Την 25η Νοεμβρίου θα εκδικαστούν αγωγές 4 Τούρκων κατά του Ελληνικού Δημοσίου

Για την 25η Νοεμ­βρίου 2021 έχει προσ­διο­ρι­στεί η εκδί­καση ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου αγωγής εις βάρος του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου ως διά­δο­χου του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου που υπέ­βα­λαν 4 Τούρκοι και συγκε­κρι­μένα μία κάτοι­κος Άγκυρας, ένας κάτοι­κος Αϊβαλίκ/ Μπα­λι­κε­σίρ, ένας κάτοι­κος Κων­στα­ντι­νού­πο­λης κι ένας κάτοι­κος Σμύρνης.

Οι 4 Τούρκοι, όπως έχει απο­κα­λύ­ψει η «δημο­κρα­τική», άσκησαν αρχικώς αγωγή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου την 26η Ιουνίου 2020 η οποία έχει προσ­διο­ρι­στεί για την 3η Φεβρουα­ρίου 2022.

Με την αγωγή ζητεί­ται η ανα­γνώ­ριση ακυ­ρό­τη­τας δια­ταγ­μά­των και απο­ζη­μί­ω­σης λόγω αδυ­να­μίας αυτού­σιας από­δο­σης ποσο­στών ακι­νή­των και ειδι­κό­τερα η ανα­γνώ­ριση ακυ­ρό­τη­τας τού από 13 Μαΐου 1940 δια­τάγ­μα­τος περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιταλού Κυβερ­νήτη για δύο μερίδες οικο­δο­μών στο Νιοχώρι.

Στην αγωγή που άσκησαν ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου οι ενά­γο­ντες ισχυ­ρί­ζο­νται ότι δεν τους καθο­ρί­στηκε καθόλου απο­ζη­μί­ωση απαλ­λο­τρί­ω­σης και διεκ­δι­κούν απο­ζη­μί­ωση, για τη χρήση των ακι­νή­των που δια­τεί­νο­νται ότι τους ανήκουν άλλως αν κριθεί ότι έχει υπάρξει παρα­γραφή αξιώ­σεων τους, δεκάδων χιλιά­δων ευρώ!!!

Όπως δια­τεί­νο­νται ο πατέρας της πρώτης και η μητέρα των υπο­λοί­πων είχαν ποσοστά στα ακίνητα τα οποία απαλ­λο­τριώ­θη­καν… παρά­νομα από το Ιταλικό Δημόσιο με τα από 13-05-1940 δια­τάγ­ματα του Ιταλού Κυβερ­νήτη το 1940 υπέρ του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου και τα οποία κατα­χω­ρή­θη­καν στα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία με δύο από 16 Μαΐου 1940 πράξεις για λόγους δημό­σιας ωφέ­λειας.

Μετέ­πειτα τα ακίνητα με πράξη της 12ης Μαρτίου 1955 περι­ήλ­θαν στον Οργα­νι­σμό Ακί­νη­της Περιου­σίας Δημο­σίου Δωδ/σου (Ν.2100/1952).

Δυνάμει τού από 17 Φεβρουα­ρίου 1968 συμ­βο­λαίου συμ­βο­λαιο­γρά­φου Ρόδου μετα­γεγ­γραμ­μέ­νου στο κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου πωλή­θηκε σε ιδιώτη από τον προ­α­να­φερ­θέ­ντα Οργα­νι­σμό ενώ άλλο τμήμα πωλή­θηκε στον Οικο­δο­μικό συνε­ται­ρι­σμό εφο­ρια­κών και ταμεια­κών υπαλ­λή­λων Ρόδου «Ο ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ» δυνάμει τού από 17 Δεκεμ­βρίου 1960 συμ­βο­λαίου.

Κατόπιν τούτων στο ένα ακίνητο ανη­γέρθη πολυώ­ροφη οικο­δομή σε έκταση 245,4 τ.μ. ενώ το άλλο περι­ήλθε στην κυριό­τητα του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου καταρ­γη­θέ­ντος του προ­α­να­φερ­θέ­ντος Οργα­νι­σμού με το Ν.Δ. 195/1973 (υπ’αριθμ. πραξ. 5975/23-05-1975).

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι δυνάμει δύο απο­φά­σεων του έτους 2020 του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (εκούσια δια­δι­κα­σία) ανα­γνω­ρί­στηκε πως υπάρχει δεδι­κα­σμένο που απορ­ρέει από την από 10 Σεπτεμ­βρίου 1996 απόφαση του 3ου Ειρη­νο­δι­κείου Χαλ­κη­δό­νας Τουρ­κίας με την οποία ανα­γνω­ρί­στηκε ότι κλη­ρο­νό­μος του απο­βιώ­σα­ντος στις 30 Μαΐου 1996 στην Τουρκία δικαιο­πά­ρο­χού τους είναι η πρώτη ενά­γουσα κόρη του κατά 3 μερίδια από τα συνο­λικά 4 και ότι υπάρχει δεδι­κα­σμένο που απορ­ρέει από την από 3 Νοεμ­βρίου 2016 απόφαση του 14ου Ειρη­νο­δι­κείου Κων/πολης Τουρ­κίας με την οποία ανα­γνω­ρί­στηκε ότι κλη­ρο­νό­μοι της απο­βιώ­σα­σας στις 14 Αυγού­στου 1997 είναι κατά 1 μερίδιο έκαστος, από τα 3 μερίδια συνο­λικά, τα 3 τέκνα της.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι με το από 13 Μαΐου 1940 διά­ταγμα περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιταλού Κυβερ­νήτη που αφορά στην μια κτη­μα­το­λο­γική μερίδα και με το από 13 Μαΐου 1940 διά­ταγμα περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιταλού Κυβερ­νήτη που αφορά στη δεύτερη, δεν καθο­ρί­σθηκε καθόλου απο­ζη­μί­ωση απαλ­λο­τρί­ω­σης και συνεπώς ουδεμία κατα­βολή αυτής της απο­ζη­μί­ω­σης πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στους δικαιού­χους που μεταξύ αυτών ήταν ο πατέρας της πρώτης και η μητέρα των υπο­λοί­πων ενα­γό­ντων.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι οι απαλ­λο­τριώ­σεις ήταν παρά­νο­μες και ζητούν την ακύρωση των προ­α­να­φερ­θέ­ντων δια­ταγ­μά­των και επειδή η επι­στροφή των προ­α­να­φερ­θέ­ντων ποσο­στών είναι αδύνατη, καθόσον τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα ακίνητα έχουν ήδη που­λη­θεί σε καλό­πι­στους τρίτους και απο­τέ­λε­σαν νέες μερίδες, ζητούν να τους επι­δι­κα­στεί απο­ζη­μί­ωση, η οποία συνί­στα­ται στην σημε­ρινή εμπο­ρική αξία, που έχουν όλα τα ακίνητα καθόσον, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται, είναι αδύνατη η εκτί­μηση της τότε αξίας αυτών των ακι­νή­των.