Για την 1η Δεκεμβρίου 2025 προσδιορίστηκε η δίκη στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο για τον φόνο του Γιώργου Καριώτη με κατηγορούμενο τον γιο του

• Η εκδί­καση της έφεσης θα τρέξει παράλ­ληλα με την εκκρεμή αξιο­λό­γηση από την Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου και την υποβολή προ­τά­σεως στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών για τη δικο­γρα­φία περί ληστείας και συνέρ­γειας σε ανθρω­πο­κτο­νία, όπου κεντρικό ρόλο έχει ο 41χρονος συγκα­τη­γο­ρού­με­νος του γιού

Η υπόθεση της δολο­φο­νίας του 75χρονου Γιώργου Καριώτη στη Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου, τον Ιούνιο του 2022, έχει χαρα­χθεί βαθιά στη συλ­λο­γική μνήμη της τοπικής κοι­νω­νίας.

Ο γιος του θύματος, σήμερα 42 ετών, έχει κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ισόβια κάθειρξη, όμως το δικα­στικό σκέλος μόνο κλειστό δεν είναι.

Ορί­στηκε για την 1η Δεκεμ­βρίου 2025 η εκδί­καση της έφεσης από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, ενώ παράλ­ληλα βρί­σκε­ται σε εξέλιξη και η αξιο­λό­γηση από την Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου της νεό­τε­ρης δικο­γρα­φίας για ληστεία και συνέρ­γεια στην ανθρω­πο­κτο­νία, με επί­κε­ντρο έναν 41χρονο ημεδαπό.

Η πορεία και η κατά­ληξη αυτών των παράλ­λη­λων δια­δι­κα­σιών μπορούν να ανα­δια­μορ­φώ­σουν ριζικά το απο­δει­κτικό τοπίο και να επη­ρε­ά­σουν το τελικό απο­τύ­πωμα της δικα­στι­κής αλή­θειας.

Τι δέχθηκε η πρω­τό­δικη απόφαση

Η πρώτη δίκη εκδι­κά­στηκε στο Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Κω και ολο­κλη­ρώ­θηκε στις 13 Μαΐου 2024.

Στο επίπεδο της ουσίας, η κατα­δι­κα­στική κρίση ερεί­δε­ται σε ένα πλέγμα πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών, όπως αντι­φά­σεις του κατη­γο­ρου­μέ­νου ως προς τους χρόνους και τις κινή­σεις του, ευρή­ματα απο­τυ­πω­μά­των σε καίρια σημεία της οικίας, ίχνη αίματος σε αντι­κεί­μενα που συν­δέ­θη­καν μαζί του και απουσία πει­στι­κού άλλοθι.

Τα στοι­χεία αυτά κρί­θη­καν επαρκή για να θεμε­λιώ­σουν την ενοχή και να οδη­γή­σουν στην επιβολή ισόβιας κάθειρ­ξης χωρίς ελα­φρυ­ντικά.

Η πρω­τό­δικη κρίση συνε­κτί­μησε επίσης την ευρύ­τερη αστυ­νο­μική έρευνα, η οποία ήδη από το προ­α­να­κρι­τικό στάδιο είχε εντο­πί­σει ασυ­νέ­πειες στον ισχυ­ρι­σμό ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος απλώς «βρήκε» το θύμα νεκρό και απο­χώ­ρησε.

Στο υλικό περι­γρά­φε­ται ότι τα τηλε­πι­κοι­νω­νιακά δεδο­μένα και οι κατα­γρα­φές από κάμερες έφεραν σε αντί­φαση βασικά σημεία του σενα­ρίου που παρου­σί­ασε ο κατη­γο­ρού­με­νος, ενώ στο μικρο­σκό­πιο τέθηκαν και ίχνη βιο­λο­γι­κού υλικού και απο­τυ­πω­μά­των που ενί­σχυ­σαν την κατη­γο­ρία.

Η νέα δικο­γρα­φία για ληστεία και η ανάδυση του 41χρονου

Η υπόθεση πήρε θεα­μα­τική τροπή στα τέλη Δεκεμ­βρίου 2024, όταν πρώην σύντρο­φος ενός 41χρονου προ­σήλθε αυθόρ­μητα στις αρχές και κατέ­θεσε ότι ο ίδιος της είχε ομο­λο­γή­σει συμ­με­τοχή στο έγκλημα.

Η κατά­θεση αυτή άνοιξε νέο κύκλο εργα­στη­ρια­κών ελέγχων, οι οποίοι ανέ­δει­ξαν βιο­λο­γικό υλικό του 41χρονου σε τρία κρίσιμα σημεία: στην αιμα­το­βαμ­μένη πετσέτα που κάλυπτε το πρόσωπο του θύματος, στον αυτο­σχέ­διο βρόχο που συν­δέ­θηκε με την πρό­κληση του θανάτου και σε σημείο πλησίον του πτώ­μα­τος. Πρό­κει­ται για ταυ­το­ποι­ή­σεις που, σύμφωνα με τους πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες, εδρά­ζο­νται σε εξε­τά­σεις υψηλής ευαι­σθη­σίας με πιθα­νό­τητα λάθους μικρό­τερη του 0,00000000001%, με το σχετικό πόρισμα να παρα­δί­δε­ται τον Απρίλιο 2025.

Με αυτά τα δεδο­μένα, στις 6 Ιουνίου 2025 ο 41χρονος συνε­λή­φθη ως συνερ­γός στην ίδια υπόθεση, γεγονός που πυρο­δό­τησε νέα κύματα ανα­κρι­τι­κών πράξεων και επέφερε την άσκηση νέας δίωξης για ληστεία κατά συναυ­τουρ­γία.

Τι ισχυ­ρί­ζε­ται ο 41χρονος και πώς «δια­βά­ζο­νται» οι εξη­γή­σεις του

Στην ανα­κρι­τική του κατά­θεση, ο 41χρονος παρα­δέ­χε­ται παρου­σία στον χώρο, όμως αρνεί­ται ότι προ­κά­λεσε ο ίδιος τον θάνατο. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι κλήθηκε εκ των υστέρων για να σκη­νο­θε­τη­θεί σκηνικό ληστείας, ότι άγγιξε αντι­κεί­μενα υπό την επήρεια ουσιών και ότι δεν φορούσε γάντια, προ­σπα­θώ­ντας έτσι να εξη­γή­σει την παρου­σία του DNA του στο σχοινί και στην πετσέτα. Επι­πλέον, περι­γρά­φει ένα οικο­νο­μικό κίνητρο «ληστρι­κής» εισβο­λής, επι­κα­λού­με­νος χρέος περίπου 7.500–8.000 ευρώ προς εμπό­ρους ναρ­κω­τι­κών, για την κάλυψη του οποίου, όπως υπο­στη­ρί­ζει, έλαβε αντί­στοιχο ποσό αμέσως μετά το συμβάν.

Τα βιο­γρα­φικά του στοι­χεία, όπως δηλώ­θη­καν επι­σή­μως, σκια­γρα­φούν πρόσωπο με δύσκο­λες κοι­νω­νι­κές παρα­μέ­τρους: διαμονή με τη μητέρα του στα Κοσκι­νού, περι­στα­σιακή απα­σχό­ληση ως μπο­για­τζής, λήψη επι­δό­μα­τος για ψυχια­τρι­κούς λόγους και απο­μά­κρυνση από την επι­μέ­λεια των ανή­λι­κων τέκνων του. Παράλ­ληλα, κατα­γρά­φο­νται αντι­φα­τι­κές δηλώ­σεις του για το αν έχει ομο­λο­γή­σει ανθρω­πο­κτο­νία σε τρίτους, άλλοτε ως «αστεϊ­σμό», άλλοτε με ανα­φο­ρές σε πιέσεις και προ­σω­πικά προ­βλή­ματα.

Η μάρ­τυ­ρας και οι βαριές καταγ­γε­λίες

Η κατά­θεση της 47χρονης πρώην συντρό­φου του 41χρονου λει­τουρ­γεί ως κατα­λύ­της της νέας προ­α­νά­κρι­σης. Σύμφωνα με όσα κατέ­θεσε, δεν περιο­ρί­στηκε να μιλήσει για συμ­με­τοχή του στην υπόθεση Καριώτη, αλλά ανα­φέρ­θηκε και σε ένα δεύτερο, άσχετο φόνο, με θύμα γυναίκα που φέρεται να είχε εμπλέ­ξει εκείνος ως συνεργό. Οι ισχυ­ρι­σμοί της απο­τέ­λε­σαν αφε­τη­ρία για την εντα­τι­κο­ποί­ηση των εργα­στη­ρια­κών ελέγχων που έδειξαν το DNA του 41χρονου σε κρίσιμα τεκ­μή­ρια.

Η υπε­ρά­σπιση του γιου: «Σκευω­ρία» και «αναι­μικά» απο­δει­κτικά για ληστεία

Ο κατα­δι­κα­σθείς γιος, μέσω του συνη­γό­ρου του κ. Δήμου Μουτάφη, επι­μέ­νει ότι η νέα δικο­γρα­φία για ληστεία πατάει σχεδόν απο­κλει­στικά στην απο­λο­γία ενός ανα­ξιό­πι­στου προ­σώ­που με βεβα­ρη­μένο ποινικό υπό­βα­θρο και ότι κανένα δικό του γενε­τικό ίχνος δεν εντο­πί­στηκε στον τόπο του εγκλή­μα­τος. Επι­κα­λεί­ται δε τα στίγ­ματα κινητής τηλε­φω­νίας για να αντι­κρού­σει τον ισχυ­ρι­σμό περί κρί­σι­μης τηλε­φω­νι­κής επι­κοι­νω­νίας με τον 41χρονο τη νύχτα του εγκλή­μα­τος. Αμφι­σβη­τεί ακόμη την ύπαρξη «προ­ϊ­ό­ντων ληστείας», σημειώ­νο­ντας ότι ο πατέρας του δεν είχε μεγάλα χρη­μα­τικά ποσά και ότι, σε κάθε περί­πτωση, ο ίδιος δεν θα επέλεγε να ληστέ­ψει ενώ ο πατέρας του βρι­σκό­ταν εντός της οικίας του.

Η γραμμή υπε­ρά­σπι­σης χαρα­κτη­ρί­ζει τη νέα δίωξη «προ­έ­κταση της σκευω­ρίας», επι­μέ­νο­ντας ότι ο 41χρονος άλλαξε στάση μόνον όταν ήρθαν στο φως τα δικά του γενε­τικά ευρή­ματα, ενώ αντι­τεί­νει ότι η οικο­γέ­νεια είχε εξ αρχής εκφρά­σει υποψίες σε βάρος του 41χρονου για παλαιό­τερη κλοπή από τον 75χρονο.

Πώς συνα­ντιού­νται Εφετείο και νέα δικο­γρα­φία

Η προσ­διο­ρι­σμένη για την 1η Δεκεμ­βρίου 2025 δίκη στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου θα επα­νε­ξε­τά­σει από μηδε­νική βάση, σε γεγο­νότα και σε δίκαιο, την πρω­τό­δικη κρίση της ανθρω­πο­κτο­νίας.

Η «δεύτερη ανά­γνωση» της υπό­θε­σης θα λάβει χώρα ενώ εκκρε­μεί η αξιο­λό­γηση της νεό­τε­ρης δικο­γρα­φίας ληστείας/συνέρ­γειας, την οποία χει­ρί­ζε­ται η Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου πριν την υποβολή προ­τά­σεως στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών.

Το σκέλος της ληστείας εδρά­ζε­ται σε δύο στρώ­σεις απο­δει­κτι­κού υλικού: αφενός στην κατά­θεση της 47χρονης, αφε­τέ­ρου στην απο­λο­γία του 41χρονου. Η πρώτη πλευρά μιλά για αφαί­ρεση χρη­μά­των και απειλές σιωπής, περι­γρά­φο­ντας με λεπτο­μέ­ρειες τον τρόπο που «στήθηκε» η σκηνή γύρω από το θύμα. Η δεύτερη πλευρά επι­χει­ρεί να ντύσει με «λογι­στική» την παρου­σία του 41χρονου στον χώρο, προ­σά­πτο­ντας στον συγκα­τη­γο­ρού­μενό του ρόλο οργα­νωτή μιας ληστρι­κής ιδέας που θα εξο­φλούσε χρέη προς εμπό­ρους ναρ­κω­τι­κών.

Στο πρα­κτικό επίπεδο, ο 41χρονος τοπο­θε­τεί τον εαυτό του στον χώρο και την ώρα, παρα­δέ­χε­ται χει­ρι­σμούς επί κρί­σι­μων τεκ­μη­ρίων (σχοινί, πετσέτα), ανα­γνω­ρί­ζει ότι δεν έλαβε μέτρα για να μην αφήσει βιο­λο­γικό υλικό και επι­κα­λεί­ται μειω­μένη συνεί­δηση λόγω ουσιών. Το κρίσιμο ερώτημα πλέον για τα δικα­στή­ρια είναι αν αυτά τα στοι­χεία αρκούν όχι μόνο για να στοι­χειο­θε­τή­σουν ληστεία ως αυτο­τελή αξιό­ποινη πράξη, αλλά και για να «δέσουν» νομικά τη συνέρ­γεια στην ανθρω­πο­κτο­νία, σε συνά­φεια με το ευρύ­τερο απο­δει­κτικό υλικό της κύριας υπό­θε­σης.

Οι αντιρ­ρή­σεις της υπε­ρά­σπι­σης απέ­να­ντι στο DNA

Κεντρι­κός άξονας της υπε­ρά­σπι­σης του γιου είναι η αμφι­σβή­τηση ότι τα γενε­τικά ευρή­ματα «δεί­χνουν» προς αυτόν. Επι­ση­μαί­νε­ται ότι κανένα δικό του DNA δεν βρέθηκε σε κρίσιμα τεκ­μή­ρια, ενώ, αντί­θετα, το βιο­λο­γικό υλικό του 41χρονου ταυ­το­ποι­ή­θηκε σε σημεία που συν­δέ­ο­νται με την πρό­κληση του θανάτου. Υπο­γραμ­μί­ζε­ται ακόμη ότι η τεχνο­λο­γία κινητής τηλε­φω­νίας δεν επι­βε­βαιώ­νει τηλε­φω­νική συνεν­νό­ηση για «καθά­ρι­σμα» του χώρου, κατά τον χρόνο που ο 41χρονος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι του τηλε­φώ­νησε.

Απέ­να­ντι σε αυτά, η δικο­γρα­φία περι­γρά­φει ένα ισχυρό εργα­στη­ριακό απο­τύ­πωμα του 41χρονου, προϊόν εργα­σιών υψηλής ευαι­σθη­σίας και δειγ­μα­το­λη­ψιών που ελέγ­χθη­καν και δια­σταυ­ρώ­θη­καν με ανε­ξάρ­τητο εργα­στή­ριο, με ελά­χι­στο στα­τι­στικό περι­θώ­ριο λάθους. Το πώς θα σταθ­μι­στεί απο­δει­κτικά αυτό το υλικό έναντι των ισχυ­ρι­σμών για «σκη­νο­θε­σία» μετά τον θάνατο, απο­τε­λεί «κλειδί» της δεύ­τε­ρης δίκης.

Τα δια­κυ­βεύ­ματα της δεύ­τε­ρης δίκης

Στο Εφετείο θα τεθούν τέσ­σε­ρις μεγάλες «ζυγα­ριές» απο­δεί­ξεων:

Πρώτον, η επα­να­ξιο­λό­γηση της πρω­τό­δι­κης εικόνας των αντι­φά­σεων, των απο­τυ­πω­μά­των και των χρο­νι­κών δια­δρο­μών του κατα­δι­κα­σθέ­ντος.

Δεύ­τε­ρον, η απο­δει­κτική ισχύς του DNA του 41χρονου σε σχέση με τον δικό του ισχυ­ρι­σμό περί «μετα­γε­νέ­στε­ρης σκη­νο­θε­σίας», υπό την επήρεια ουσιών.

Τρίτον, η αξιο­πι­στία της 47χρονης και η συσχέ­τισή της με τα αντι­κει­με­νικά εργα­στη­ριακά δεδο­μένα.

Τέταρ­τον, η νομική επάρ­κεια των ενδεί­ξεων για ληστεία, ως προς αντι­κει­με­νικά στοι­χεία (ύπαρξη χρη­μά­των, προ­ϊ­ό­ντα κλοπής) και υπο­κει­με­νικά στοι­χεία (κοινός σχε­δια­σμός, συνα­πό­φαση, συν­δρομή), σε ένα πλαίσιο όπου η υπε­ρά­σπιση του γιου αντι­τεί­νει ότι «κανένα προϊόν ληστείας» δεν έχει βρεθεί και ότι ο ισχυ­ρι­σμός για «κίτρινη τσάντα» είναι ανα­πα­ρα­γωγή δημο­σιευ­μά­των.

Η δίκη της 1ης Δεκεμ­βρίου 2025 δεν είναι απλώς ο δεύ­τε­ρος γύρος μιας πολύ­κρο­της υπό­θε­σης· είναι η στιγμή που δύο παράλ­λη­λες ροές, η εφε­τειακή επα­νε­κτί­μηση της ανθρω­πο­κτο­νίας και η εξέλιξη της δικο­γρα­φίας για ληστεία/συνέρ­γεια, θα συνα­ντη­θούν.

Η στάθ­μιση της απο­δει­κτι­κής ύλης, ο τρόπος που θα «δια­βα­στούν» τα εργα­στη­ριακά ευρή­ματα δίπλα στις κατα­θέ­σεις και η ανα­μέ­τρηση με τους ισχυ­ρι­σμούς των κατη­γο­ρου­μέ­νων θα καθο­ρί­σουν αν η πρω­τό­δικη εικόνα θα επι­βε­βαιω­θεί ή θα ανα­τρα­πεί.