Μιχαήλ Γ. Πετρίδης: Από το όραμα στο μύθο- 51 χρόνια από το θάνατό του

του Βα­σί­λη Α. Υψη­λά­ντη

Δι­κη­γό­ρου

π. Βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου

Πέ­ρα­σαν 51 χρό­νια από το θά­να­το του Δη­μάρ­χου Ρόδου – Ια­τρού Μι­χα­ήλ Γ. Πε­τρί­δη . Του αν­θρώ­που που σφρά­γι­σε με το έργο και την πα­ρου­σία του την πο­ρεία της σύγ­χρο­νης Ρόδου . Δη­μιουρ­γού των πρώ­των δη­μο­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, που τα χρό­νια της δη­μαρ­χί­ας του, λει­τούρ­γη­σαν υπο­δειγ­μα­τι­κά. Της ΡΟΔΑ, της ΕΔΥΡ (τώρα ΔΕΥΑΡ), του Ορ­γα­νι­σμού Πρό­νοιας του Δήμου Ρόδου, του Εκ­πο­λι­τι­στι­κού και Καλ­λι­τε­χνι­κού Ορ­γα­νι­σμού του Δήμου Ρόδου. Δη­μιουρ­γού έργων εμ­βέ­λειας όπως  της Νέας Αγο­ράς, των εγκα­τα­στά­σε­ων  στο Ρο­δί­νι, του Νέου Κοι­μη­τη­ρί­ου, του Νε­ω­ρί­ου, της Δη­μο­τι­κής Πι­να­κο­θή­κης,  του Ήχος και Φως, της πλα­κό­στρω­ση της Πα­λιάς Πόλης, της διά­νοι­ξης  νέων δρό­μων και πλα­τειών και του επι­τυ­χη­μέ­νου και συ­γκρο­τη­μέ­νου τε­τρα­πλα­σια­σμού της πόλης της Ρόδου. Του αν­θρώ­που που ενί­σχυ­σε την κοι­νω­νι­κή λει­τουρ­γία του Δήμου Ρόδου, αφού η φτώ­χεια τα πρώτα χρό­νια μετά την εν­σω­μά­τω­ση ήταν έντο­νη, με τη δη­μιουρ­γία του δη­μο­τι­κού συσ­σι­τί­ου, όπου σε κα­θη­με­ρι­νή βάση εσι­τί­ζο­ντο περί τα 2.500 άτομα και των δη­μο­τι­κών ια­τρεί­ων. Στην εκ­παί­δευ­ση  δη­μιούρ­γη­σε το συ­γκρό­τη­μα και  λει­τούρ­γη­σε τις τε­χνι­κές σχο­λές “ΝΗ­ΡΕ­ΑΣ” προ­σφέ­ρο­ντας  γνώ­σεις και επαγ­γελ­μα­τι­κή απο­κα­τά­στα­ση σε τό­σους νέους απ’όλα τα Δω­δε­κά­νη­σα, καθώς επί­σης τις  Σχο­λές Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των και Ξε­να­γών Ρόδου θε­με­λιώ­νο­ντας την του­ρι­στι­κή εκ­παί­δευ­ση στον τόπο μας. Στον πο­λι­τι­σμό  δη­μιούρ­γη­σε τα δη­μο­τι­κά λαϊκά μπα­λέ­τα με τις υπέ­ρο­χες λα­ο­γρα­φι­κές πα­ρα­στά­σεις τους και συ­νέ­βα­λε στη συ­γκρό­τη­ση της φι­λαρ­μο­νι­κής και της χο­ρω­δί­ας του Δήμου Ρόδου. Στον του­ρι­σμό με την κα­θο­ρι­στι­κή συμ­βο­λή  του για την έλευ­ση των πρώ­των του­ρι­στών από την Σκαν­δι­να­βία (Τζέ­ρε­μποργκ, Γκιορ­σούν κ.ά) και γε­νι­κό­τε­ρα της δη­μιουρ­γί­ας του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος, της υιο­θέ­τη­σης της Ρόδου ως τόπου ανά­παυ­σης της δύ­να­μης του 6ου Αμε­ρι­κα­νι­κού Στό­λου, της κα­θιέ­ρω­σης της Ρόδου ως κο­σμο­πο­λί­τι­κου κέ­ντρου της Με­σο­γεί­ου με την έλευ­ση με­γά­λων προ­σω­πι­κο­τή­των, τη διε­νέρ­γεια ση­μα­ντι­κών εκ­δη­λώ­σε­ων πα­γκο­σμί­ου εν­δια­φέ­ρο­ντος (όπως τα τρία Πα­νορ­θό­δο­ξα Συ­νέ­δρια της Ρόδου), τη συμ­βο­λή στην υλο­ποί­η­ση  στη Ρόδο ση­μα­ντι­κών κι­νη­μα­το­γρα­φι­κών πα­ρα­γω­γών  (Κα­νό­νια του Να­βα­ρό­νε κ.ά) και τη δη­μιουρ­γία του Κα­ζι­νό της Ρόδου.  Με τον τρόπο αυτό βγά­ζει ορι­στι­κά τη Ρόδο από την κα­θυ­στέ­ρη­ση και την εντάσ­σει στο διε­θνή του­ρι­στι­κό χάρτη, ως κο­σμο­πο­λί­τι­κου του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού. Για τη δράση του τι­μή­θη­κε με τα πιο ση­μα­ντι­κά ελ­λη­νι­κά αλλά και ξένα διά­ση­μα και πα­ρά­ση­μα και βέ­βαια η Ρόδος για την πε­ρί­ο­δο της Δη­μαρ­χί­ας του έλαβε την ανώ­τα­τη διά­κρι­ση, που έτυχε ελ­λη­νι­κή πόλη μέχρι σή­με­ρα από το Συμ­βού­λιο της Ευ­ρώ­πης, του “ΒΡΑ­ΒΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΥ­ΡΩ­ΠΗΣ” (1962).Η Η Ρόδος είναι η πρώτη ελ­λη­νι­κή πόλη που δι­δυ­μο­ποιεί­ται με άλλη πόλη του εξω­τε­ρι­κού, τη γαλ­λι­κή Conches-en-Ouche και ο Μι­χα­ήλ Πε­τρί­δης εκ­προ­σω­πεί την Κ.Ε.Δ.Κ.Ε στην τε­λε­τή υπο­δο­χής των Δήμων και Κοι­νο­τή­των της Ελ­λά­δας στην Επι­τρο­πή Πε­ρι­φε­ρειών του Συμ­βου­λί­ου της Ευ­ρώ­πης στο Στρα­σβούρ­γο, όπου στη συ­νέ­χεια εκλέ­γε­ται αντι­πρό­ε­δρος της. Για το δη­μιουρ­γι­κό και μο­να­δι­κό αυτό έργο, πολ­λοί τον κα­τε­δί­ω­ξαν και επε­δί­ω­ξαν να βά­λουν φρένο στο θαύμα αυτό της Χρυ­σής Πε­ριό­δου (1954-1966) για τη Ρόδο. Στα εξή­ντα  του χρό­νια, τη Με­γά­λη Τρίτη  4 Απρι­λί­ου 1966, επέρ­χε­ται το μοι­ραίο. Ο θά­να­τος του απο­στε­ρεί τη χαρά να δει να υλο­ποιού­νται δύο από τα με­γα­λύ­τε­ρα ορά­μα­τά του. Την πλήρη αξιο­ποί­η­ση της τά­φρου και τη δη­μιουρ­γία του μνη­μεί­ου που θα πα­ρέ­πε­μπε στον Κο­λοσ­σό της Ρόδου από τον κο­ρυ­φαίο Βέλγο Μη­χα­νι­κό, δη­μιουρ­γό του Atomium στις Βρυ­ξέλ­λες,  André Waterkeyn.

Ο δια­κε­κρι­μέ­νος Δω­δε­κα­νή­σιος λο­γο­τέ­χνης Βα­σί­λης Μο­σκό­βης τον απο­χαι­ρε­τά με το ακό­λου­θο  ποί­η­μα:

” Της Σύμης, ω τρι­σεύ­γε­νο βλα­στά­ρι,

τη Ρόδο διά­λε­ξες για δεύ­τε­ρη πα­τρί­δα.
Οί­στρος πιο­νέ­ρη σε είχε συ­νε­πά­ρει
και έδι­νες σάρκα στην πιο φρού­δη ελ­πί­δα.
Τη Ρόδο φι­λο­δό­ξη­σες να στή­σεις
φι­λό­ξε­νη του κό­σμου όλου εστία.
Τον Κο­λοσ­σό της πήγες ν’ανα­στή­σεις
της επο­χής του ατό­μου μαρ­τυ­ρία.
Σπά­νιο λά­φυ­ρο ο χάρος πριν σε δρέ­ψει
ξε­πέ­ρα­σες τ’αν­θρώ­πι­να τα μέτρα
του μέλ­λο­ντος το στό­χον είχες ση­μα­δέ­ψει,
με βέλος απ’αλά­θη­τη φα­ρέ­τρα
της Ρόδου προ­χω­ρούν τα πε­πρω­μέ­να
Στ’ αχνά­ρια που εσύ έχεις χα­ραγ­μέ­να.”