Ελεύθερος χωρίς όρους ξενοδόχος που κατηγορείται για απάτη εις βάρος του Δημοσίου

Ελεύ­θε­ρος χωρίς όρους, αφέ­θη­κε χθες μετά την απο­λο­γία του, με ομό­φω­νη από­φα­ση της τα­κτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου και της Ει­σαγ­γε­λέ­ως Υπη­ρε­σί­ας, ιδιο­κτή­της ξε­νο­δο­χεια­κής μο­νά­δας, που διώ­κε­ται για απάτη εις βάρος του δη­μο­σί­ου.

Η δίωξη εις βάρος του ξε­νο­δό­χου, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», κι­νή­θη­κε το Νο­έμ­βριο του 2014 μετά από μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά, που υπέ­βα­λε στο Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μί­ας και Οι­κο­νο­μι­κών, το Υπουρ­γείο Ανά­πτυ­ξης και την ΔΟΥ Ρόδου, Ρο­δί­της επι­χει­ρη­μα­τί­ας, που είχε μι­σθώ­σει την ξε­νο­δο­χεια­κή του επι­χεί­ρη­ση και δια­πί­στω­σε, όπως δια­τεί­νε­ται, ότι δεν είχε δι­καί­ω­μα να συ­νά­ψει τέ­τοια συμ­φω­νία γιατί προ­σέ­κρου­σε σε απα­γο­ρευ­τι­κή διά­τα­ξη της επι­χο­ρή­γη­σής της από τον ανα­πτυ­ξια­κό νόμο.

Υπο­στή­ρι­ξε πε­ραι­τέ­ρω ότι έγινε χρήση οι­κο­νο­μι­κών στοι­χεί­ων της μι­σθώ­τριας προ­κει­μέ­νου να εμ­φα­νί­σει ο κα­τη­γο­ρού­με­νος στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, ότι την λει­τουρ­γού­σε η επι­χο­ρη­γού­με­νη επι­χεί­ρη­ση συμ­φε­ρό­ντων του και όχι εκεί­νη, που την μί­σθω­σε.

Η εται­ρεία του κα­τη­γο­ρού­με­νου υπή­χθη συ­γκε­κρι­μέ­να τον Ιού­νιο του 2007 στις δια­τά­ξεις του Ν. 3299/2004 και εξα­σφά­λι­σε την επι­χο­ρή­γη­ση του επεν­δυ­τι­κού της σχε­δί­ου από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο με 2,2 εκατ. ευρώ, που απο­τε­λού­σε το μισό του κό­στους της συ­νο­λι­κής επέν­δυ­σης για την κα­τα­σκευή ξε­νο­δο­χεια­κής μο­νά­δας τεσ­σά­ρων αστέ­ρων.
Η από­φα­ση επι­χο­ρή­γη­σης προ­έ­βλε­πε ότι μέχρι την πα­ρέ­λευ­ση πε­ντα­ε­τί­ας από την δη­μο­σί­ευ­ση της από­φα­σης ολο­κλή­ρω­σης και έναρ­ξης της πα­ρα­γω­γι­κής λει­τουρ­γί­ας της επέν­δυ­σης, η εται­ρεία δεν επι­τρε­πό­ταν, χωρίς την έγκρι­ση του αρ­μό­διου για την έκ­δο­ση της από­φα­σης υπα­γω­γής ορ­γά­νου να εκ­μι­σθώ­σει μέρος ή το σύ­νο­λο της ενι­σχυ­θεί­σας επέν­δυ­σης.
Σε πε­ρί­πτω­ση πα­ρά­βα­σης της συ­γκε­κρι­μέ­νης πρό­βλε­ψης, επι­βάλ­λε­ται ως ποινή η ολική ή με­ρι­κή ανά­κλη­ση της από­φα­σης υπα­γω­γής και αντί­στοι­χα η επι­στρο­φή της χο­ρη­γη­θεί­σας ενί­σχυ­σης.
Η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία επι­χο­ρη­γή­θη­κε συ­νο­λι­κά σε δύο δό­σεις το έτος 2010 το ποσό του 1.096.500 ευρώ και πρίν την πά­ρο­δο της πε­ντα­ε­τί­ας ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να υπέ­γρα­ψε σύμ­βα­ση μί­σθω­σης της ξε­νο­δο­χεια­κής μο­νά­δας σε Ρο­δί­τι­κη Ανώ­νυ­μη Εται­ρεία κατά πα­ρά­βα­ση του ως άνω όρου.

Ο ξε­νο­δό­χος, συ­νο­δευό­με­νος από τους δι­κη­γό­ρους του κ.κ. Μα­νώ­λη Κου­τσού­κο και Μι­χά­λη Ιω­αν­νί­δη, αρ­νή­θη­κε και απέ­κρου­σε ως μη νό­μι­μη, αβά­σι­μη και απα­ρά­δε­κτη την κα­τη­γο­ρία της απά­της σε βαθμό κα­κουρ­γή­μα­τος σε συνδ. με την επί­κλη­ση του Ν. 1608/1950 «περί κα­τα­χρα­στών του δη­μο­σί­ου» που μου απαγ­γέλ­θη­κε.

Η ενα­ντί­ον του κα­τη­γο­ρία στη­ρί­χθη­κε, όπως είπε, σε μη νό­μι­μη ποι­νι­κή δίωξη που του ασκή­θη­κε η οποία υιο­θέ­τη­σε μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά, την οποία υπέ­βα­λε ενα­ντί­ον του ο Ρο­δί­της.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά είναι σε όλο της το πε­ριε­χό­με­νο εψευ­δής και υπο­βλή­θη­κε ενα­ντί­ον του απο­κλει­στι­κά και μόνο για λό­γους εκ­δί­κη­σης επει­δή τον μήνα Σε­πτέμ­βριο του 2014 ανα­γκά­σθη­κε να εξώ­σει την εται­ρεία του από το ξε­νο­δο­χείο.

Τό­νι­σε πε­ραι­τέ­ρω ότι από το ποσόν της εγκρι­θεί­σας επι­χο­ρή­γη­σης η εται­ρεία του έλαβε στις 26 Ιου­λί­ου 2010 το ποσόν των 600.000 ευρώ και στις 30 Δε­κεμ­βρί­ου 2010 το ποσόν των 496.500 ευρώ. Έκτο­τε κα­νέ­να άλλο ποσό επι­χο­ρή­γη­σης δεν έλαβε η ανώ­νυ­μη εται­ρεία, ενώ τό­νι­σε ότι η κα­τα­βο­λή των πα­ρα­πά­νω ποσών έγινε ύστε­ρα από λε­πτο­με­ρή, κου­ρα­στι­κό και εξο­νυ­χι­στι­κό έλεγ­χο από τις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες ελέγ­χου του Υπουρ­γεί­ου Ανά­πτυ­ξης όλων των πα­ρα­στα­τι­κών τα οποία νό­μι­μα και εμπρό­θε­σμα υπέ­βα­λε.

Ση­μεί­ω­σε επί­σης ότι το σύ­νο­λο της επι­χο­ρή­γη­σης που έλαβε η εται­ρεία κα­τα­βλή­θη­κε απευ­θεί­ας στην Αγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα Ελ­λά­δος στην οποία είχε εκ­χω­ρη­θεί η δι­καιού­με­νη επι­χο­ρή­γη­ση επει­δή από την Τρά­πε­ζα αυτή είχε λάβει σχε­τι­κό δά­νειο. Δη­λα­δή η κα­τα­βο­λή των ποσών αυτών όχι μόνο δεν ήταν απο­τέ­λε­σμα εξα­πά­τη­σης οιου­δή­πο­τε ορ­γά­νου του Δη­μο­σί­ου, αλλά απο­τέ­λε­σμα νό­μι­μου δι­καιώ­μα­τος της εται­ρεί­ας.

Λόγω των σο­βα­ρών προ­βλη­μά­των υγεί­ας που αντι­με­τώ­πι­ζε, όπως επε­σή­μα­νε και της αδυ­να­μί­ας του να αντε­πε­ξέλ­θει κα­θυ­στέ­ρη­σε χρο­νι­κά η ολο­κλή­ρω­ση της επέν­δυ­σης και η κα­τα­σκευή της μι­κρής ξε­νο­δο­χεια­κής μο­νά­δας γι’ αυτό και ύστε­ρα από αί­τη­σή του εκ­δό­θη­κε από­φα­ση του Υπουρ­γεί­ου Ανά­πτυ­ξης με την οποία δό­θη­κε πα­ρά­τα­ση της ολο­κλή­ρω­σης της επέν­δυ­σης για λό­γους ανω­τέ­ρας βίας μέχρι τις 16 Οκτω­βρί­ου 2011.

Όταν τε­λι­κά ολο­κλη­ρώ­θη­κε η κα­τα­σκευή του ξε­νο­δο­χεί­ου και το έτος 2009 ξε­κί­νη­σε η λει­τουρ­γία του λόγω της επι­βα­ρυ­μέ­νης κα­τά­στα­σης της υγεί­ας του ήταν αδύ­να­το να με­τέ­χει στη λει­τουρ­γία του ξε­νο­δο­χεί­ου από τα ανα­με­νό­με­να έσοδα του οποί­ου θα εξο­φλού­σε τις δό­σεις του δα­νεί­ου που είχε λάβει. Με την βο­ή­θεια της οι­κο­γέ­νειας του και με με­γά­λες δυ­σκο­λί­ες το ξε­νο­δο­χείο λει­τούρ­γη­σε για δύο του­ρι­στι­κές πε­ριό­δους, τα έτη 2009 και 2010.

Στις αρχές Φε­βρουα­ρί­ου 2011 και ενώ η κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του είχε επι­δει­νω­θεί δέ­χθη­κε την επί­σκε­ψη του Ρο­δί­τη επι­χει­ρη­μα­τία που του πρό­τει­νε να μι­σθώ­σει το ξε­νο­δο­χείο.

Εκεί­νος, όπως ανέ­φε­ρε απο­λο­γού­με­νος, δια­τύ­πω­σε τις επι­φυ­λά­ξεις του και ο Ρο­δί­της φέ­ρε­ται να τον κα­θη­σύ­χα­σε.

Η εται­ρεία του Ρο­δί­τη λει­τούρ­γη­σε κα­νο­νι­κά και εκ­με­ταλ­λεύ­θη­κε το ξε­νο­δο­χείο ωστό­σο η μι­σθω­τι­κή σύμ­βα­ση δεν εξε­λί­χθη­κε ομαλά διότι με διά­φο­ρα προ­σχή­μα­τα και προ­φά­σεις αρ­νή­θη­κε να κα­τα­βά­λει δε­δου­λευ­μέ­να μι­σθώ­μα­τα σχε­δόν 3 ετών και εκ­δό­θη­κε σε βάρος της δια­τα­γή από­δο­σης μι­σθί­ου και πλη­ρω­μής μι­σθω­μά­των συ­νο­λι­κού ύψους 152.700 ευρώ.

Μετά την έξωση για να τον εκ­δι­κη­θεί, όπως τό­νι­σε, υπέ­βα­λε ενα­ντί­ον του στην Ει­σαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά εμ­φα­νι­ζό­με­νος τάχα ως «θύμα» και δήθεν «τι­μη­τής» της νο­μι­μό­τη­τας.