Κινητό και σχολείο

Υπήρξε νόμος για την απα­γό­ρευση κινητών στα σχολεία, αλλά, όπως συμ­βαί­νει πολλές φορές οι κανόνες που έχουν θεσπι­στεί είναι γράμμα κενό. Δεν τηρού­νται. Ύστερα ήρθαν τα απανωτά περι­στα­τικά μαθη­τι­κής βίας και τα βίντεο που αναρ­τού­σαν στο δια­δί­κτυο, όπως και τα περι­στα­τικά  ψηφια­κού εκφο­βι­σμού και το υπουρ­γείο Παι­δείας απο­φά­σισε να προ­χω­ρή­σει όχι μόνον στην τήρηση της απα­γό­ρευ­σης των κινητών, αλλά και στην αυστη­ρο­ποί­ησή της. Η αυστη­ρο­ποί­ηση των πει­θαρ­χι­κών ποινών από μόνη της δεν αρκεί. Πρέπει να ανα­ζη­τη­θούν και οι νέες παι­δα­γω­γι­κές μέθοδοι, που θα ετοι­μά­σουν τις άμυνες των παιδιών στον εθισμό της οθόνης. Πάνω στο θέμα «κινητό και σχολείο», μια πρόταση δια­τυ­πώ­θηκε προ καιρού ως ιδέα, από τον Αντι­πρύ­τανη του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) Ναπο­λέ­ο­ντα Μαρα­βέ­για. Ποια ήταν αυτή; Να εντα­χθούν τα κινητά τηλέ­φωνα στην εκπαι­δευ­τική δια­δι­κα­σία των σχο­λείων! Θεωρεί απα­ραί­τητη την σύγκλιση ψηφια­κού εξω­σχο­λι­κού περι­βάλ­λο­ντος και σχο­λι­κής τάξης. Φτάνει μόνο να σκεφτεί κανείς ότι το smart phone είναι πια μέρος του σώματος για κάθε έφηβο και προ­έ­κταση της ματιάς και της σκέψης του. Από τη στιγμή λοιπόν, που δεν μπο­ρούμε να αρνη­θούμε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα, τι νόημα έχει να την κρατάμε μακριά από την διδα­σκα­λία των μαθη­μά­των; Φτάνει βέβαια, να εκπο­νή­σουμε ένα πρό­γραμμα όπου θα χρη­σι­μο­ποιού­νται τα κινητά μαζί με τα βιβλία και υπο την καθο­δή­γηση του επι­μορ­φω­μέ­νου… καθη­γητή. Το ζητού­μενο πάντα είναι να βελ­τιώ­σουμε την πραγ­μα­τι­κό­τητα με την παιδεία. Αν συνε­χί­σουμε να αρνού­μα­στε την πραγ­μα­τι­κό­τητα, τι ρόλο ύπαρξης θα έχει πλέον η παιδεία;