Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου: Απόφαση για μία από τις πιο πολυσυζητημένες υποθέσεις επιμέλειας στην Ελλάδα

• Το Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ρι­ψε την αγωγή της μη­τέ­ρας για απο­κλει­στι­κή επι­μέ­λεια – Η μη­τέ­ρα πρό­κει­ται να ασκή­σει έφεση

Με μία εκτε­νή από­φα­ση, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ολο­κλή­ρω­σε τη νο­μι­κή εξέ­τα­ση μίας πε­ρί­πλο­κης οι­κο­γε­νεια­κής δια­φο­ράς, απορ­ρί­πτο­ντας την αγωγή μη­τέ­ρας που ζη­τού­σε την απο­κλει­στι­κή επι­μέ­λεια δύο ανη­λί­κων τέ­κνων. Η υπό­θε­ση πε­ριε­λάμ­βα­νε σειρά εν­στά­σε­ων σχε­τι­κά με τη διε­θνή δι­καιο­δο­σία, την ύπαρ­ξη προη­γού­με­νης αλ­λο­δα­πής από­φα­σης, και εξε­λί­χθη­κε με­τα­ξύ δύο κρα­τών, Ελ­λά­δας και Ηνω­μέ­νων Πο­λι­τειών Αμε­ρι­κής. Εχει απα­σχο­λή­σει εξάλ­λου κατ΄ επα­νά­λη­ψη και μά­λι­στα πα­νελ­λη­νί­ως την επι­και­ρό­τη­τα.

Η αγωγή κα­τα­τέ­θη­κε αρ­χι­κά τον Αύ­γου­στο του 2021 και αφο­ρού­σε στη ρύθ­μι­ση της επι­μέ­λειας και στη δια­τρο­φή δύο ανη­λί­κων. Επα­νει­σή­χθη με κλήση το 2024, κα­τό­πιν της έκ­δο­σης μη ορι­στι­κής από­φα­σης το 2023, η οποία είχε ανα­βά­λει την εκ­δί­κα­ση λόγω ζη­τή­μα­τος διε­θνούς δι­καιο­δο­σί­ας. Η μη­τέ­ρα των ανη­λί­κων, επι­κα­λού­με­νη την εν τοις πράγ­μα­σι άσκη­ση της επι­μέ­λειας, ζή­τη­σε να της ανα­τε­θεί απο­κλει­στι­κά, και να της επι­δι­κα­στεί δια­τρο­φή ύψους 480 ευρώ ανά τέκνο μη­νιαί­ως.

Ο ενα­γό­με­νος (πα­τέ­ρας), που κα­τοι­κεί στις ΗΠΑ, προ­έ­βα­λε έν­στα­ση περί έλ­λει­ψης διε­θνούς δι­καιο­δο­σί­ας των ελ­λη­νι­κών δι­κα­στη­ρί­ων. Το Δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε την έν­στα­ση αυτή ως νο­μι­κά αβά­σι­μη. Βα­σι­ζό­με­νο στη διά­τα­ξη του άρ­θρου 601 §2 ΚΠολΔ και λαμ­βά­νο­ντας υπόψη ότι οι διά­δι­κοι και τα τέκνα δια­θέ­τουν την ελ­λη­νι­κή ιθα­γέ­νεια, έκρι­νε πως η ελ­λη­νι­κή ιθα­γέ­νεια λει­τουρ­γεί ως αυ­το­τε­λής δι­καιο­δο­τι­κή βάση. Επι­πλέ­ον, λόγω κενού νόμου και της μη εφαρ­μο­σι­μό­τη­τας του Κα­νο­νι­σμού Βρυ­ξέλ­λες ΙΙα, κρί­θη­κε ότι μπο­ρεί να εφαρ­μο­στεί ανα­λο­γι­κά το εσω­τε­ρι­κό δί­καιο (άρθρο 601 ΚΠολΔ).

Το Δι­κα­στή­ριο επι­σή­μα­νε ότι ακόμα και στην πε­ρί­πτω­ση της συ­ντρέ­χου­σας αλ­λο­δα­πής ιθα­γέ­νειας, η ελ­λη­νι­κή ιθα­γέ­νεια υπε­ρι­σχύ­ει για τον προσ­διο­ρι­σμό της δι­καιο­δο­σί­ας.

Ο ενα­γό­με­νος επι­κα­λέ­στη­κε επί­σης την ύπαρ­ξη τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης του δι­κα­στη­ρί­ου της Πο­λι­τεί­ας Φλό­ρι­ντα, με την οποία του είχε ανα­τε­θεί η απο­κλει­στι­κή επι­μέ­λεια των ανη­λί­κων, και υπο­στή­ρι­ξε ότι συ­νε­πώς υπάρ­χει εκ­κρε­μο­δι­κία ή δε­δι­κα­σμέ­νο. Το ελ­λη­νι­κό δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση των ΗΠΑ δεν έχει ανα­γνω­ρι­στεί δι­κα­στι­κά στην Ελ­λά­δα σύμ­φω­να με τα άρθρα 323 επ. ΚΠολΔ και άρα δεν πα­ρά­γει έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα στο ελ­λη­νι­κό δί­καιο. Ως εκ τού­του, απορ­ρί­φθη­κε και αυτή η έν­στα­ση.

Κατά την εκτί­μη­ση του απο­δει­κτι­κού υλι­κού, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η μη­τέ­ρα είχε με­τα­βά­λει πολ­λα­πλώς τον τόπο δια­μο­νής των ανη­λί­κων τέ­κνων εντός ενός χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος επτά μηνών. Οι με­τα­κι­νή­σεις πε­ριε­λάμ­βα­ναν τις το­πο­θε­σί­ες Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες – Ρόδος – Κάρ­πα­θος – Ρέ­θυ­μνο, με απο­τέ­λε­σμα να απο­κο­πούν τα παι­διά από το συγ­γε­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον και από στα­θε­ρή εκ­παι­δευ­τι­κή έντα­ξη.

Το δι­κα­στή­ριο ση­μεί­ω­σε ότι οι εναλ­λα­γές στον τόπο δια­μο­νής δη­μιούρ­γη­σαν ένα πε­ρι­βάλ­λον αστά­θειας, μη προ­βλε­ψι­μό­τη­τας και ανε­παρ­κούς υπο­στή­ρι­ξης των ανα­γκών των παι­διών, με­τα­ξύ αυτών και της σχο­λι­κής τους φοί­τη­σης. Δια­πι­στώ­θη­κε επί­σης ότι η μη­τέ­ρα δεν είχε ανα­ζη­τή­σει ει­δι­κή υπο­στή­ρι­ξη από σύμ­βου­λο ψυ­χι­κής υγεί­ας προ­κει­μέ­νου να δια­χει­ρι­στεί απο­τε­λε­σμα­τι­κά τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σης των ανη­λί­κων.

Ως απο­τέ­λε­σμα, η δι­κα­στι­κή κρίση κα­τέ­λη­ξε ότι, παρά την πρό­θε­ση της ενά­γου­σας να δια­τη­ρή­σει δεσμό με τα παι­διά της, δεν είναι κα­τάλ­λη­λη προς ανά­λη­ψη απο­κλει­στι­κής επι­μέ­λειας, με βα­σι­κό κρι­τή­ριο το συμ­φέ­ρον των ανη­λί­κων.

Ο πα­τέ­ρας εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον δι­κη­γό­ρο κ. Βα­σί­λη Κα­τα­βε­νά­κη και η μη­τέ­ρα από τον κ. Ν. Σκορ­δί­λη.

Ση­μειώ­νε­ται ότι πρό­κει­ται για πρω­τό­δι­κη από­φα­ση και ότι η μη­τέ­ρα πρό­κει­ται να ασκή­σει έφεση.