Βουλή: Σοβαρές ενστάσεις της Επιστημονικής Επιτροπής για τα τεκμήρια στους Επαγγελματίες

«Υπάρχει προ­βλη­μα­τι­σμός κατά πόσο η βάση προσ­διο­ρι­σμού για το τεκ­μή­ριο συμ­βα­δί­ζει με τις απο­φά­σεις του ΣτΕ που έκρινε ότι οι μισθω­τοί και οι μη μισθω­τοί τελούν υπό «ουσιω­δώς δια­φο­ρε­τι­κές συν­θή­κες απα­σχο­λή­σεως και παρα­γω­γής εισο­δή­μα­τος».

Σοβαρές ενστά­σεις δια­τυ­πώ­νει η Επι­στη­μο­νική Επι­τροπή της Βουλής στο νομο­σχέ­διο για την φορο­λό­γηση των ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών.  «Οι μισθω­τοί και οι μη μισθω­τοί τελούν υπό «ουσιω­δώς δια­φο­ρε­τι­κές συν­θή­κες απα­σχο­λή­σεως και παρα­γω­γής εισο­δή­μα­τος», επι­ση­μαί­νει, συνε­χί­ζο­ντας:

Το Σύνταγμα δεν απο­κλείει τη θέσπιση, κατά τρόπο γενικό και απρό­σωπο, τεκ­μη­ρίων προς σύλληψη της φορο­δια­φυ­γής, υπό την προ­ϋ­πό­θεση όμως ότι τα τεκ­μή­ρια αντα­πο­κρί­νο­νται στα δεδο­μένα της κοινής πείρας και ότι είναι μαχητά.

Δεν υπάρχει ανά­πτυξη των εμπει­ρι­κών δεδο­μέ­νων στα οποία βασί­σθηκε η καταρ­χήν ταύτιση του ελά­χι­στου εισο­δή­μα­τος των αυτο­τε­λώς απα­σχο­λού­με­νων προ­σώ­πων και των ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών με τον νομο­θε­τη­μένο κατώ­τατο μισθό ή τις απο­δο­χές του υψη­λό­τερα αμει­βό­με­νου απα­σχο­λού­με­νου υπαλ­λή­λου κάθε υπο­χρέου.

Συνε­χί­ζει υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι «υπάρχει προ­βλη­μα­τι­σμός κατά πόσο η βάση προσ­διο­ρι­σμού για το τεκ­μή­ριο συμ­βα­δί­ζει με τις απο­φά­σεις του ΣτΕ που έκρινε ότι οι μισθω­τοί και οι μη μισθω­τοί τελούν υπό «ουσιω­δώς δια­φο­ρε­τι­κές συν­θή­κες απα­σχο­λή­σεως και παρα­γω­γής εισο­δή­μα­τος».

Σε αντί­θεση με τους μισθω­τούς, επι­ση­μαί­νει, το εισό­δημα των μη μισθω­τών είναι διαρκώς μετα­βαλ­λό­μενο, δεν συναρ­τά­ται, καταρ­χήν, με τους παρά­γο­ντες που δια­μορ­φώ­νουν το ύψος του νομο­θε­τη­μέ­νου κατώ­τα­του μισθού ή του μισθού του υψη­λό­τερα αμει­βό­με­νου απα­σχο­λού­με­νου υπαλ­λή­λου, ενώ δεν απο­κλεί­ε­ται να είναι και αρνη­τικό (ζημίες), κυρίως στους τομείς της βιο­τε­χνίας και του εμπο­ρίου.

Η επί­κληση των διδαγ­μά­των της κοινής πείρας για τη συνα­γωγή τεκ­μη­ρίου ως προς το ύψος του ελά­χι­στου καθαρού εισο­δή­μα­τος από επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα που αποκτά ένα φυσικό πρόσωπο βάσει του νομο­θε­τη­μέ­νου κατώ­τα­του μισθού ή, πολύ περισ­σό­τερο, των απο­δο­χών του υψη­λό­τερα αμει­βό­με­νου απα­σχο­λού­με­νου υπαλ­λή­λου, παρί­στα­ται, ενδε­χο­μέ­νως, προ­βλη­μα­τική «δεδο­μέ­νου ότι, κατά την κοινή πείρα, οι συν­θή­κες άσκησης επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας είναι πολύ δια­φο­ρε­τι­κές στα μεγάλα αστικά κέντρα εν σχέσει προς τις μικρό­τε­ρες πόλεις ή τα χωριά, με πλη­θυ­σμό άνω των 500 κατοί­κων, επι­ση­μαί­νε­ται ότι, ενδε­χο­μέ­νως, το τεκ­μή­ριο θα έπρεπε να διαρ­θρώ­νε­ται σε περισ­σό­τερα κλι­μά­κια ανα­λό­γως της γεω­γρα­φι­κής θέσης και του πλη­θυ­σμού της πόλης ή του χωριού εγκα­τά­στα­σης του υπο­χρέου».

Πηγή euro2day.gr