Τα κόκκινα γάντια

Όχι, δεν ξέρω εάν όλα έγιναν σύννομα από την αρχή μέχρι το τέλος με τις περί­φη­μες καθα­ρί­στριες.

Προ­φα­νώς δεν έγιναν, όπως πολλά σ’ αυτό τον τόπο. Οπως το να προ­σλη­φθούν με την συγκε­κρι­μένη ειδι­κό­τητα και μετά αφού φέρουν τους ανά­λο­γους τίτλους σπουδών να μετα­τα­χθούν.

Δεν είναι δα η πρώτη φορά. Αυτό στις ΔΕΚΟ, ή σε τρά­πε­ζες είναι σύνηθες. Φαντά­ζο­μαι πολύ περισ­σό­τερο στο δημόσιο. Απλά δεν το παίρ­ναμε χαμπάρι.

Εκείνο που ξέρω όμως, είναι καθα­ρί­στριες σε ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, σε σπίτια, απο­φοί­τους όχι μόνον Λυκείου, αλλά πτυ­χιού­χους ΑΕΙ-ΤΕΙ, οι οποίες φορούν τα κόκκινα γάντια τους και καθα­ρί­ζουν σκάλες, γραφεία, τουα­λέ­τες. Γιατί έχουν ανάγκη να δου­λέ­ψουν, γιατί καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.

Δεν κατά­λαβα γιατί τα κόκκινα γάντια είναι στίγμα που πρέπει να κου­βα­λούν δεκάδες γυναί­κες. Εάν θέλουμε κάποιους να κατη­γο­ρή­σουμε, αυτοί είναι εκείνοι που διο­ρί­ζουν, μετα­τάσ­σουν, χρη­σι­μο­ποιούν (προ­ε­κλο­γικά μέχρι και… καλ­λι­τε­χνικά) ή τέλος πάντων κινούν τα νήματα όλων μας. Φαντά­ζο­μαι πως όλα αυτά τα μαγικά δεν τα σκέ­φτη­καν μόνες τους.

Οι ειρω­νι­κές ανα­φο­ρές και τα υπο­τι­μη­τικά σχόλια που προ­σβά­λουν όχι μόνον τις συγκε­κρι­μέ­νες, αλλά όλες τις γυναί­κες που κάνουν αυτή την δουλειά προς τι; Μη σου τύχει λέει ο λαός και τα λου­στείς μέρες που περνάμε και χρεια­στεί να φορέ­σεις γάντια. Αυτά τα κόκκινα που κάνουν για τουα­λέ­τες…