­τε­πεί­γου­σας κοι­νω­νι­κής έρευ­νας εκ μέ­ρους της κοι­νω­νι­κής υπη­ρε­σί­ας.

Σύμ­φω­να με την κοι­νω­νι­κή έκ­θε­ση, η πε­ρι­το­ναϊ­κή πε­ριο­χή, τα γεν­νη­τι­κά όρ­γα­να, ο πρω­κτός, η μα­σχα­λιαία πε­ριο­χή και οι πτυ­χές των μηρών και των βου­βώ­νων έφε­ραν σύ­γκα­μα με­γά­λου βαθ­μού και πλη­γές με έντο­νη δυ­σο­σμία η οποία προ­ερ­χό­ταν από την έκ­κρι­ση πύου αλλά και την έκ­κρι­ση σμήγ­μα­τος στη μα­σχα­λιαία πε­ριο­χή μαζί με βρω­μιά, όπως χνού­δια και ούρα, γε­γο­νός που υπο­δή­λω­νε ότι ήταν άπλυ­το.

Το μωρό φό­ρα­γε μία γα­λά­ζια φόρμα και κάλ­τσες, ενώ εσω­τε­ρι­κά φό­ρα­γε ένα φα­νε­λά­κι βρε­φι­κό τα οποία ήταν βρεγ­μέ­να από ούρα. Το δέρμα ήταν αφυ­δα­τω­μέ­νο και αδυ­να­τι­σμέ­νο με έκ­δη­λα τα στοι­χεία αφυ­δά­τω­σης και αδυ­να­μί­ας στον πρω­κτό και στους γλου­τούς του βρέ­φους, ενώ εμ­φα­νές ήταν το οί­δη­μα στα βλέ­φα­ρα, στα άκρα και στον κορμό.

Τα ζω­τι­κά ση­μεία, η κλι­νι­κή ει­κό­να του βρέ­φους και οι ια­τρι­κές εξε­τά­σεις υπο­δή­λω­ναν ότι το βρέ­φος βρι­σκό­ταν σε λή­θαρ­γο και η κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του ήταν εξαι­ρε­τι­κά επεί­γου­σα αλλά και πολύ κρί­σι­μη. Αξιο­ση­μεί­ω­το είναι ότι ακόμη και το μπι­μπε­ρό, του βρέ­φους ήταν βρώ­μι­κο και πιο συ­γκε­κρι­μέ­να η πι­πί­λα του μπι­μπε­ρό όταν σκου­πί­στη­κε με γάζα από το νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό, άφηνε μαύρο ρύπο.

Ανα­φο­ρι­κά με το ποιόν της μη­τέ­ρας γί­νε­ται λόγος για μία νέα και όμορ­φη κο­πέ­λα η οποία δεν εμ­φα­νί­ζει στο πρό­σω­πό της καμία θλίψη, αλλά ούτε και ανη­συ­χία.

Ανέ­φε­ρε ότι τον Ιού­νιο του 2012 γνώ­ρι­σε το σύ­ντρο­φό της και πα­τέ­ρα του παι­διού της, ενώ την ίδια εποχή έμει­νε έγκυος.

Ότι στην Παι­δια­τρι­κή Κλι­νι­κή την 19 Ια­νουα­ρί­ου 2012 από τις 13:00 έως τις 17:30 πε­ρί­που δεν ση­κώ­θη­κε ούτε μία φορά από την κα­ρέ­κλα του χώρου ανα­μο­νής εκτός του χώρου των εξω­τε­ρι­κών ια­τρεί­ων της κλι­νι­κής και ενώ είχε ενη­με­ρω­θεί από το για­τρό για τη σο­βα­ρή κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του βρέ­φους, δεν εμ­φά­νι­σε συ­ναί­σθη­μα, που να θυ­μί­ζει μη­τρι­κή ανη­συ­χία ή αγω­νία ούτε για να δει το μωρό της.

Ση­μειώ­νε­ται ότι η κα­τη­γο­ρού­με­νη πλη­ρο­φό­ρη­σε ψευ­δώς και τον άν­θρω­πο με τον οποίο συ­ζού­σε, λέ­γο­ντάς του ότι το παιδί ήταν δικό του, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ήταν από άλλο πα­τέ­ρα, καρ­πός προη­γού­με­νης σχέ­σης, με άλλο άνδρα.

Επί­σης το ζευ­γά­ρι μαζί με το μωρό πραγ­μα­το­ποιού­σε τα­κτι­κές κοι­νω­νι­κές και ψυ­χα­γω­γι­κές εξό­δους από την πρώτη ημέρα, που επέ­στρε­ψε στο σπίτι τους, μετά την έξοδό τους από το νο­σο­κο­μείο.

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες ερ­γα­ζο­μέ­νων σε χώ­ρους ψυ­χα­γω­γί­ας, όπως κο­σμι­κές κα­φε­τέ­ριες και εστια­τό­ριο, το μωρό έκλαι­γε πάρα πολύ και δεν το σή­κω­ναν διότι θε­ω­ρού­σαν ότι δεν έπρε­πε να το κα­κο­μά­θουν.

Από την κα­τά­θε­ση μάρ­τυ­ρα προ­έ­κυ­ψε ότι οι γο­νείς ασχο­λού­νταν με το «facebook», ενώ ο υπο­τι­θέ­με­νος πα­τέ­ρας κά­πνι­ζε μέσα στο σα­λό­νι. Οταν ξύ­πνη­σε το μωρό και η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη το έφερε στο σα­λό­νι, η μάρ­τυς δια­πί­στω­σε ότι τον Ια­νουά­ριο, στην καρ­διά του χει­μώ­να, η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη φο­ρού­σε στο μωρό ένα κο­ντο­μά­νι­κο φα­νε­λά­κι από μέσα και απ’ έξω ένα φορ­μά­κι ξε­κού­μπω­το με τα χε­ρά­κια απ’ έξω.

Ο συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης της κ. Θ. Λαμ­ψιάς, με την έναρ­ξη της χθε­σι­νής δια­δι­κα­σί­ας υπέ­βα­λε εγ­γρά­φως αυ­το­τε­λείς ισχυ­ρι­σμούς της κα­τη­γο­ρού­με­νης επι­ση­μαί­νο­ντας ότι θα πρέ­πει να με­τα­τρα­πεί η κα­τη­γο­ρία σε αν­θρω­πο­κτο­νία από αμέ­λεια, το­νί­ζο­ντας ότι θα πρέ­πει πε­ραι­τέ­ρω να ερευ­νη­θεί από το δι­κα­στή­ριο αν η κα­τη­γο­ρού­με­νη έπα­σχε από επι­λό­χειο κα­τά­θλι­ψη.

Τό­νι­σε ει­δι­κό­τε­ρα ότι πράγ­μα­τι υφί­στα­ται αμέ­λεια αλλά όχι εν­δε­χό­με­νος δόλος, ζη­τώ­ντας να κρί­νει την εντο­λέα του ένοχη για το πλημ­μέ­λη­μα της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας από αμέ­λεια, ενώ αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι επέρ­ρι­ψε ευ­θύ­νες για την αντι­με­τώ­πι­ση της δια­κο­μι­δής του παι­διού την ημέρα που υπέ­κυ­ψε από ανα­κο­πή σε ια­τρούς του νο­σο­κο­μεί­ου της Λέρου αλλά και στο ΕΚΑΒ.

Πρώ­τος κα­τέ­θε­σε στο δι­κα­στή­ριο παι­δί­α­τρος του νο­σο­κο­μεί­ου της Λέρου, που απέ­δω­σε ευ­θύ­νες για την κα­τά­λη­ξη του βρέ­φους στην μη­τέ­ρα.

Ο πρώην σύ­ντρο­φός της, στην κα­τά­θε­σή του ανα­φέρ­θη­κε στην γνω­ρι­μία του με την κα­τη­γο­ρού­με­νη και στο γε­γο­νός ότι ήταν έγκυος στο παιδί άλλου, εν αγνοία του κι ότι απο­φά­σι­σε να μεί­νει στην σχέση και να αντι­με­τω­πί­σει το παιδί ως δικό του, όπως και η οι­κο­γέ­νειά του.

Επε­σή­μα­νε μά­λι­στα ότι πα­ρεί­χαν όλα τα απα­ραί­τη­τα στο βρέ­φος, που μέχρι την 16η Ια­νουα­ρί­ου, που ο ίδιος ήταν στην οικία, πριν λεί­ψει για δι­ή­με­ρο στην ερ­γα­σία του ως στρα­τιω­τι­κός, η κα­τά­στα­ση του παι­διού ήταν καλή και το μόνο πρό­βλη­μα που αντι­με­τώ­πι­σε ήταν η μη λήψη επαρ­κούς τρο­φής.

Τό­νι­σε ότι είχαν ακο­λου­θή­σει πιστά τις οδη­γί­ες του ια­τρού, όπως αυτές είχαν δοθεί τόσο στην μη­τέ­ρα του όσο και στην σύ­ντρο­φο του, για την αλ­λα­γή του γά­λα­κτος του βρέ­φους ενώ αρ­νή­θη­κε ότι ήταν βρώ­μι­κο και εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο.

Ανά­λο­γη κα­τά­θε­ση έδωσε και ο πα­τέ­ρας του, που εξέ­πλη­ξε όταν ανέ­φε­ρε στο δι­κα­στή­ριο ότι οι γο­νείς της συ­ντρό­φου του παι­διού τον είδαν για πρώτη φορά το βρέ­φος στην κη­δεία του.

Η μη­τέ­ρα της κα­τη­γο­ρού­με­νης δι­καιο­λό­γη­σε το γε­γο­νός σε κα­τά­θε­ση ως μάρ­τυ­ρας υπε­ρά­σπι­σης, που έδωσε, στο ότι αντι­με­τώ­πι­ζε καρ­δια­κά προ­βλή­μα­τα ο σύ­ζυ­γός της και δεν υπήρ­χε συγ­γε­νής για να τον συν­δρά­μει στην Θεσ­σα­λο­νί­κη.

Η ίδια η κα­τη­γο­ρού­με­νη απο­λο­γού­με­νη, με δά­κρυα στα μάτια, τό­νι­σε κατ’ επα­νά­λη­ψη ότι δεν σκό­τω­σε το παιδί επα­να­λαμ­βά­νο­ντας ότι έκανε ό,τι ήταν δυ­να­τόν με τις γνώ­σεις που είχε για να αντι­με­τω­πί­σει το πρό­βλη­μα δια­τρο­φής του ακο­λου­θώ­ντας τις οδη­γί­ες του ια­τρού.