Σεπτέμβριο η κατάθεση του εθνικού σχεδίου και της ΣΜΠΕ για τα offshore αιολικά

Ακόμη και 7 ή και 8 πε­ριο­χές μπο­ρεί τε­λι­κά να πε­ρι­λαμ­βά­νει η πρώτη φάση ανά­πτυ­ξης των θα­λάσ­σιων αιο­λι­κών πάρ­κων, ένα­ντι των 5 ή 6 που ήταν οι αρ­χι­κές προ­θέ­σεις, σύμ­φω­να με τις τε­λευ­ταί­ες πλη­ρο­φο­ρί­ες.

Η με­τά­θε­ση για αρχές Σε­πτεμ­βρί­ου της κα­τά­θε­σης στο ΥΠΕΝ του εθνι­κού σχε­δί­ου για τα offshore, μαζί με την Στρα­τη­γι­κή Με­λέ­τη Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών Επι­πτώ­σε­ων, σε συν­δυα­σμό με τους ανα­γκα­στι­κούς πε­ριο­ρι­σμούς για λό­γους εθνι­κής ασφά­λειας, δί­νουν χώρο σε νέα σε­νά­ρια, προ­κει­μέ­νου η πρώτη φάση, να συ­μπε­ρι­λά­βει όσο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ριο­χές και να στα­λεί ισχυ­ρό σήμα στους επεν­δυ­τές. Το ίδιο μπο­ρεί να ισχύ­σει και για το σύ­νο­λο των πε­ριο­χών του «Εθνι­κού Προ­γράμ­μα­τος Ανά­πτυ­ξης Υπε­ρά­κτιων Αιο­λι­κών Πάρ­κων».

Το σκε­πτι­κό, μετά και τους πε­ριο­ρι­σμούς για λό­γους εθνι­κής άμυ­νας είναι πολ­λές, αλλά μι­κρό­τε­ρες πε­ριο­χές, ένα­ντι των λι­γό­τε­ρων, αλλά με­γα­λύ­τε­ρων του αρ­χι­κού σχε­δια­σμού. Και εφό­σον η «φάση 1» απαρ­τί­ζε­ται από επτά με οκτώ πε­ριο­χές, τότε προ­φα­νώς και το συ­νο­λι­κό πρό­γραμ­μα θα μπο­ρού­σε να έχει όχι πάνω από 10, όπως ήθε­λαν οι αρ­χι­κές εκτι­μή­σεις, αλλά ένα πολ­λα­πλά­σιο αριθ­μό, προ­κει­μέ­νου η Ελ­λά­δα να κα­λύ­ψει όσο αυτό είναι δυ­να­τόν το χα­μέ­νο έδα­φος.

Η κα­τεύ­θυν­ση από την πο­λι­τι­κή ηγε­σία είναι ότι μπο­ρεί οι πε­ριο­ρι­σμοί του ΓΕΕΘΑ να έχουν μειώ­σει την έκτα­ση των προ­τει­νό­με­νων πε­ριο­χών, πε­ριο­ρί­σει τα όρια των θα­λάσ­σιων ζωνών ή «κόψει» για εθνι­κούς λό­γους κά­ποια τμή­μα­τα στα όρια των έξι ναυ­τι­κών μι­λί­ων, ωστό­σο η «φάση 1» πρέ­πει να πε­ρι­λαμ­βά­νει μια πλειά­δα θα­λάσ­σιων πο­λυ­γώ­νων, πα­νελ­λα­δι­κά. Από τα ανα­το­λι­κά της Εύ­βοιας μέχρι τις Κυ­κλά­δες και από την Κρήτη έως τα Δω­δε­κά­νη­σα, χωρίς τα ση­μεία αυτά να είναι τα ίδια με εκεί­να του αρ­χι­κού σχε­δια­σμού. Και πέρα από τα πι­λο­τι­κά έργα, ο στό­χος είναι να προ­κη­ρυ­χθούν αντα­γω­νι­στι­κές δια­δι­κα­σί­ες για έργα συ­νο­λι­κής ισχύ­ος 2 GW μέχρι το 2030. Έτσι μόνο θα δια­τη­ρη­θεί ισχυ­ρό και θα ενι­σχυ­θεί το επεν­δυ­τι­κό εν­δια­φέ­ρον.

Τα μι­κρό­τε­ρα πά­ντως θα­λάσ­σια οι­κό­πε­δα με­τα­φρά­ζο­νται και σε μι­κρό­τε­ρα έργα, όχι όπως εκεί­να που ανα­πτύσ­σο­νται τα τε­λευ­ταία χρό­νια στην Βό­ρεια Θά­λασ­σα και την Βαλ­τι­κή. Αυτό με την σειρά του κα­θι­στά ακόμη πιο απαι­τη­τι­κή την δου­λειά για τους επεν­δυ­τές, οι οποί­οι θα πρέ­πει να τεκ­μη­ριώ­σουν από τις με­λέ­τες κό­στους – οφέ­λους την οι­κο­νο­μι­κό­τη­τα των προ­τει­νό­με­νων έργων.

Τα πάντα είναι ανοι­κτά, ακόμη κα­τα­τί­θε­νται προ­τά­σεις, και το εθνι­κό σχέ­διο θα πα­ρα­μέ­νει υπό δια­μόρ­φω­ση μέχρι τις αρχές Σε­πτεμ­βρί­ου, οπότε και θα κα­τα­τε­θεί στο ΥΠΕΝ, προ­κει­μέ­νου από το βήμα της 87ης ΔΕΘ ο πρω­θυ­πουρ­γός να προ­βεί σε ανα­κοι­νώ­σεις, όπως είχε ανα­φέ­ρει κατά την συ­νά­ντη­ση του προ με­ρι­κών εβδο­μά­δων στην Με­σο­γεί­ων, με τον Θό­δω­ρο Σκυ­λα­κά­κη.

Το εθνι­κό πλάνο θα βγει σε δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση μαζί με την ΣΜΠΕ, στην οποία θα πε­ρι­γρά­φε­ται η προ­στα­σία του φυ­σι­κού και πο­λι­τι­στι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και των εν γένει οι­κο­συ­στη­μά­των, με έμ­φα­ση στη βιω­σι­μό­τη­τα της θα­λάσ­σιας χλω­ρί­δας, πα­νί­δας και ορ­νι­θο­πα­νί­δας, καθώς και του πο­λι­τι­στι­κού και κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, η εθνι­κή ασφά­λεια, η κατά προ­τε­ραιό­τη­τα ενερ­γεια­κή εξα­σφά­λι­ση των νη­σιών και η ασφά­λεια των θα­λάσ­σιων με­τα­φο­ρών.

Η κα­τεύ­θυν­ση της πο­λι­τι­κής ηγε­σί­ας του ΥΠΕΝ είναι ότι η Ελ­λά­δα δια­θέ­τει πολύ ισχυ­ρό αιο­λι­κό δυ­να­μι­κό – ένα από τα κα­λύ­τε­ρα της Ευ­ρώ­πης – και ακόμα και μετά την υιο­θέ­τη­ση των πολύ αυ­στη­ρών κρι­τη­ρί­ων που έθεσε η κυ­βέρ­νη­ση, με γνώ­μο­να τη δια­σφά­λι­ση του θα­λάσ­σιου πε­ρι­βάλ­λο­ντος και των ορίων που σχε­τί­ζο­νται με την εθνι­κή άμυνα, δη­μιουρ­γεί­ται ένα εθνι­κό πρό­γραμ­μα που δια­θέ­τει τα εχέγ­γυα για να «ξε­κλει­δώ­σει» μία ακόμα πρά­σι­νη πηγή ενέρ­γειας. Και να φέρει ακόμα πιο κοντά την χώρα στο στόχο της πρά­σι­νης με­τά­βα­σης, με τους πλέον ευ­νοϊ­κούς όρους για το πε­ρι­βάλ­λον και τους πο­λί­τες της χώρας.

Βέ­βαια, πέραν της υπαρ­κτής πο­λι­τι­κής βού­λη­σης της κυ­βέρ­νη­σης, υπάρ­χουν κά­ποια ση­μεία προ­βλη­μα­τι­σμού από τους επεν­δυ­τές και ει­δι­κά αυτά που αφο­ρούν την δυ­να­μι­κό­τη­τα των δι­κτύ­ων. Η δια­σύν­δε­ση των νη­σιών προ­χω­ρά­ει από τον ΑΔΜΗΕ με τα­χείς ρυθ­μούς και αυτό είναι αναμ­φί­βο­λα θε­τι­κό βήμα, λέει η αγορά.

Χρειά­ζε­ται ωστό­σο πα­ράλ­λη­λα με το εθνι­κό πρό­γραμ­μα και τα προ­τει­νό­με­να χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα να προ­χω­ρή­σει τα­χύ­τε­ρα και ο σχε­δια­σμός για τις επε­κτά­σεις του δι­κτύ­ου του Δια­χει­ρι­στή, εκεί όπου απαι­τεί­ται. Και εδώ απο­τε­λεί μο­νό­δρο­μο η ανά­γκη στε­νής συ­νερ­γα­σί­ας με­τα­ξύ των επεν­δυ­τών, των δια­χει­ρι­στών των δι­κτύ­ων και των ρυθ­μι­στι­κών αρχών.

Επί­σης, το πλή­ρες δυ­να­μι­κό της υπε­ρά­κτιας αιο­λι­κής ενέρ­γειας στην Ελ­λά­δα θα ξε­κλει­δώ­σει μόνο με την εφαρ­μο­γή ακόμη πιο σω­στού σχε­δια­σμού, κα­λύ­τε­ρων εκτι­μή­σε­ων για τις πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές επι­πτώ­σεις και αξιο­ποί­η­σης των βέλ­τι­στων τε­χνο­λο­γι­κών εξε­λί­ξε­ων, με έμ­φα­ση στις πλω­τές ανε­μο­γεν­νή­τριες. Στο συ­γκε­κρι­μέ­νο τομέα οι εξε­λί­ξεις είναι ρα­γδαί­ες, η τε­χνο­λο­γία προ­χω­ρά­ει προς την πλήρη της ωρί­μαν­ση, ενώ πολλά έργα εμπο­ρι­κής κλί­μα­κας θα κά­νουν την εμ­φά­νι­σής τους ως το 2030. Καλώς εχό­ντων των πραγ­μά­των, τότε ανα­μέ­νε­ται να κάνει την εμ­φά­νι­σή του και το πρώτο θα­λάσ­σιο αιο­λι­κό πάρκο στην Ελ­λά­δα.

Πηγή creta24.gr