Κομισιόν: Εργασία… και μετά τα 71

Aπελευθέρωση των ορίων ηλικίας προς τα πάνω, ώστε να μπορεί κάποιος να παρα­μεί­νει στην εργασία του και μετά τα 67 χρόνια ως κίνητρο για να αυξήσει το λεγό­μενο ποσοστό ανα­πλή­ρω­σης, άρα και τις απο­δο­χές του, προ­κρί­νουν οι Ευρω­παίοι.

Σύμφωνα με απο­κλει­στι­κές πλη­ρο­φο­ρίες του Real.gr η ΕΕ δεν θα είχε αντίρ­ρηση να επι­τρα­πεί στους εργα­ζό­με­νους που συμπλη­ρώ­νουν το 67ο έτος της ηλικίας τους να παρα­μεί­νουν στην εργασία τους, αυξά­νο­ντας αντί­στοιχα και τη σύνταξη που θα λάβουν όταν τελικά απο­χω­ρή­σουν.

Η ρύθμιση η οποία ενδια­φέ­ρει, μεταξύ άλλων, για­τρούς και ακα­δη­μαϊ­κούς, δημό­σιους λει­τουρ­γούς και άλλους, συν­δυα­ζό­μενη με μια σειρά άλλων παρεμ­βά­σεων θα μπο­ρούσε να βοη­θή­σει την απο­συμ­φό­ρηση του ασφα­λι­στι­κού και να απο­τε­λέ­σει μέρος της λύσης που θα επε­ξερ­γα­στεί η κυβέρ­νηση με την Τρόικα και θα πρέπει να έχει ψηφίσει πριν από την ολο­κλή­ρωση της πρώτης αξιο­λό­γη­σης.

Πηγές των δανει­στών επι­ση­μαί­νουν μετ’ επι­τά­σεως στο Real.gr ότι χωρίς λύσεις στο ασφα­λι­στικό δεν υπάρχει καμία δυνα­τό­τητα συζή­τη­σης για τη βιω­σι­μό­τητα του ελλη­νι­κού δημο­σίου χρέους, καθώς οι μετα­βι­βά­σεις του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού επη­ρε­ά­ζουν την καμπύλη του χρέους.

Σύμφωνα με την ιδέα, η οποία δια­κι­νεί­ται στις Βρυ­ξέλ­λες και την Αθήνα, η κυβέρ­νηση θα πρέπει να δημιουρ­γή­σει μία σειρά από αντι­κί­νη­τρα στην απο­χώ­ρηση από την εργασία μαζί με κίνητρα για την παρα­μονή σε αυτήν, τα οποία θα σχε­τί­ζο­νται άμεσα με το τελικό ύψος των απο­δο­χών. Βεβαίως, κανείς στις Βρυ­ξέλ­λες δεν ισχυ­ρί­ζε­ται πως αυτή θα είναι η μονα­δική λύση, καθώς προ­έ­χουν η ενο­ποί­ηση των ταμείων, η ομο­γε­νο­ποί­ηση των κανόνων και η κατάρ­γηση του εφάπαξ.

Σε σχέση με την παρα­μονή στην εργασία, η οποία μπορεί να ξεπερ­νάει τα 70 ή 71 χρόνια, εκτός των περι­πτώ­σεων όπου τίθεται ζήτημα υγείας ή εύρυθ­μης εγκε­φα­λι­κής λει­τουρ­γίας του ασφα­λι­σμέ­νου (κοινώς να μην πάσχει από άνοια), ο υπο­λο­γι­σμός είναι πως υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του πλη­θυ­σμού που θα ήθελε έτσι και αλλιώς χρήση του μέτρου.

Επι­πλέον, συν­δυά­ζο­ντας το μέτρο με τη δυνα­τό­τητα αύξησης της σύντα­ξης εξα­σφα­λί­ζε­ται και ως ένα βαθμό η λεγό­μενη κοι­νω­νική δικαιο­σύνη, όπως περι­γρά­φε­ται μεταξύ των στόχων της ασφα­λι­στι­κής μεταρ­ρύθ­μι­σης. Αυτό δε σημαί­νει ότι η ρύθμιση μπορεί να απο­τε­λέ­σει άλλοθι για την αποφυγή του εξορ­θο­λο­γι­σμού σε συγκε­κρι­μένα ταμεία και στις πολλές εξώ­φθαλ­μες αδικίες του ελλη­νι­κού ασφα­λι­στι­κού συστή­μα­τος.

Στις Βρυ­ξέλ­λες γνω­ρί­ζουν ότι οι μεγα­λύ­τε­ρες απώ­λειες έχουν υποστεί οι συντα­ξιού­χοι του ιδιω­τι­κού τομέα που είχαν τις υψη­λό­τε­ρες κρα­τή­σεις, δεν είχαν τύχει ενί­σχυ­σης από τον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και έτσι και αλλιώς δεν λάμ­βα­ναν εφάπαξ. Αντι­θέ­τως, ταμεία τα οποία με κρατική επι­χο­ρή­γηση είχαν μη βιώ­σι­μες παροχές έχουν προ­σαρ­μο­στεί πολύ λιγό­τερο στην πραγ­μα­τι­κό­τητα.

real.gr