Απορρίφθηκαν οι αγωγές Τούρκων που διεκδικούν αποζημίωση «μαμούθ» για απαλλοτρίωση του ’40

Με την υπ’ αριθμ. 62/2024 απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που δημο­σιεύ­θηκε χθες, απορ­ρί­φθη­καν και οι δύο αγωγές που άσκησαν 4 Τούρκοι διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ωση, που αφορά σε de facto απαλ­λο­τρί­ωση και στην ανα­γνώ­ριση ακυ­ρό­τη­τας των από 13 Μαΐου 1940 δια­ταγ­μά­των του Ιταλού κυβερ­νήτη για την απαλ­λο­τρί­ωση δύο κτη­μα­το­με­ρί­δων στο Νιοχώρι!!

Οι Τούρκοι, άσκησαν αγωγές ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και ακο­λού­θως ενώπιον και του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου εις βάρος του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου ως διά­δο­χου του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου.

Με τις υπ’ αριθμ. 465 και 466/2022 απο­φά­σεις του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, ανε­στάλη η πρόοδος της δίκης αγωγών εις βάρος του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου ως δια­δό­χου του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου που άσκησαν οι ίδιοι 4, μέχρις ότου δημο­σιευ­θεί τελε­σί­δικη απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου επί όμοιων αγωγών που άσκησαν κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Με την μία αγωγή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου η πρώτη διεκ­δι­κεί 2.848.076,3 € και οι υπό­λοι­ποι από 632.905,3 € έκαστος. Με την δεύτερη η πρώτη διεκ­δι­κεί μόνη απο­ζη­μί­ωση ύψους 949.358,3 ευρώ.

Το Ελλη­νικό Δημόσιο με τις προ­τά­σεις που υπέβαλε ενώπιον του δικα­στη­ρίου απέ­κρουσε τις αγωγές ως αβά­σι­μες, ανα­λη­θείς και κατα­χρη­στι­κές. Μεταξύ άλλων το Ελλη­νικό Δημόσιο εκθέτει ότι πως με το με αριθμ. 116/13-5-1940 Διά­ταγμα του Ιταλού Κυβερ­νήτη απαλ­λο­τριώ­θη­καν μεταξύ άλλων οι προ­α­να­φε­ρό­με­νες κτη­μα­το­με­ρί­δες με προ­σφε­ρό­μενη απο­ζη­μί­ωση για το ακίνητο με KM V 292 οικο­δο­μών Ρόδου το ποσό των 45.964 ιτα­λι­κών λιρών και για το ακίνητο με KM V 293 οικο­δο­μών Ρόδου με προ­σφε­ρό­μενη απο­ζη­μί­ωση το ποσό των 51.270 ευρώ.

Οι απο­ζη­μιώ­σεις αυτές μετα­βι­βά­σθη­καν από την Τράπεζα της Ιταλίας στη Μικτή Επι­τροπή που προ­έ­βλεπε το άρθρο 52 της μετά της Ιταλίας Οικο­νο­μι­κής Συνερ­γα­σίας και από την Επι­τροπή εκείνη δια του Υπουρ­γείου των Εξω­τε­ρι­κών κατα­τέ­θη­καν στην Τράπεζα της Ελλάδος προς απόδοση στους δικαιού­χους, πλην όμως μετά την πάροδο 80 και πλέον ετών από την απαλ­λο­τρί­ωση δεν κατέστη δυνατή η ανεύ­ρεση σήμερα της απο­ζη­μί­ω­σης.

Επι­πλέον εκθέτει ότι η από­κτηση της κυριό­τη­τας απαλ­λο­τριω­θέ­ντος ακι­νή­του με τα προ­σό­ντα της έκτα­κτης χρη­σι­κτη­σίας ή της κτη­τι­κής παρα­γρα­φής, ακόμα και από τον υπέρ ου η απαλ­λο­τρί­ωση λόγω κατά­λη­ψης χωρίς κατα­βολή ή κατά­θεση της απο­ζη­μί­ω­σης, είναι νόμιμη γιατί η κτήση της κυριό­τη­τας επέρ­χε­ται όχι ως συνέ­πεια της απαλ­λο­τρί­ω­σης αλλά κατά τις σχε­τι­κές δια­τά­ξεις λόγω χρη­σι­κτη­σίας ή κτη­τι­κής παρα­γρα­φής.

Έτσι, αν το ακίνητο που απαλ­λο­τριώ­θηκε έχει κατα­λη­φθεί, από δε της κατα­λή­ψεως αυτού, από της οποίας γεν­νή­θηκε η διεκ­δι­κη­τική αγωγή, χώρησε η συμπλή­ρωση της κτη­τι­κής παρα­γρα­φής.

Η από­κτηση της κυριό­τη­τας του απαλ­λο­τριού­με­νου με έκτακτη χρη­σι­κτη­σία, λόγω κατά­λη­ψης χωρίς κατα­βολή ή κατά­θεση της απο­ζη­μί­ω­σης, κρίθηκε από τον Άρειο Πάγο ως νόμιμη.

Στην συγκε­κρι­μένη περί­πτωση το Ελλη­νικό Δημόσιο προ­έ­βαλε μάλιστα ένσταση ιδίας κυριό­τη­τας επί των απαλ­λο­τριω­θέ­ντων ακι­νή­των, δεδο­μέ­νου ότι από της απαλ­λο­τριώ­σεως των ακι­νή­των με KM V 292 και V 293 οικο­δο­μών Ρόδου, νομικής φύσεως μουλκ, το έτος 1940, τα ακίνητα αυτά κατε­λή­φθη­σαν από το Ιταλικό και στη συνέ­χεια από το Ελλη­νικό Δημόσιο, το οποίο απέ­κτησε όλη την ακίνητη περιου­σία του Ιτα­λι­κού κράτους στη Δωδε­κά­νησο με το άρθρο 1 του παραρ­τή­μα­τος XiV της από 10-2-1947 συν­θή­κης Ειρήνης των Παρι­σίων μεταξύ των συνα­σπι­σμέ­νων συμ­μα­χι­κών δυνά­μεων και της Ιταλίας, που κυρώ­θηκε με το ΝΔ 423/1947, παρέ­μει­ναν δε στη συνεχή και ειρη­νική νομή αυτού δια των αρμο­δίων οργάνων του για χρονικό διά­στημα που απαιτεί η διάταξη του άρθρου 63 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού και κατά συνέ­πεια, ακόμα και υπό την εκδοχή ότι δεν συντε­λέ­σθηκε η απαλ­λο­τρί­ωση αυτών δυνάμει των από 13-5-1940 δια­ταγ­μά­των του Ιταλού Κυβερ­νήτη, το Δημόσιο κατέστη κύριος αυτών, με έκτακτη χρη­σι­κτη­σία.

Το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε και τις δύο αγωγές ως απα­ρά­δε­κτες ελλεί­ψει εννόμου συμ­φέ­ρο­ντος των ενα­γό­ντων, γιατί οι ίδιοι οι ενά­γο­ντες και στις δύο αγωγές συνο­μο­λο­γούν ότι η κατά­ληψη του απαλ­λο­τριω­θέ­ντος ακι­νή­του έλαβε χώρα το έτος 1940, οι οποίες μερίδες απαλ­λο­τριώ­θη­καν παρά­νομα («κατά το τότε ισχύον δίκαιο του έτους 1940 από το Ιταλικό Δημόσιο με τα από 13-05-1940 δια­τάγ­ματα του Ιταλού Κυβερ­νήτη το 1940 υπέρ του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου», όπως χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρουν σε αμφό­τε­ρες τις αγωγές) και ότι οι ίδιοι δεν έχουν κυριό­τητα και νομή έκτοτε, λαμ­βά­νο­ντας συγ­χρό­νως υπ’ όψιν ότι είναι δυνατή και η κτήση κυριό­τη­τας διά κτη­τι­κής παρα­γρα­φής, κατά τις δια­τά­ξεις των άρθρων 63 και 68 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου, καθώς και το ό,τι οι εκτά­σεις που είχαν περιέλ­θει βάσει του Ν.2100/1952 στην κυριό­τητα του Οργα­νι­σμού Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου εν Δωδε­κα­νήσω το έτος 1955, περι­ήλ­θαν αυτο­δι­καίως στο Ελλη­νικό Δημόσιο μετά την κατάρ­γηση του προ­α­να­φερ­θέ­ντος Οργα­νι­σμού με τον Ν.2100/1952.

Πάνω από 100 τουρ­κι­κές ΜΚΟ έχουν ξεκι­νή­σει δικα­στική κινη­το­ποί­ηση για την επι­στροφή περιου­σιών, που όπως υπο­στη­ρί­ζουν ανήκαν σε Τούρ­κους, οι οποίοι ζούσαν στα Δωδε­κά­νησα, ειδικά σε Κω, Ρόδο, Δυτική Θράκη και Κρήτη.

Το θέμα, όπως προ­α­νήγ­γει­λαν τουρ­κικά ΜΜΕ, θα μετα­φερ­θεί μέσω των τουρ­κι­κών ενώσεων στα Ηνωμένα Έθνη, την ΕΕ, τον ΟΑΣΕ και το ΕΔΑΔ. Πρό­κει­ται για ένα νέο δείγμα της τουρ­κι­κής προ­κλη­τι­κό­τη­τας που εκδη­λώ­νε­ται σε όλα τα επίπεδα.