ΓΣΕΒΕΕ: Ωρολογιακή βόμβα οι ρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό

Οι ρυθ­μί­σεις που προ­βλέ­πο­νται από το τρίτο μνη­μό­νιο για το συντα­ξιο­δο­τικό πρό­βλημα είναι ωρο­λο­γιακή βόμβα στα θεμέλια της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, τόνισε ο πρό­ε­δρος της ΓΣΕΒΕΕ, Γιώργος Καβ­βα­θάς στην έναρξη των εργα­σιών της 47ης Γενικής Συνέ­λευ­σης της ΓΣΕΒΕΕ που ξεκί­νησε τις εργα­σίες της σήμερα Σάββατο 5 Δεκεμ­βρίου, ανα­φέ­ρε­ται σε ανα­κοί­νωση της ΓΣΕΒΕΕ.

“Η περι­στολή της συνο­λι­κής συντα­ξιο­δο­τι­κής δαπάνης στο 15% του Α.Ε.Π., η οποία έχει θεσμο­θε­τη­θεί από το 2010 με το Πρώτο Μνη­μό­νιο και η οποία συνε­χί­ζει σώα και αβλαβής και μετά το Τρίτο Μνη­μό­νιο, ανοίγει και τη δυσοί­ωνη προ­ο­πτική για το συντα­ξιο­δο­τικό σύστημα αλλά και για το σύστημα κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας εν γένει. Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα εισο­δή­μα­τος του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ το 2012, το 37% των νοι­κο­κυ­ριών είχε ως κύριο εισό­δημα τη σύνταξη. Το ποσοστό αυτό ανέβηκε το 2014 στο 52%. Αυτό σημαί­νει ότι περισ­σό­τερα από τα μισά νοι­κο­κυ­ριά στην ελλη­νική κοι­νω­νία επι­βιώ­νουν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα με τη σύνταξη.

Μία ενδε­χό­μενη μείωση στις συντά­ξεις, όπως αυτή που δεν επι­θυ­μεί, αλλά προ­τεί­νει η κυβέρ­νηση με το σπάσιμο της σύντα­ξης γήρατος σε δύο μέρη – στην εθνική αφενός, η οποία θα κατα­βάλ­λε­ται υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, και στην ανα­λο­γική αφε­τέ­ρου, η οποία θα αντι­στοι­χεί σε ένα ποσοστό ανα­πλή­ρω­σης (αρκετά χαμη­λό­τερο από αυτό που ισχύει) στη βάση ενός τεκ­μαρ­τού εισο­δή­μα­τος που θα υπο­λο­γί­ζε­ται μέσα από το ύψος των εισφο­ρών που έχουν κατα­βλη­θεί και τη διάρ­κεια του ασφα­λι­στι­κού βίου, θα οδη­γή­σει με σιγου­ριά σε “φτω­χο­ποί­ηση” ενός μεγάλου μέρους όχι μόνο των συντα­ξιού­χων, αλλά και των μελών των νοι­κο­κυ­ριών που εξαρ­τούν την επι­βί­ωσή τους από τη σύνταξη. Η συρ­ρί­κνωση της συντα­ξιο­δο­τι­κής δαπάνης, η οποία ας σημειω­θεί είναι και η βασι­κό­τερη – από ποσο­τική πλευρά – κοι­νω­νική δαπάνη, θα έχει ως συνέ­πεια τη ριζική ανα­διά­ταξη, όχι μόνο του συντα­ξιο­δο­τι­κού συστή­μα­τος αλλά και του γενι­κό­τε­ρου συστή­μα­τος κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας.

Ακο­λου­θώ­ντας πιστά τη λογική και τηρώ­ντας με θρη­σκευ­τική ευλά­βεια τις αρχές του νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου καπι­τα­λι­σμού, το “νέο” συντα­ξιο­δο­τικό σύστημα – ανε­ξάρ­τητα από τον αριθμό των πυλώνων του – θα απο­τε­λεί­ται από δύο μέρη.

Το πρώτο από αυτά, που θα αντι­στοι­χεί στο κομμάτι της δημό­σιας κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, θα είναι αρκετά συρ­ρι­κνω­μένο και κακο­ρί­ζικο και θα αντι­προ­σω­πεύει την αρχή της “αλλη­λεγ­γύης του ξερο­κόμ­μα­του” και θα απευ­θύ­νε­ται στα πλατιά λαϊκά στρώ­ματα – οι πολλοί θα παίρ­νουν λίγα – ενώ το δεύτερο κομμάτι που θα είναι πιο γεν­ναιό­δωρο, θα αντι­προ­σω­πεύει την αρχή της “ατο­μι­κής επέν­δυ­σης” και θα απευ­θύ­νε­ται σε όσους έχουν υψηλά εισο­δή­ματα. Σε αυτό το δεύτερο τμήμα του νέου συστή­μα­τος ανα­μέ­νε­ται να δρα­στη­ριο­ποι­η­θούν όμιλοι και συμπρά­ξεις ιδιω­τι­κών ασφα­λι­στι­κών εται­ρειών. Μπο­ρείτε εύκολα να συμπε­ρά­νετε ή να φαντα­στείτε, σε ποιο από τα δύο τμήματα του συντα­ξιο­δο­τι­κού συστή­μα­τος θα εντα­χθούν τα νέα παιδιά, οι νέοι εργα­ζό­με­νοι υπό συν­θή­κες πλήρους ευε­λι­ξίας και με μισθούς που τις περισ­σό­τε­ρες φορές δεν ξεπερ­νούν τα 400 ευρώ μεικτά. Για τα παιδιά μας η σύνταξη που τους αρμόζει, σύμφωνα με τις επι­τα­γές του Τρίτου Μνη­μο­νίου, είναι εκείνη που ονο­μα­στικά και μόνο θα τους δια­τη­ρεί στο κατώφλι της σχε­τι­κής φτώ­χειας. Και μιλώ για τα παιδιά μας και όχι για μας τους ίδιους γιατί μία κοι­νω­νία, όπου τα παιδιά ζουν χει­ρό­τερα από τους γονείς τους, είναι καθι­σμένη πάνω σε μια ωρο­λο­γιακή βόμβα.”

Ο κ. Καβ­βα­θάς παρέ­θεσε ακόμη πέντε σημεία τα οποία κατα­δει­κνύ­ουν ότι η ελλη­νική οικο­νο­μία και το περι­βάλ­λον για τις μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις είναι ασφυ­κτικό.

-Στασιμότητα της οικο­νο­μίας και “ισορ­ρο­πία” σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

-Ένα δεύτερο στοι­χείο για το οποίο ορι­σμέ­νοι ανα­λυ­τές πανη­γυ­ρί­ζουν είναι η μείωση του αριθμού των ανέργων και η ανά­καμψη της απα­σχό­λη­σης. Το πρώτο στοι­χείο που δια­φεύ­γει σε κάθε περί­πτωση της προ­σο­χής τους είναι η δια­τή­ρηση της ανερ­γίας σε υψηλά επίπεδα για τέταρτη συνεχή χρονιά. Αν η αισιο­δο­ξία τους είναι βάσιμη, τότε η ανεργία θα φτάσει στο 10 % σε περίοδο 15 ετών. Και όπως είπε ο Κέυνς “Στο τέλος του δρόμου θα είμαστε όλοι νεκροί”. Αυτό όμως που οπωσ­δή­ποτε αυτού του είδους οι ανα­λυ­τές δεν είναι σε θέση να δουν ή δεν θέλουν να δουν, πρώτα είναι, ότι η αύξηση της απα­σχό­λη­σης αφορά κυρίως περι­στα­σια­κές και ευέ­λι­κτες μορφές απα­σχό­λη­σης με χαμηλά αν όχι εκμη­δε­νι­σμένα εισο­δή­ματα και, δεύ­τε­ρον, ότι η μείωση στον αριθμό των ανέργων οφεί­λε­ται αφενός στη εξω­τε­ρική μετα­νά­στευση των νέων αλλά και στη μετα­κί­νηση σημα­ντι­κού αριθμού ανέργων στον μη ενεργό πλη­θυ­σμό.

-Η τελευ­ταία έρευνα οικο­νο­μι­κού κλί­μα­τος του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ έδειξε ότι τα “λουκέτα” καλά κρατούν. Μάλιστα, το νέο στοι­χείο που έφερε στο φώς αυτή η έρευνα, είναι ότι ο κίν­δυ­νος κλει­σί­μα­τος επι­κε­ντρώ­νε­ται για πρώτη φορά σε εκείνες τις επι­χει­ρή­σεις (στους αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νους στον τομέα των υπη­ρε­σιών), οι οποίοι μέχρι τώρα είχαν δείξει εξαι­ρε­τική αντοχή στην οικο­νο­μική κρίση. Για το λόγο αυτό, μιλή­σαμε για ένα ποιο­τικά δια­φο­ρε­τικό είδος “λου­κέ­των” που αντι­στοι­χεί σε αδήλωτη επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα. Επι­πρό­σθετα, στο συνο­λικό αριθμό των “λου­κέ­των” πρέπει να συμπε­ρι­λά­βουμε και εκείνες τις επι­χει­ρή­σεις στους κλάδους του εμπο­ρίου και της μετα­ποί­η­σης, οι οποίες προ­τί­θε­νται να μετα­φέ­ρουν είτε την έδρα είτε την επι­χει­ρη­μα­τική τους δρα­στη­ριό­τητα σε γει­το­νι­κές με πιο ευνοϊκό φορο­λο­γικό ή / και μισθο­λο­γικό περι­βάλ­λον.

-Στην ίδια έρευνα του οικο­νο­μι­κού κλί­μα­τος που διε­ξή­γαγε το ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ ένα εξίσου ανη­συ­χη­τικό εύρημα αφορά την επεν­δυ­τική συμπε­ρι­φορά των μικρών και πολύ μικρών επι­χει­ρή­σεων. Έτσι, πάνω από τις μισές επι­χει­ρή­σεις θα προ­χω­ρή­σουν σε μείωση των επεν­δυ­τι­κών τους δαπανών, ενώ στον κλάδο της μετα­ποί­η­σης η απο­ε­πέν­δυση έχει ως σωρευ­τικό απο­τέ­λε­σμα την αδρά­νεια, στο 60% του κεφα­λαιου­χι­κού τους εξο­πλι­σμού.

-Ως προς τη ρευ­στό­τητα και την πρό­σβαση στη χρη­μα­το­δό­τηση η κατά­σταση παρα­μέ­νει δυσοί­ωνη για τις επι­χει­ρή­σεις που εκπρο­σω­πεί η Συνο­μο­σπον­δία. Οι παρά­γο­ντες που συμ­βάλ­λουν σε αυτό το αρνη­τικό κλίμα παρα­μέ­νουν οι ίδιοι: μείωση του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος, περαι­τέρω μείωση στον κύκλο εργα­σιών, αρνη­τική πιστω­τική επέ­κταση εκ μέρους του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος, κατάρ­ρευση του άτυπου χρη­μα­το­δο­τι­κού συστή­μα­τος των μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νων επι­τα­γών.

Σε αυτό το περι­βάλ­λον ήρθαν να προ­στε­θούν και τα capital controls και έτσι οι ενέρ­γειες, με άλλα λόγια, της κυβέρ­νη­σης τους προη­γού­με­νους έξι μήνες μετέ­τρε­ψαν σε σύντομο χρονικό διά­στημα τη δημο­σιο­νο­μική κρίση, επί της οποίας υπο­τί­θε­ται ότι γινόταν η δια­πραγ­μά­τευση με την “τρόικα”, σε οξεία τρα­πε­ζική κρίση, η αντι­με­τώ­πιση της οποίας είχε εξαι­ρε­τικά επεί­γο­ντα χαρα­κτήρα. Η μετα­τροπή αυτή χει­ρο­τέ­ρευσε ακόμα περισ­σό­τερο το συσχε­τι­σμό δυνά­μεων εις βάρος της κυβέρ­νη­σης.

Στη συνέ­χεια, και παρά το απο­τέ­λε­σμα του δημο­ψη­φί­σμα­τος, η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην προ­σπά­θειά της να “κρα­τή­σει” τη χώρα εντός Ε.Ε. και να απο­φύ­γει το δια­βό­ητο ‘Grexit’, υπέ­γραψε μία τρίτη δανειακή σύμβαση η οποία συνο­δεύ­τηκε από ένα Τρίτο Μνη­μό­νιο, με ακόμα επα­χθέ­στερα μέτρα πολι­τι­κής. Έτσι, αυτό που στην πραγ­μα­τι­κό­τητα συνέβη φαί­νε­ται σαν παρά­δοξο: η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, στην προ­σπά­θειά της να μετριά­σει τη νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης έμπνευ­σης πολι­τική της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης, οδη­γή­θηκε σε έναν πιο αυστηρό και ορι­στικό εγκλει­σμό της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας στην πολι­τική του νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου καπι­τα­λι­σμού.

Οι επι­πτώ­σεις αυτού του εγκλει­σμού έχουν ήδη αρχίσει να φαί­νο­νται από την ψήφιση στο Κοι­νο­βού­λιο των πρώτων προ­α­παι­τού­με­νων. Εκτός από τις δια­δι­κα­σίες του επεί­γο­ντος και του κατε­πεί­γο­ντος μέσα από τις οποίες ψηφί­ζο­νται τα σχετικά νομο­σχέ­δια, δια­δι­κα­σίες που δηλώ­νουν με τον πιο ξεκά­θαρο τρόπο ότι η κοι­νο­βου­λευ­τική μας δημο­κρα­τία έχει μετα­τρα­πεί σε Δημο­κρα­τία μιας αποι­κιο­κρα­τού­με­νης χώρας, τα επι­μέ­ρους μέτρα δεί­χνουν και την κατεύ­θυνση της ίδιας της πολι­τι­κής. Έτσι, εκτός από την τρο­πο­ποί­ηση επί το δυσμε­νέ­στερο ορι­σμέ­νων θετικών πρω­το­βου­λιών, όπως ήταν το μέτρο για τις ρυθ­μί­σεις των 100 δόσεων, η φορο­λο­γική πολι­τική προ­σθέ­τει βάρη στην ήδη υπερ­φο­ρο­λο­γη­μένη κοι­νω­νία.

Για παρά­δειγμα, η αύξηση της φορο­λο­γίας των δια­νε­μό­με­νων κερδών στο 29% από το πρώτο ευρώ καθώς και η προ­κα­τα­βολή φόρου για το επόμενο έτος στο 75% ή και στο 100%, οδηγεί τους συντε­λε­στές φορο­λό­γη­σης σε δυσθε­ώ­ρητα ύψη. Η αύξηση του συντε­λε­στή ΦΠΑ από 13% σε 23% όχι μόνο στην εστίαση αλλά και σε μια σειρά βασικών κατα­να­λω­τι­κών αγαθών, εκτός από την περαι­τέρω επι­βά­ρυνση στα ήδη μειω­μένα εισο­δή­ματα, θα μετα­τρέ­ψει και πολλούς συνα­δέλ­φους σε οιονεί φοροει­σπρά­κτο­ρες. Σε αυτά προ­στέ­θηκε και η νέα εφεύ­ρεση για την κατα­πο­λέ­μηση της φορο­δια­φυ­γής που ακούει στο όνομα POS. Η εγκα­τά­σταση και η χρήση αυτών των μηχα­νη­μά­των που επι­τρέ­πουν τις συναλ­λα­γές με πλα­στικό χρήμα, δεν μας βρίσκει κατ’ αρχήν αντί­θε­τους. Σε κάθε περί­πτωση, όμως, πριν από την εισα­γωγή ενός τέτοιου μέτρου πρέπει να ξεκα­θα­ρι­στούν τα ζητή­ματα των υψηλών προ­μη­θειών που εισπράτ­τουν οι τρά­πε­ζες, όπως και το ύψος των επι­το­κίων στην περί­πτωση των πιστω­τι­κών καρτών. Ωστόσο, το πιο σοβαρό πρό­βλημα που δια­τρέ­χουν οι επι­χει­ρή­σεις με την εγκα­τά­σταση τέτοιων μηχα­νη­μά­των, ένα ζήτημα που δεν έχει ακόμα απο­σα­φη­νι­στεί από το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών, είναι ο κίν­δυ­νος να εξα­φα­νι­στούν από τους τρα­πε­ζι­κούς λογα­ρια­σμούς των επι­χει­ρή­σεων ποσά που αντι­στοι­χούν σε οφειλές των επι­χει­ρή­σεων προς το Δημόσιο και τα Ασφα­λι­στικά Ταμεία, ποσά που όμως είναι απα­ραί­τητα για την πληρωμή μισθών, εισφο­ρών και προ­μη­θευ­τών, ποσά με άλλα λόγια που είναι απο­λύ­τως απα­ραί­τητα για τη λει­τουρ­γία όσων επι­χει­ρή­σεων έχουν επι­βιώ­σει μέχρι σήμερα. Αλήθεια, πόσο μακριά ευρί­σκο­νται αυτές οι επι­λο­γές από τις πάγιες θέσεις της Συνο­μο­σπον­δίας για ένα σταθερό, απλό, δίκαιο και αντα­πο­δο­τικό φορο­λο­γικό σύστημα, για επα­να­φορά του αφο­ρο­λό­γη­του ορίου, για τη ριζική αλλαγή του ΕΝΦΙΑ και για φορο­λό­γηση των εισο­δη­μά­των των φυσικών προ­σώ­πων ανε­ξάρ­τητα από την πηγή τους σε ενιαία φορο­λο­γική κλίμακα.

Η πολι­τική της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης, πρό­σθεσε ο κ. Καβ­βα­θάς, η οποία συνε­χί­ζε­ται με πιο άγρια μορφή, εμφα­νί­ζε­ται και στις μειω­μέ­νες δαπάνες του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού και κυρίως στις δαπάνες για συντά­ξεις. Σε αυτό το σημείο ας μου επι­τρέ­ψετε να ανα­φερθώ σε μια κωμι­κο­τρα­γική εξέλιξη που αφορά τον ασφα­λι­στικό μας φορέα, τον ΟΑΕΕ. Είναι γνωστό σε όλους σας ότι από το 2013 το ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ και ειδι­κό­τερα ο τομέας κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής έχει εκπο­νή­σει τεκ­μη­ριω­μένη μελέτη που κατα­λή­γει σε συγκε­κρι­μένη πρόταση πολι­τι­κής για τη μείωση αν όχι την εξά­λειψη των ετήσιων ελλειμ­μά­των του ΟΑΕΕ. Η ιστορία έχει χαρού­μενο ξεκί­νημα αλλά – δυστυ­χώς – κακό τέλος. Έτσι, πριν από ένα χρόνο περίπου, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ακόμα στην αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση, είχε κατα­θέ­σει πρόταση νόμου στη Βουλή, στην οποία είχε υιο­θε­τή­σει τις σχε­τι­κές μας προ­τά­σεις. Όμως, μετά τις εκλογές του Ιανουα­ρίου 2015 έκανε στροφή 180 μοιρών και το μόνο που μας παρε­χώ­ρησε ήταν η ένταξη στη ρύθμιση των 100 δόσεων και η επιλογή μιας ακόμα χαμη­λό­τε­ρης ασφα­λι­στι­κής κλάσης. Στο μεταξύ τα ελλείμ­ματα εξα­κο­λου­θούν να διευ­ρύ­νο­νται και τούτο παρά την επιβολή και την αύξηση των εισφο­ρών υπέρ του κλάδου υγείας, τόσο για τις κύριες, όσο και για τις επι­κου­ρι­κές συντά­ξεις.

Ο κ. Καβ­βα­θάς σχο­λί­ασε ακόμη τις πλη­ρο­φο­ρίες που ανα­φέ­ρο­νται στις ρυθ­μί­σεις για τα κόκκινα δάνεια τονί­ζο­ντας ότι περιο­ρί­ζε­ται η προ­στα­σία μόνο σε εκεί­νους τους οφει­λέ­τες που δια­βιούν σε συν­θή­κες ακραίας φτώ­χειας και προ­βλέ­πε­ται η απέλαση των επεν­δυ­τι­κών ξένων funds.

Από την άλλη μεριά, υπο­γράμ­μισε, η τυφλή υλο­ποί­ηση των εργα­λειο­θη­κών του ΟΟΣΑ με μέτρα και πολι­τι­κές όπως το άνοιγμα των κατα­στη­μά­των και τις 52 Κυρια­κές του έτους χωρίς εξαι­ρέ­σεις, η άρση της ευνοϊ­κής φορο­λο­γι­κής μετα­χεί­ρι­σης για μικρές και μεσαίες ελλη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις, όπως οι μικρές ζυθο­ποι­ίες και οινο­ποι­ίες, οι ελλη­νι­κές φαρ­μα­κο­βιο­μη­χα­νίες, η περί­πτωση του γάλα­κτος μακράς διάρ­κειας, οι “φούρνοι” bake-off, το “άνοιγμα” των φαρ­μα­κείων και σε ιδιο­κτή­τες μη φαρ­μα­κο­ποιούς, κλπ., δεί­χνουν ότι το σχήμα και η μορφή του νέου ανα­πτυ­ξια­κού προ­τύ­που που έχει επι­λε­γεί, ενι­σχύει και ανα­συ­ντάσ­σει την ολι­γο­πω­λιακή δομή της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας.

Ο κ. Καβ­βα­θάς κατέ­ληξε “η επιμονή της Συνο­μο­σπον­δίας σε ένα νέο ανα­πτυ­ξιακό πρότυπο με μοχλό τις μικρές και μεσαίες επι­χει­ρή­σεις, δεν πηγάζει από κάποιον δογ­μα­τι­σμό ή από ένα αντι-ολιγοπωλιακό μένος. Η ουσια­στική αφε­τη­ρία αυτής μας της θέσης που την υπη­ρε­τούμε με συνέ­πεια είναι διττή. Η πρώτη της πτυχή είναι καθαρά πολι­τική αφού, όπως ήδη προ­α­νέ­φερα, η ανά­πτυξη σε μικρή και μεσαία κλίμακα ισο­δυ­να­μεί με ένα είδος οικο­νο­μι­κής δημο­κρα­τίας, καθώς θέτει όρια και φραγ­μούς στην ασύδοτη επι­κρά­τηση των ολι­γο­πω­λίων και δεν τους επι­τρέ­πει την προ­νο­μιακή πρό­σβαση στους φορείς και στους θεσμούς λήψης απο­φά­σεων. Με άλλα λόγια, θέτει φραγ­μούς στον εκφυ­λι­σμό των ολι­γο­πω­λίων σε ολι­γαρ­χίες.

Η δεύτερη πτυχή της είναι κοι­νω­νική και οικο­νο­μική. Όλες οι μελέτες και οι έρευνες που έχουν γίνει, τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, δεί­χνουν ότι ο μεγάλος όγκος των νέων θέσεων απα­σχό­λη­σης δημιουρ­γεί­ται από τις μικρές και μεσαίες επι­χει­ρή­σεις. Για σκε­φτείτε: αυτή τη στιγμή λει­τουρ­γούν στην Ελλάδα περί τις 640.000 μικρές και μεσαίες επι­χει­ρή­σεις. Εάν η πολι­τική στόχευε στη δημιουρ­γία μιας επι­πλέον θέσης απα­σχό­λη­σης για κάθε μία από αυτές τις επι­χει­ρή­σεις, το ποσοστό ανερ­γίας θα έπεφτε στο μισό από αυτό που είναι, ενώ τα εισο­δή­ματα που θα προ­έ­κυ­πταν από αυτήν την επι­πρό­σθετη εργασία θα ανα­θέρ­μαι­ναν την οικο­νο­μία και θα είχαμε μια πραγ­μα­τική επα­νεκ­κί­νηση.

Με το παρά­δειγμα αυτό, μπο­ρούμε να αντι­λη­φθούμε ότι οι μικρές και μεσαίες επι­χει­ρή­σεις κρύβουν μέσα τους ανα­ξιο­ποί­η­τες δυνα­τό­τη­τες. Εάν αυτές οι δυνα­τό­τη­τες αξιο­ποι­η­θούν, τότε οι μικρές και μεσαίες επι­χει­ρή­σεις, εκτός από μοχλός ανά­πτυ­ξης, θα απο­τε­λέ­σουν και έναν βιώσιμο παρά­γο­ντα κοι­νω­νι­κής συνοχής.

Αυτές ακριβώς τις δυνα­τό­τη­τες έχει καθήκον η ΓΣΕΒΕΕ να δια­φυ­λά­ξει. Και να αντι­τα­χθεί σε εκεί­νους που έχουν ως στρα­τη­γικό τους στόχο την απα­ξί­ωση και τον εκμη­δε­νι­σμό τους. Η “ραχο­κο­κα­λιά της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας”, είναι δική μας, και μόνο δική μας υποθήκη. Δεν τη χαρί­ζουμε στις ρητο­ρείες κανενός.”

Πηγή:ΑΠΕ=ΜΠΕ