Μητσοτάκης: Ευχαριστώ όσους συνέβαλαν στην αντιπυρική περίοδο

Τις ευ­χα­ρι­στί­ες του σε όλους όσοι συ­νέ­βα­λαν απο­φα­σι­στι­κά στην αντι­πυ­ρι­κή πε­ρί­ο­δο εξέ­φρα­σε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης.

Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης έδωσε το «παρών» σε εκ­δή­λω­ση που ορ­γά­νω­σε το υπουρ­γείο Κλι­μα­τι­κής Κρί­σης και Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας στη Θεσ­σα­λο­νί­κη.

«Βρι­σκό­μα­στε εδώ για να σας πω προ­σω­πι­κά ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ για τις μάχες που δώ­σα­τε στο πεδίο έως σή­με­ρα, στο πιο θερμό κα­λο­καί­ρι το οποίο έχει κα­τα­γρα­φεί τα τε­λευ­ταία 40 χρό­νια, με την κλι­μα­τι­κή κρίση πια να είναι πα­ρού­σα, με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρες φω­τιές από πέ­ρυ­σι» είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Μη­τσο­τά­κης για αντι­πυ­ρι­κή πε­ρί­ο­δο: Φέτος έγινε πολύ σο­βα­ρή προ­σπά­θεια

«Φέτος έγινε μια πολύ σο­βα­ρή προ­σπά­θεια. Μέχρι σή­με­ρα ο μέσος όρος των κα­μέ­νων στρεμ­μά­των, πα­ρό­τι εί­χα­με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρες πυρ­κα­γιές και πολύ χει­ρό­τε­ρες συν­θή­κες, είναι σχε­δόν 30% μι­κρό­τε­ρος από το μέσο όρο των τε­λευ­ταί­ων 20 ετών και αυτό το οφεί­λου­με σε εσάς.

»Θα προ­χω­ρή­σου­με μαζί δυ­να­τά, θα κά­νου­με τον απο­λο­γι­σμό στο τέλος της αντι­πυ­ρι­κής πε­ριό­δου, θα μά­θου­με και από τα λάθη μας, γιατί κάθε χρο­νιά πρέ­πει να γι­νό­μα­στε κα­λύ­τε­ροι, αλλά πι­στεύω πραγ­μα­τι­κά ότι το νερό έχει μπει στο αυ­λά­κι και αυτό οφεί­λε­ται σε εσάς» ση­μεί­ω­σε ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός έκανε ξε­χω­ρι­στή ανα­φο­ρά στους εθε­λο­ντές και εξήρε το έργο τους.

Χαι­ρε­τι­σμός του Πρω­θυ­πουρ­γού Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη σε εκ­δή­λω­ση του Υπουρ­γεί­ου Κλι­μα­τι­κής Κρί­σης και Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας στη Θεσ­σα­λο­νί­κη

Αγα­πη­τά στε­λέ­χη του Πυ­ρο­σβε­στι­κού Σώ­μα­τος, αγα­πη­τά στε­λέ­χη της Αυ­το­διοί­κη­σης, κύ­ριοι Πε­ρι­φε­ρειάρ­χες, κύ­ριοι Δή­μαρ­χοι, αγα­πη­τοί εθε­λο­ντές, φίλες και φίλοι,

Βρι­σκό­μα­στε σή­με­ρα εδώ λίγο πριν εγκαι­νια­στεί η Διε­θνής Έκ­θε­ση Θεσ­σα­λο­νί­κης, σε μία όμορ­φη, πολύ ζεστή σύ­να­ξη, πρώτα και πάνω απ΄ όλα, για να σας πούμε, για να σας πω προ­σω­πι­κά, ένα με­γά­λο «ευ­χα­ρι­στώ» για τις μάχες που δώ­σα­τε στο πεδίο έως σή­με­ρα. Στο πιο θερμό κα­λο­καί­ρι το οποίο έχει κα­τα­γρα­φεί τα τε­λευ­ταία 40 χρό­νια, με την κλι­μα­τι­κή κρίση πια να είναι πα­ρού­σα, με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρες φω­τιές από πέ­ρυ­σι.

Με φω­τιές, όπως είπε ο Υπουρ­γός, με δια­φο­ρε­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: πε­ρισ­σό­τε­ρες φω­τιές στη Βό­ρεια Ελ­λά­δα, πε­ρισ­σό­τε­ρες φω­τιές σε δάση τα οποία στο πα­ρελ­θόν θε­ω­ρού­σα­με ότι δεν είναι τόσο επιρ­ρε­πή σε πυρ­κα­γιές, πε­ρισ­σό­τε­ρες φω­τιές από κε­ραυ­νούς σε υψηλά υψό­με­τρα, εκεί που πρέ­πει κα­νείς να σκαρ­φα­λώ­σει σε βουνά, που δεν υπάρ­χουν συχνά δρό­μοι για να φτά­σει κα­νείς.

Κι όμως, πα­ρό­τι η αντι­πυ­ρι­κή πε­ρί­ο­δος ακόμα δεν έχει τε­λειώ­σει και ξέ­ρου­με ότι έχου­με πολλή δου­λειά ακόμα μπρο­στά μας, θα πρέ­πει να επι­ση­μά­νου­με ότι φέτος έγινε μια πολύ σο­βα­ρή προ­σπά­θεια και μέχρι σή­με­ρα ο μέσος όρος των κα­μέ­νων στρεμ­μά­των, πα­ρό­τι εί­χα­με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρες πυρ­κα­γιές και πολύ χει­ρό­τε­ρες συν­θή­κες, είναι σχε­δόν 30% μι­κρό­τε­ρος από τον μέσο όρο των τε­λευ­ταί­ων εί­κο­σι ετών.

Κι αυτό το οφεί­λου­με σε εσάς και θέλω πραγ­μα­τι­κά να σας πω ένα με­γά­λο «ευ­χα­ρι­στώ». Σας αξί­ζει το πιο θερμό χει­ρο­κρό­τη­μα, διότι ξέ­ρου­με πόσο δύ­σκο­λες είναι οι κα­θη­με­ρι­νές μάχες τις οποί­ες πρέ­πει να δώ­σε­τε.

Και ξέρω και ξέ­ρου­με πόσο πολύ μπο­ρεί όλοι μας να στε­να­χω­ριό­μα­στε όταν από τις 4.000 φω­τιές οι οποί­ες ελέγ­χθη­καν γρή­γο­ρα, μπο­ρεί να ξε­φύ­γει μία. Και ναι, ξέ­φυ­γε μία στην Ατ­τι­κή, μια φωτιά που έκανε με­γά­λη ζημιά.

Εν­δε­χο­μέ­νως στη συ­νεί­δη­ση του κό­σμου να πι­στεύ­ουν κά­ποιοι ότι δεν άλ­λα­ξε τί­πο­τα φέτος και να αδι­κή­σουν τη με­γά­λη προ­σπά­θεια που κά­να­με όχι εμείς, που κά­να­τε εσείς.

Γιατί, πράγ­μα­τι, πολλά έχουν αλ­λά­ξει στο δόγμα της πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας και κυ­ρί­ως της αντι­με­τώ­πι­σης των πυρ­κα­γιών, ξε­κι­νώ­ντας από πρω­το­φα­νείς δρά­σεις πρό­λη­ψης, κα­θα­ρι­σμούς των δασών. Θα μας το επι­βε­βαιώ­σουν και οι φίλοι μας οι δα­σάρ­χες: ποτέ δεν είχαν δια­τε­θεί τέ­τοια ποσά όπως δια­τέ­θη­καν από τα τρία προ­γράμ­μα­τα AntiNero, για να κα­θα­ρί­σου­με δάση, για να ανοί­ξου­με νέες αντι­πυ­ρι­κές ζώνες, να κα­θα­ρί­σου­με τις υφι­στά­με­νες αντι­πυ­ρι­κές, να κα­θα­ρί­σου­με τους δα­σι­κούς δρό­μους.

Και να κά­νου­με κάτι άλλο πάρα πολύ ση­μα­ντι­κό, το οποίο απο­δει­κνύ­ει ότι η κοι­νω­νία τε­λι­κά έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να συ­στρα­τευ­θεί μαζί μας σε αυτή τη με­γά­λη συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια, γιατί είναι συλ­λο­γι­κή, αφορά τον κα­θέ­να και την κα­θε­μία ξε­χω­ρι­στά και το κρά­τος πρώτα και πάνω απ΄ όλα: κα­θα­ρι­σμοί των οι­κο­πέ­δων.

Πα­ρα­πά­νω από 800.000 κα­θα­ρι­σμοί οι­κο­πέ­δων έγι­ναν φέτος και, παρά τις όποιες δυ­σκο­λί­ες, του χρό­νου θα γί­νου­με κα­λύ­τε­ροι, θα μα­ζέ­ψου­με πιο γρή­γο­ρα τα κλα­διά και τα ξερά χόρτα τα οποία μα­ζεύ­τη­καν από τους Δή­μους. Ήταν αυτό το οποίο όλοι οι ει­δι­κοί μάς είπαν ότι μας βο­ή­θη­σε πολύ όταν οι φω­τιές έφτα­ναν σε ζώνες κοντά στον αστι­κό ιστό.

Είναι ίσως η κα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη αυτής της αί­σθη­σης συλ­λο­γι­κό­τη­τας που πρέ­πει να απο­κτή­σει όλη η κοι­νω­νία για την αντι­με­τώ­πι­ση της κλι­μα­τι­κής κρί­σης.

Κά­να­με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα, λοι­πόν, στον τομέα της πρό­λη­ψης, κά­να­με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα στον τομέα της αντι­με­τώ­πι­σης της φω­τιάς. Νο­μί­ζω ότι όλοι δια­πί­στω­σαν την τε­ρά­στια ση­μα­σία των drones, σύγ­χρο­νων τε­χνο­λο­γιών στον γρή­γο­ρο εντο­πι­σμό των εστιών, την πρα­κτι­κή πια της πρώ­της προ­σβο­λής, ελι­κό­πτε­ρα και αε­ρο­πλά­να τα οποία πε­τού­σαν έμ­φορ­τα τις δύ­σκο­λες μέρες, για να μπο­ρούν να πα­ρεμ­βαί­νουν όσο το δυ­να­τόν πιο σύ­ντο­μα σε μια φωτιά.

Νο­μί­ζω ότι αυτή είναι και η γε­νι­κό­τε­ρη ει­κό­να όλων των πο­λι­τών, πάλι, το­νί­ζω, με την εξαί­ρε­ση της πολύ δύ­σκο­λης φω­τιάς στην Ατ­τι­κή. Αν σας ρω­τού­σα­με πριν από τις 10 Αυ­γού­στου, ποια είναι η ει­κό­να την οποία θα εί­χα­τε για τον τρόπο με τον οποίο αντι­με­τω­πί­ζα­με τις φω­τιές, πι­στεύω ότι όλοι θα λέ­γα­νε -και σωστά- ότι «το κρά­τος ήταν εκεί, τα ενα­έ­ρια ήταν εκεί, τα στε­λέ­χη της πυ­ρο­σβε­στι­κής ήταν εκεί, με κα­λύ­τε­ρη διά­τα­ξη δυ­νά­με­ων».

Τα παι­διά της ΕΜΟΔΕ, θέλω να τους πω ένα ξε­χω­ρι­στό «ευ­χα­ρι­στώ». Είναι τα παι­διά τα οποία μπαί­νουν μέσα στη φωτιά. Ένα νέο Σώμα το οποίο δη­μιουρ­γή­θη­κε εξ αρχής με νέα παι­διά, με άλλη τε­χνο­γνω­σία, το οποίο αντι­με­τω­πί­ζει πια τη φωτιά μέσα στο δάσος, δεν την πε­ρι­μέ­νου­με απλώς να έρθει στο δρόμο. Όλες αυτές είναι κα­τα­κτή­σεις.

Δεν ανα­φέ­ρο­μαι στο «112», το οποίο έχει σώσει πάρα πολ­λές ζωές, γιατί πρώτη και πάνω απ’ όλα βα­σι­κή υπο­χρέ­ω­ση του κρά­τους είναι η προ­στα­σία της αν­θρώ­πι­νης ζωής.

Και βέ­βαια, με πολ­λές επεν­δύ­σεις οι οποί­ες έρ­χο­νται ακόμα, διότι η κλι­μα­τι­κή κρίση είναι μαζί μας. Τα πράγ­μα­τα δεν θα γί­νουν κα­λύ­τε­ρα, μάλ­λον θα γί­νουν χει­ρό­τε­ρα και όπως τα πράγ­μα­τα θα γί­νο­νται χει­ρό­τε­ρα, εμείς πρέ­πει να βελ­τιω­νό­μα­στε διαρ­κώς.

Ναι, δα­πα­νού­με πα­ρα­πά­νω από 2 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ σε υπο­δο­μές Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας. Το πρό­γραμ­μα το οποίο ξε­κί­νη­σε ο Νίκος Χαρ­δα­λιάς, το υλο­ποιεί τώρα ο Βα­σί­λης Κι­κί­λιας.

Και­νούρ­για αε­ρο­σκά­φη. Ήμουν ο πρώ­τος ο οποί­ος κι­νη­το­ποί­η­σα την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση στην ανά­γκη να πάμε συλ­λο­γι­κά ως Ευ­ρώ­πη και να πεί­σου­με τους Κα­να­δούς ότι πρέ­πει να ξα­να­βά­λουν  μπρο­στά τη γραμ­μή πα­ρα­γω­γής των νέων Canadair, των 515, διότι δεν αρ­κού­σε μόνο η πα­ραγ­γε­λία της Ελ­λά­δας για να γίνει αυτή η δου­λειά. Τα κα­τα­φέ­ρα­με και θα πα­ρα­λά­βου­με εμείς πρώ­τοι τα νέα Canadair για να αντι­κα­τα­στή­σου­με τα κα­τα­πο­νη­μέ­να παλιά Canadair 215, τα οποία ακόμα πε­τά­νε χάρη στις φι­λό­τι­μες προ­σπά­θειες όχι μόνο των πι­λό­των, αλλά και των μη­χα­νι­κών.

Θα απο­κτή­σου­με νέα ελι­κό­πτε­ρα, πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα οχή­μα­τα, νέες τε­χνο­λο­γί­ες. Έχου­με αντι­λη­φθεί πόσο ση­μα­ντι­κή είναι η τε­χνο­λο­γία και η κα­τα­νό­η­ση του τρό­που με τον οποίο μπο­ρού­με να εντο­πί­ζου­με τις πυρ­κα­γιές. Όλα αυτά -επι­χει­ρη­σια­κά κέ­ντρα, πε­ρι­φε­ρεια­κά επι­χει­ρη­σια­κά κέ­ντρα- και πολλά ακόμα, τα οποία υλο­ποιού­με μέσα από το πρό­γραμ­μα «ΑΙΓΙΣ».

Και βέ­βαια να πω και κάτι τε­λευ­ταίο: ναι, και η απο­κα­τά­στα­ση έχει τη δική της ξε­χω­ρι­στή ση­μα­σία, η τα­χύ­τη­τα με την οποία κι­νού­μα­στε. Ήδη γνω­ρί­ζε­τε πολύ καλά όσοι μπο­ρεί να έρ­χε­στε από τον Έβρο ή από τις πε­ριο­χές της Ατ­τι­κής, πόσο επι­τυ­χη­μέ­νος ήταν ο θε­σμός των ανα­δό­χων ανα­δα­σώ­σε­ων. Ήδη από τώρα έχου­με τους πρώ­τους ανα­δό­χους, λίγες εβδο­μά­δες μετά τη φωτιά της Πε­ντέ­λης, για τις πρώ­τες απο­κα­τα­στά­σεις οι οποί­ες θα γί­νουν.

Και τη στή­ρι­ξη, βέ­βαια, την οποία πα­ρέ­χου­με σε κάθε το­πι­κή κοι­νω­νία η οποία έχει πλη­γεί από την πυρ­κα­γιά. Θα βρε­θού­με πριν το τέλος του μήνα στον Έβρο να μι­λή­σου­με για την επό­με­νη μέρα του Έβρου μετά την κα­τα­στρο­φι­κή, τη με­γα­λύ­τε­ρη στην Ευ­ρώ­πη πυρ­κα­γιά την οποία αντι­με­τω­πί­σα­με πέρσι στον Έβρο και στο δάσος της Δα­διάς.

Οπότε δεν θέλω να μα­κρη­γο­ρή­σω, γιατί ο απο­λο­γι­σμός θα γίνει στα τέλη Οκτω­βρί­ου και θέλω πάντα να είμαι συ­γκρα­τη­μέ­νος γιατί ξέρω ότι έχου­με ακόμα δύ­σκο­λες μέρες μπρο­στά μας.

Θα κλεί­σω όπως ξε­κί­νη­σα. Τί­πο­τα από όλα αυτά για τα οποία σας μί­λη­σα δεν θα μπο­ρού­σε να γίνει χωρίς τους αν­θρώ­πους στο πεδίο.

Και ένα ξε­χω­ρι­στό «ευ­χα­ρι­στώ» στους εθε­λο­ντές μας. Αξί­ζουν το πιο θερμό χει­ρο­κρό­τη­μα. Είναι αυτοί οι οποί­οι θυ­σιά­ζουν τον ελεύ­θε­ρο χρόνο τους χωρίς καμία απο­λα­βή, σε πολύ κα­λύ­τε­ρη συ­νερ­γα­σία, οφεί­λω να το το­νί­σω, γιατί μία από τις με­γά­λες επι­τυ­χί­ες μας είναι ότι έχου­με πια κα­λύ­τε­ρο συ­ντο­νι­σμό.

Οι δα­σι­κές υπη­ρε­σί­ες, οι οποί­ες στο πα­ρελ­θόν ήταν κάπου χα­μέ­νες στις απο­κε­ντρω­μέ­νες διοι­κή­σεις, τώρα υπά­γο­νται πια στο Υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και κά­θο­νται στο ίδιο τρα­πέ­ζι μαζί με τους πυ­ρο­σβέ­στες, μαζί με τους εθε­λο­ντές, μαζί με τους πι­λό­τους μας, μαζί με τις Ένο­πλες Δυ­νά­μεις, οι οποί­ες και αυτές βοη­θούν στις δύ­σκο­λες μέρες τις οποί­ες έπρε­πε να δια­χει­ρι­στού­με.

Αλλά για τους εθε­λο­ντές θέλω να πω πραγ­μα­τι­κά ότι σας αξί­ζει το πιο με­γά­λο «ευ­χα­ρι­στώ». Αυ­ξά­νο­νται οι αριθ­μοί των εθε­λο­ντών και θα αυ­ξη­θούν και άλλο και αυτό θα σας έλεγα ότι είναι η κα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη ότι πια αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ως κοι­νω­νία ότι το κρά­τος τε­λι­κά εί­μα­στε όλοι μας. Δεν υπάρ­χει ένα κρά­τος απο­μο­νω­μέ­νο, το οποίο δεν ταυ­τί­ζε­ται και δεν τέ­μνε­ται με την ίδια την κοι­νω­νία.

Θα προ­χω­ρή­σου­με, λοι­πόν, μαζί δυ­να­τά. Θα κά­νου­με τον απο­λο­γι­σμό μας στο τέλος της αντι­πυ­ρι­κής. Θα μά­θου­με και από τα λάθη μας, διότι κάθε χρο­νιά πρέ­πει να γι­νό­μα­στε κα­λύ­τε­ροι, αλλά πι­στεύω πραγ­μα­τι­κά ότι το νερό έχει μπει στο αυ­λά­κι και αυτό οφεί­λε­ται σε εσάς.

Σας ευ­χα­ρι­στώ πάρα πολύ και εύ­χο­μαι σε όλες και σε όλους καλή δύ­να­μη και να τε­λειώ­σει καλά η αντι­πυ­ρι­κή πε­ρί­ο­δος.

Πηγή: vradini.gr