#savekaikia

Εμπνευ­σμένη η δια­δι­κτυακή καμπά­νια της Περι­φέ­ρειας για «το έγκλημα κατά της ναυ­τι­κής μας παρά­δο­σης», όπως χαρα­κτη­ρι­στικά λέει ο Περι­φε­ρειάρ­χης.  Μια παρά­δοση ετών που έχει αρχίσει να σβήνει. Η Ελλάδα που ήταν μια κατε­ξο­χήν ναυτική δύναμη στον στόλο των ξύλινων αλιευ­τι­κών σκαφών κατα­στρέ­φει τα σκαριά της. Η οδηγία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης στο όνομα της υπε­ρα­λί­ευ­σης των θαλασ­σών, οδηγεί στα­διακά σε αφα­νι­σμό, ένα βασικό κομμάτι του λαϊκού πολι­τι­σμού, τη ναυ­πη­γική τέχνη. Τα καΐκια ανα­δεί­χθη­καν αυτό­ματα σε εχθρό και απο­φα­σί­στηκε η από­συρσή τους και μάλιστα με βίαιο τρόπο…. Γι’ αυτό τον βίαιο θάνατο γράφει ο Μανόλης Τσα­κί­ρης

«Πονάνε τα ξύλινα καΐκια όταν τα σκο­τώ­νουν. Με μια παρά­δοξη οδηγία της Κοι­νό­τη­τας κατα­στρέ­φε­ται ένα βασικό κομμάτι του λαϊκού μας πολι­τι­σμού, η ναυ­πη­γική τέχνη. Απο­σύ­ρο­νται (κόβο­νται) τα επαγ­γελ­μα­τικά καΐκια των παρά­κτιων ψαράδων, για να μειωθεί όπως λένε το ψάρεμα στη θάλασσα και σιγά-σιγά εξα­φα­νί­ζε­ται το πολύ­τιμο επάγ­γελμα του παρα­δο­σια­κού παρά­κτιου ψαρά Δεν είναι λίγες οι φορές που στο λιμάνι κατε­βαί­νει όλη η οικο­γέ­νεια, για να δει με δάκρυα στα μάτια το καΐκι να το τσα­κί­ζει η μπουλ­ντόζα. Τα στραβά του από καρα­γά­τσι, οι στρα­γα­λιές του πρίμα πλώρα από πουρ­νάρι σκα­λι­σμένο με το σκερ­πάνι, το άλμπουρό του από το άγιο ξύλο Λευ­κα­δί­τι­κης μουριάς, τα πλευ­ρικά του από Σαμιώ­τικα πεύκα που κόβο­νταν επί­τη­δες την αστρο­φεγ­γιά όταν βρι­σκό­ντου­σαν σε πλήρη ωορ­ρη­ξία, την ώρα δηλαδή που το ρετσίνι πλημ­μυ­ρί­ζει όλο το πεύκο και το σκου­λήκι της θάλασ­σας δύσκολα μπορεί να το τρυ­πή­σει. Θυμάμαι, από τα τριάντα πέντε χρόνια μου στα ναυ­πη­γεία, τα λόγια του παλιού Συμια­κού καρα­βο­μα­ρα­γκού Γιώργη Ψαρρού στους βοηθούς του: « Τρυφερά κόβετε το ξύλο για να μη θυμώσει, γιατί τότε σφίγ­γουν οι χυμοί του και στο­μώ­νουν τα πρι­γιό­νια,», οι καταρ­ρά­κτες όπως τα λέγανε τότε. Είδα με τα μάτια μου στο ναυ­πη­γείο της Σαλα­μί­νας έναν ψαρά που του κόβαν το καΐκι, να παρα­κα­λεί τη γυναίκα του να απο­μα­κρύ­νει τα παιδιά (…) Η πολι­τεία μέσω της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης θα μπο­ρούσε να κρα­τή­σει αυτά τα καΐκια, ανά νησί και ανά δήμο, ως στοι­χείο ενός πολι­τι­σμού χιλιά­δων ετών. Άσε που, χωρίς αυτά τα σκαριά θα μείνει ανέ­ρα­στη η θάλασσα.”

*Ο Μανόλης Τσα­κί­ρης είναι ποιητής, μέλος της Επι­τρο­πής Βρα­βείου Ιππε­κτσί, σύμ­βου­λος σε ζητή­ματα πολι­τι­σμού στη ΓΣΕΕ και στην ΟΤΟΕ.