Ιδιώτης κέρδισε δικαστική μάχη κατά του Ελληνικού Δημοσίου που χαρακτήρισε αυθαιρέτως ακίνητο μεγάλης αξίας ως… δασικό!

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (τακτική δια­δι­κα­σία) έγινε δεκτή η αγωγή που άσκησε μια κάτοι­κος Πηγα­δίων Καρ­πά­θου κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Με αγωγή της η ενά­γουσα ισχυ­ρί­στηκε ότι είναι απο­κλει­στική κυρία, νομέας και κάτοχος ακι­νή­του, έκτασης 16.273,90 τ.μ., κεί­με­νου στη θέση «Σκρόφα» Μενετών δήμου Καρ­πά­θου, αξίας 162.739 ευρώ και της κοι­νο­ποι­ή­θηκε από τη διεύ­θυνση δασών Δωδε­κα­νή­σου το από 22/5/2014 πρω­τό­κολλο διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής, δυνάμει του οποίου τμήμα έκτασης 11.178 τ.μ. του ανωτέρω ακι­νή­του χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως δασική έκταση.

Τόνισε ότι το επίδικο ακίνητο υπήρξε ανέ­κα­θεν ελεύ­θερη γαία (νομικής φύσης μουλκ), ότι από το έτος 1920 ανήκε στην κυριό­τητα και νομή των απώ­τε­ρων και απώ­τα­των δικαιο­πα­ρό­χων της, ότι το έτος 1968 παρα­χω­ρή­θηκε στην ίδια δυνάμει ιδιω­τι­κού δωρη­τη­ρίου, εκδό­θηκε δε η από 1990 απόφαση του Ειρη­νο­δι­κείου Καρ­πά­θου, δυνάμει της οποίας ανα­γνω­ρί­στηκε ότι στο πρόσωπό της συμπλη­ρώ­θηκε ο νόμιμος χρόνος κτη­τι­κής παρα­γρα­φής και ότι δεν απο­τε­λεί ούτε υπήρξε ποτέ δασική έκταση.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι το επίδικο δεν ήταν αδέ­σποτο κατά τους χρόνους της οθω­μα­νι­κής κυριαρ­χίας και πρό­κει­ται για ακίνητο μουλκ και δεν απο­δει­κνύ­ε­ται, από το ενα­γό­μενο ισχυ­ρι­σμός ότι το ακίνητο περι­ήλθε σε αυτό ως αείποτε αδέ­σποτο.

Η διεκ­δι­κούσα την έκταση ενά­γουσα δια­θέ­τει τίτλο ιδιο­κτη­σίας που έχει συντα­χθεί και μετα­γρα­φεί πολύ πριν την 1/7/2001, χωρίς να δια­φο­ρο­ποιεί την κρίση του Δικα­στη­ρίου η από 14.2.2014 (ΦΕΚ Δ’ 56/4.3.2014) απόφαση κήρυξης ανα­δα­σω­τέας έκτασης της γ. γραμ­μα­τέως Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου και το από 2014 πρω­τό­κολλο διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής της διευ­θύ­ντριας δασών Δωδε­κα­νή­σου κατά της ενά­γου­σας, διότι αφενός μεν δεν απο­δει­κνύ­ουν ότι το ακίνητο περι­ήλθε στην κυριό­τητα του ελλη­νι­κού Δημο­σίου με κάποιον τρόπο, αφε­τέ­ρου δε έλαβαν χώρα πολύ αργό­τερα της απο­δει­κνυό­με­νης ανθρώ­πι­νης παρου­σίας σε αυτό (1942) και είκοσι και πλέον έτη μετά την κατο­χύ­ρωση της ενά­γου­σας με τίτλο κτήσης (1993).

Σε κάθε περί­πτωση, με την κατάρ­γηση του τεκ­μη­ρίου κυριό­τη­τας του ελλη­νι­κού Δημο­σίου για τις περιο­χές της Δωδε­κα­νή­σου στις οποίες δεν λει­τούρ­γησε κτη­μα­το­λό­γιο, μεταξύ των οποίων και η Κάρ­πα­θος, μετά την τρο­πο­ποί­ηση του άρθρου 62 ν. 998/1979, το ελλη­νικό Δημόσιο φέρει το βάρος ν’ απο­δεί­ξει την κυριό­τητά του στο επίδικο ακίνητο, στο οποίο βάρος δεν αντα­πο­κρί­θηκε.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Κώστας Δια­κο­νής.