Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ετών 15- “Οπλισμένος” με τα όνειρά του

Αοπλος, «οπλι­σμέ­νος» με τα εφηβικά του όνειρα, ο «Γκρέ­γκορι», όπως τον απο­κα­λού­σαν οι φίλοι,, πήγε την ημέρα της γιορτής του φίλου του στα Εξάρ­χεια.

Η ζωή του Αλέ­ξαν­δρου Γρη­γο­ρό­που­λου, δεν διέφερε πολύ από το στε­ρε­ό­τυπο της ζωής ενός παιδιού Βορείων Προ­α­στίων.

Γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε στο Παλαιό Ψυχικό με γονείς σχετικά ευκα­τά­στα­τους. Η μητέρα του ιδιο­κτή­τρια κοσμη­μα­το­πω­λείου στη Βου­κου­ρε­στίου, ο πατέρας του διευ­θυ­ντής υπο­κα­τα­στή­μα­τος τρά­πε­ζας.

«Η τελευ­ταία ημέρα του Αλέξη ήταν ημέρα οικο­γε­νεια­κής ευτυ­χίας γιατί στο μαγαζί φτιά­χναμε τα γούρια με τα οποία θα στο­λί­ζαμε για τις γιορτές. Ο Αλέ­ξαν­δρος έχει πάει το πρωί στο σχολείο του για να δώσει τεστ προόδου και μετά πέρασε από το μαγαζί για να με βοη­θή­σει. Ενιωθα πάρα πολύ καλά με το ότι το παιδί μου θα με βοη­θούσε στη δουλειά μου. Ενιωθα τη συνέ­χεια της οικο­γέ­νειάς μας στη δουλειά, και αυτό μου έδινε πολύ μεγάλο κου­ρά­γιο και χαρά», είχε πει στο People η μητέρα του Τζίνα Τσα­λι­κιάν.

Ο «Γκρέ­γκορι»…

Ζούσε σε ένα δια­μέ­ρι­σμα στο Ψυχικό, σε συγκρό­τημα με κοι­νό­χρη­στη πισίνα, μαζί με τη μητέρα του, τη γιαγιά και την αδελφή του. Φοι­τούσε στη «Σχολή Μωραΐτη», μέχρι έναν χρόνο πριν το θάνατό του από τη σφαίρα του ειδικού φρουρού Κορ­κο­νέα στα Εξάρ­χεια. Αλλαξε σχολείο και πήγε στην «Ωθηση», ιδιω­τικό σχολείο στη Σταμάτα. Στις εξόδους του, προ­τι­μούσε τα καφέ του Ψυχικού και λιγό­τερο το κέντρο της Αθήνας.

Ακουγε χιπ – χοπ και ροκ μουσική. «Με τη μουσική του είχε μεγάλη αγάπη. Μια καθη­γή­τρια τον είχε βάλει να κάνει εργασία για τους Pink Floyd», έχει πει η συμ­μα­θή­τριά του Δάφνη Κεσί­σο­γλου από τη σχολή Μωραΐτη. Η «μουσική του», ήταν το γκρου­πάκι που είχε με φίλους. Εκείνος έπαιξε κιθάρα.

Κράτησε τις παρέες του από το προη­γού­μενο σχολείο και ένας από τους δύο «κολ­λη­τούς» του ο Νίκος Ρωμανός ήταν εκείνος που μάζεψε την παρέα το βράδυ της 6ης Δεκεμ­βρίου.

Αοπλος, «οπλι­σμέ­νος» με τα εφηβικά του όνειρα, ο «Γκρέ­γκορι», όπως τον απο­κα­λού­σαν οι φίλοι, παρα­φρά­ζο­ντας το επίθετό του, πήγε την ημέρα της γιορτής του φίλου του στα Εξάρ­χεια. Αργό­τερα το βράδυ, θα πήγαινε σε ένα πάρτι όπου θα συνα­ντούσε και την κοπέλα του, την Πένυ. Της είχε αγο­ρά­σει μία καρ­δούλα από ένα κοσμη­μα­το­πω­λείο. Την βρήκαν πάνω του όταν έπεσε νεκρός στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσο­λογ­γίου. Αυτό το κόσμημα έχει φυλακτό η μάνα του, μέχρι σήμερα.

6 Δεκεμ­βρίου 2008. Ωρα 21:00

«Του σήκωσα την μπλούζα. Αιμορ­ρα­γούσε».

«Βλέπω στο μυαλό μου συνέ­χεια την ίδια εικόνα»

«Νόμιζα πως γλί­στρησε το παιδί».

«Δεν είχε σφυγμό!»

Δηλώ­σεις αυτο­πτών μαρ­τύ­ρων, εκείνης της βραδιάς…

Τον μετέ­φε­ραν στον Ευαγ­γε­λι­σμό. Βρήκαν πάνω του μια ταυ­τό­τητα με το όνομα Αλέ­ξαν­δρος – Ανδρέας Γρη­γο­ρό­που­λος και ημε­ρο­μη­νία γέν­νη­σης 25 Ιουνίου 1993. Κι ένα κινητό. Η πρώτη κατα­χώ­ριση έγραφε «μαμά».

«Ο γιος σας χτύπησε…». Ο χρόνος στα­μά­τησε…

«Ξαφνικά μια γυναι­κεία φωνή στο κινητό μου τηλέ­φωνο που χτύπησε, μου ανήγ­γειλε πως το παιδί μου ήταν τραυ­μα­τι­σμένο και βρι­σκό­ταν στον Ευαγ­γε­λι­σμό. Φτά­νο­ντας με μια φίλη μου ήξερα από ένστι­κτο πως το παιδί μου θα ήταν νεκρό», λέει η Τζίνα Τσα­λι­κιάν.

Η ζωή, προ­χώ­ρησε. Ανη­φο­ρικά, αλλά προ­χώ­ρησε. Χωρίς τον Αλέξη. Η μητέρα του απέ­κτησε στα 50 της ένα αγοράκι με τον σύντροφό της Ανδρέα Κων­στα­ντί­νου. Δεν τον έβγαλαν Αλέ­ξαν­δρο. Ο Αλέ­ξαν­δρος ήταν για αυτούς ένας! Του έδωσαν το όνομα του παππού Τσα­λι­κιάν, Ιάκωβου. Η αδελφή του Αλέξη, Αριέττα, φοι­τή­τρια στο πανε­πι­στή­μιο, χρειά­στηκε να δια­νύ­σει πολύ δρόμο μέχρι να συνέλ­θει.

Το ίδιο και η Πένυ, η φίλη του Αλέξη Γρη­γο­ρό­που­λου, για την οποία προ­ο­ρι­ζό­ταν το μεντα­γιόν με την καρ­δούλα.

Η ζωή, προ­χώ­ρησε. Η μητέρα του, στρέφει το βλέμμα στο παρελ­θόν. Το στρέφει και προς την ψυχή της.

«Είχα την ευτυχία να έχω ένα παιδί σαν τον Αλέ­ξαν­δρο και είχα την δυστυ­χία να χάσω αυτό το παιδί»…

Αλέ­ξαν­δρος Γρη­γο­ρό­που­λος, ετών 15.

Τhetoc.gr