Δικαιώθηκε επιχειρηματίας για πρόστιμο που του επιβλήθηκε για τιμολόγια που κρίθηκαν εικονικά

Με την υπ’ αριθμ. 1204/2023 απόφαση της Β’ Πεντα­με­λούς Συν­θέ­σεως του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας απορ­ρί­φθηκε η από 18 Μαΐου 2018 αίτηση της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Δημο­σίων Εσόδων (Α.Α.Δ.Ε.), για την αναί­ρεση από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς του 2017 που δικαί­ωσε εται­ρεία της Κω και ακύρωσε απο­φά­σεις του 2012 περί επι­βο­λής προ­στί­μων Κώδικα Βιβλίων και Στοι­χείων (Κ.Β.Σ.).

Στην εται­ρεία είχαν επι­βλη­θεί ειδι­κό­τερα από την Δ.Ο.Υ Κω, δύο πρό­στιμα, ύψους 230.000 και 80.000 ευρώ αντι­στοί­χως, για ισά­ριθ­μες παρα­βά­σεις του ως άνω Κώδικα που του απο­δό­θη­καν κατά τα δια­χει­ρι­στικά έτη 2007 και 2008 αντι­στοί­χως (έκδοση μερικώς εικο­νι­κών ως προς την αξία τιμο­λο­γίων).

Ο αναι­ρε­σί­βλη­τος δια­τη­ρεί ατομική επι­χεί­ρηση (ξυλουρ­γείο – έκθεση επίπλων) στην Κω και για την παρα­κο­λού­θηση των εργα­σιών του τηρεί βιβλία και εκδίδει στοι­χεία Β’ κατη­γο­ρίας του Κ.Β.Σ.

Κατόπιν ελέγχου που διε­νερ­γή­θηκε από όργανα του Σ.Δ.Ο.Ε. (Περι­φε­ρειακή Δ/νση Ν. Αιγαίου) στην έδρα επι­χεί­ρη­σης η οποία εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται ξενο­δο­χείο στην περιοχή «Ψαλίδι», δια­πι­στώ­θηκε ότι, κατά τις κρι­νό­με­νες χρήσεις, η εταιρία είχε δύο τιμο­λό­για πώλησης αγαθών (εσω­τε­ρι­κές πόρτες, πάγκοι, ντου­λά­πια και διάφορα έπιπλα ξενο­δο­χεια­κού εξο­πλι­σμού), εκδό­σεως του αναι­ρε­σί­βλη­του, συνο­λι­κής καθαρής αξίας 517.551,30 ευρώ.

Τα ανωτέρω τιμο­λό­για, που είχαν περι­λη­φθεί στο φάκελο επι­δό­τη­σης (Ν. 3299/2004) για την ανα­καί­νιση του ξενο­δο­χείου.

Μεταξύ άλλων ο αναι­ρε­σί­βλη­τος υπο­στή­ριξε ότι, ενόψει της έκδοσης της αμε­τά­κλη­της το 2015 από­φα­σης του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, δυνάμει της οποίας κηρύ­χθηκε αθώος του αδι­κή­μα­τος της έκδοσης εν μέρει εικο­νι­κών τιμο­λο­γίων για συναλ­λαγή που η συνο­λική αξία των εικο­νι­κών φορο­λο­γι­κών στοι­χείων υπε­ρέ­βαινε το ποσό των 150.000 ευρώ, μη νομίμως εκδό­θη­καν σε βάρος του οι προ­σβαλ­λό­με­νες πράξεις, κατά παρά­βαση του άρθρου 5 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ., του τεκ­μη­ρίου αθω­ό­τη­τας που καθιε­ρώ­νει το άρθρο 6 παρ. 2 της Ε.Σ.Δ.Α. και της αρχής ne bis in idem που καθιε­ρώ­νει το άρθρο 4 του 7ου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της Ε.Σ.Δ.Α., όπως έχουν ερμη­νευ­θεί από το Ε.Δ.Δ.Α.

Προ­έ­κυψε ειδι­κό­τερα πως δεν απο­δεί­χθηκε πέραν κάθε αμφι­βο­λίας ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος εξέδωσε τα ανα­φε­ρό­μενα στο κατη­γο­ρη­τή­ριο εν μέρει εικο­νικά τιμο­λό­για, αφού ούτε ο μάρ­τυ­ρας κατη­γο­ρίας κατέ­θεσε με βεβαιό­τητα περί αυτού αλλά με πιθα­νο­λό­γηση.

Με αυτή την παρα­δοχή και αφού δέχθηκε ότι οι ένδικες διοι­κη­τι­κές κυρώ­σεις είχαν χαρα­κτήρα ποινής κατά την έννοια της Ε.Σ.Δ.Α., το δικάσαν δικα­στή­ριο δέχθηκε τον ως άνω πρό­σθετο λόγο της προ­σφυ­γής και ακύρωσε τις κατα­λο­γι­στι­κές πράξεις με την αιτιο­λο­γία ότι με την προ­ε­κτε­θείσα απόφαση του ποι­νι­κού δικα­στη­ρίου, ο αναι­ρε­σί­βλη­τος, μετά από ουσια­στική εκτί­μηση όλων των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών, αθω­ώ­θηκε από την ποινική κατη­γο­ρία, για την ίδια δηλαδή παρά­βαση για την οποία του επι­βλή­θη­καν, με την προ­σβαλ­λό­μενη κατα­λο­γι­στική πράξη, τα ένδικα πρό­στιμα.